Archief | maart 2015

Samen staan we sterk

Samen staan we sterk, samen verslaan we de angst… nou ja proberen hem in ieder geval te minderen….

Soms ineens uit het niets steekt er een angst de kop op.  Soms is die te verklaren, maar soms gewoon helemaal niet.

Gister uit het niets  kwamen we midden in een paddentrek terecht.. Gezellig een weekendje weg, als voorbereiding op een week zomervakantie in datzelfde park, leek ineens te wankelen.. Na lekker gegeten te hebben, wilden we vanaf de parkeerplaats terug naar het huisjes lopen, na een mama… en een daarop volgend paniekerige mama, zag ik mijn zoon stokstijf met een bleek gezicht staan, naast zijn schoenen zaten 3 onschuldige padden… met veel overredingskracht en een stukje hem letterlijk optillen bleek dat het pad waar we over moesten bezaaid was met padden… De paddentrek, met zijn alle vanuit hun winterschuilplaats onderweg naar het water om een partner te vinden.. Een pad van zo’n 400 meter leek minimaal dubbel zo lang, en geduldig, pratend, gerust stellend en stevig omarmend probeerde ik mijn zoon erlangs te loodsen. Zoon die met een wit gezicht, huilend, en in paniek roepend bijna in me kroop. maar we kwamen er… Kind in een warm bad gezet en de rust kwam langzaam weer terug (gelukkig lieten de padden zich niet in de buurt van het huisje zien..)….. Uitgeput van een lange dag, echte paniek en een warm bad viel hij gelukkig rustig in slaap…

Vandaag was de spanning nog aanwezig, en alleen over dat pad zat er echt niet in, ook al  was er overdag geen pad zichtbaar.. maar die angst willen we meteen omleiden, meteen aanpakken… want anders durft hij van de zomer niet eens meer naar dat park…. Na drama’s door teken, muggen en mieren weet ik ondertussen dat het werkt als we er meteen een oplossing voor proberen te vinden.. Stap 1 wat is het engste van het hele padden gebeuren… Dat was duidelijk de angst om op het beestje te gaan staan, en dat is te voorkomen met een zaklamp….

Gewapend met een nieuwe zaklamp gingen we samen op pad, vol de aandacht voor hem, samen staan we sterk, en samen met mama kan hij de hele wereld aan… nou ja in ieder geval dit stukje van de wereld…. De eerste pad die we tegen kwamen hebben we uitvoerig bekeken, in het licht van de zaklamp bleven ze gelukkig ook rustig zitten (temperatuur hielp ook).. de kleinste geluidjes werden ondanks de stevige wind door hem gehoord, wat hem daarop liet focussen. geconcentreerd werd het pas afgezocht de padden geteld ( tot het niet te tellen was na een pad of 80) en de verschillen in de padden aangewezen… Aanraken wilde hij niet, en als ik ze op pakte om hem dichter bij te laten zien moest ik ze heel snel weer terug zetten…. Maar al uitleggend, pratend en geruststellend bereikte we het einde van het pad… Een grote overwinning, dus zelfde weg weer terug.. de focus was wat meer op, en hoe donkerder het werd, hoe meer padden er verschenen… de paniek liep weer een beetje op… maar na de laatste bocht richting huisje zaten daar 2 padden midden op de weg…. tja dat kon echt niet, dus op zijn aanwijzingen moest ik de padden in het gras zetten… en zwaaiden we deze uit… trots zonder tranen ronden we ons avontuur af… Alleen is de angst er nog.. maar samen staan we sterk en kunnen we de paddentrek aan!!!!

Share Button

Autisme is niet te genezen, onbegrip wel..

De  jaarlijkse autismeweek komt er weer aan, dit maal met een heel pakkend thema. Onbegrip…

Onbegrip over autisme komt op vele manieren voor, en in veel gevallen is dat net dat extra druppeltje in die emmer die toch al zo vol is.  Al het commentaar en vervelende opmerking moet je eigenlijