Archief | februari 2015

Voetbal en andere preoccupaties

“Preoccupaties is letterlijk een “geprefereerde bezigheid” van de geest, meestal gepaard met (een) lichamelijke handeling(en). Het is een psychiatrisch begrip wanneer stereotypie in gedrag en interesse kan worden vastgesteld.”

In een huishouden waar ASS voorkomt toch wel een redelijk bekend begrip, van die onderwerpen waar niet genoeg over verteld (lees door gerateld ) wordt.  Hele periodes, en dan niet een week nee, maanden wordt er vooral over bepaalde onderwerpen gesproken, gelezen etc… Treinen is er 1 die blijvend is, maar tegenwoordig wordt daar wel n geaccepteerd dat mama er eigenlijk niet zo veel verstand van heeft dus dat je info beter gewoon zelf op kan zoeken, of maar weer eens moet gaan zeuren dat het tijd wordt voor het spoorwegmuseum..Ook minecraft is hardnekkig…. Maar na Star wars (ook daar wist mama niets van) en Harry potter (bingo, ik kon eindelijk laten zien dat ik ook nog weleens iets weet), zijn we nu op het onderwerp voetbal aanbeland…… Voetbal hoe kom je erop en dan niet de reguliere clubs nee… het afgelopen WK vooral… bijna dagelijks wordt de laatste tijd 1 bepaalde wedstrijd gekeken, de uitslag is bekend, maar het blijft elke keer spannend… tot in den treuren worden de doelpunten uitgelegd…. Elke stap die de spelers maken is bekend, maar dat doet er niet toe dat is de wedstrijd… Spanje- Nederland 1-5… Dat terwijl tijdens het WK een wedstrijd door de spanning niet eens gekeken kon worden.. Nee een wedstrijd kan je pas kijken als de uitslag bekend is..  Zo kwam het dat hij vandaag ratelend over de voetbalwedstrijd langzaam tot rust kwam.. Want in een nieuwe onbekende winkel boodschappen doen bleek een hele duidelijke nee te zijn… Mega dingen zijn altijd leuk, dus ik dacht laten we met zijn 2-en lekker even naar de makro gaan, dat zal vast heel stoer zijn… gevolg een kind die nog net niet in paniek de winkel uit rent, en eten wat uiteindelijk in een bekende supermarkt gekocht moest worden… Mama is weer op de hoogte van het voetbal… Gelukkig zit mijn zoon nu weer even achter Minecraft en gaat hij helemaal op in zijn eigen gebouwde wereld, waar geen enge nieuwe winkels zijn.. Maar helaas ook geen WK wedstrijd..

 

 

Share Button

Slapen

Waar de een slaapt waar die zit, heeft een ander moeite met in slaap komen. Helaas valt mijn zoon in die laatste categorie. En dat is niet iets van de laatste tijd, maar dit is al sinds zijn geboorte. Elk consultatie bureau bezoek kwam ik er wel op terug, en na 5 maanden slapeloosheid en een onrustig mannetje zowel overdag als s’nachts zat ik bij de huisarts.. met 15 maanden sliep hij voor het eerst door. Tegenwoordig gaat het slapen met veel ups en downs.. soms lijkt het weer even goed te gaan, helaas niet voor langere periode.  Waar vooral ik altijd gefrustreerd raakte.. want waarom slaapt mijn baby niet? dit is toch niet goed?… Is het nu mijn zoon die gefrustreerd raakt, in de ochtend zit hij na te rekenen of hij aan de minimale hoeveelheid slaap is gekomen. Het niet in slaap komen is langzaam een obsessie aan het worden. Helaas werkt dit uiteraard niet in zijn voordeel. Regelmatig denk ik oh gelukkig hij slaapt eindelijk.. waarna ik zachtjes hoor, mama het lukt niet.. met ogen dicht ligt hij in zijn bed te wachten op slaap, om vervolgens weer een periode naar het plafon te staren..Gisteravond was het kwart voor 12 voor hij sliep, om half 7 moet ik hem helaas weer wakker maken voor school. De frustratie is groot, en het probleem lijkt naar mate hij ouder wordt alleen maar groter te worden.

En uiteraard kan je de klok erop gelijk zetten, als het dan een avond soepel gaat, en hij lekker op tijd in slaap kan komen….. Uiteraard heeft dan mijn dochter een nachtmerrie of wordt ze gewoon midden in de nacht wakker met het idee dat het toch echt al ochtend is..

Positief gaan we er vanavond weer tegenaan, we zoeken naar een goed manier om alles wat makkelijker te maken, en mij zoon denkt heel hard mee… Toch ook weer een lesje zelfredzaamheid, met hopelijk een oplossing die hij zelf bedacht heeft, waardoor het meteen een lesje zelfvertrouwen wordt…

 

Share Button

Gewenst gedrag.

Waar mijn oudste flink opstandig kan zijn, neigt mij dochter juist erg naar de andere kant. Alles doen om de ander het naar zijn zin te maken.

Op school is dit denk ik nog het meest. Na school komen er daardoor met regelmaat, lees bijna elke dag,  frustraties uit. En zelfs deze frustraties zijn op haar zelf gericht waardoor het zich meestal uit in huilbuien. Iets waar we dus zeer bedacht op moeten zijn.  Vandaag werd ik gebeld doro school, ze was ziek geworden, had overgegeven in de klas. Op school gaf de juf aan, dat ze zo stoer was, ze was niet in paniek geraakt en had rustig gedaan wat de juf zei, even mond spoelen en rustig gaan zitten. Terwijl we naar mijn fiets lopen verteld mijn dochter dat ze naar de wc wilde gaan, maar elke keer als ze haar vinger op wilde steken was een ander kindje haar voor… Toen ze het echt niet meer binnen kwam houden kwam alles er in de klas uit..  Ze vond het vervelend dat ze zo de juf tot last was… Mijn meisje die zelfs op het moment dat ze ziek is de juf een plezier wil doen…

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Share Button

Sociaal leven?

Wij merken helemaal niets aan ze hoor.. Ze luisteren toch goed… zijn toch lief aan het spelen… Nee hoor  snap het helemaal niet… Waarom krijgen ze medicijnen? en waarom zit hij op speciaal onderwijs dan….
Allemaal uitspraken die je veel hoort na oppervlakkige bezoekjes.. van die bezoekjes waar veel voorbereiding inzit.. die we zo veel mogelijk proberen te vermijden.. maar soms wel nodig zijn.. van die verjaardagen en feestjes waar je echt niet onderuit komt..Waar je nooit op je gemak zit, volledig gefocust op de kleine dingen die een aankomende meltdown verraden. Kleine dingen die alleen zichtbaar zijn als je het kind door en door kent.. Zodra er een ander kindje huilend aankomt, staat het zweet me op de rug.. is het toch weer misgegaan…Maar mensen die niet heel dichtbij staan merken niets.. die horen alleen verhalen en die zien het andere stukje niet.. Het planbord, de week voorbereiding. De afspraken die gemaakt zijn voor als… de strijd vlak voor we weggaan, vlak voor de knop omgaat… Wat dat knopje kan om, maar niet al te lang… Het knopje gaat om in een vreemde situatie, zodat er een grote glazen muur om hem heen staat, een muur waar je doorheen kunt kijken, maar nooit door kan rijken, maar met een glimlach (want dan wordt je vriendelijk gevonden) en wat ontwijkend gedrag kan je een heel eind komen.. Mee lachen om grapjes lukt ook… de grap wordt zelden begrepen, maar hij heeft zichzelf aangeleerd om naar de kleinste toonverschillen in stemmen te luisteren, en weet precies wanneer er dus een grap verteld wordt… Geweldig voor mensen die dat niet weten, die voelen zich zo grappig.. Als zijn zusje erbij is het ent iets makkelijker, als het misgaat is zij veilig en uit hij zich bij haar ( helaas nog steeds op de verkeerde manier). Bij een huilend zusje omdat haar broer dit of dat heeft gedaan is dan ook meteen duidelijk dat dat 1 van de eerste tekenen is, opletten geblazen er kan niet veel meer bij in zijn emmertje voor hij overstroomd… Gelukkig weten we het vaak goed in et schatten en zijn we weg voor een meltdown plaatsvind.. en doe volgt op zo goed als alle bezoekjes…Ontspannen op visite gaan…. nou ontspannend is het niet voor mij meestal helaas… Alleen bij mijn ouders kan ik ontspannen, zonder drukte daar gaat het dan meestal wel goed, en met drukte gaat het langer goed dan gemiddeld, bij opa en oma voelt hij zich thuis… Gevolg is wel dan ik de waakstand uitzet. met als gevolg dat we meestal te laat zijn en daar het nog weleens misgaat.. en dan ineens beseffen mensen hoe het is.. Want die meltdown die thuis (in het gunstige geval) of onderweg plaatsvind zien ze niet..  Helaas merk ik dat ik er veel op aanpas.. en dit steeds meer doe, veel plaatsen kom ik niet meer, en uitnodigingen voor etentjes, of bezoekjes blijf ik uitstellen… sociaal leven… uhhh wanneer…. Een vriendenkring… welke vrienden, via internet vind ik alles gezellig, maar s’avonds een keer weg betekend ervoor en erna een kind dat van slag is.. is dat het waard… ik laat het snel alweer gaan.. De weekenden dat de kinderen er niet zijn ben ik de eerste avond te moe, de 2e avond is voor mijn partner en dan ben ik vaak nog te moe voor veel dingen…
En hoewel ik het soms toch echt wel mis, en met jaloezie verhalen aanhoor over vrienden dit en vrienden dat, met vriendinnen een avondje op stap.. ik hou zo ontzettend veel van mijn kinderen dat ik er niet bij stil blijf staan en accepteer dat het nu gewoon niet kan.. wie weet komt het wel weer.. En tot die tijd probeer ik af en toe nog sociaal te zijn via internet…
Share Button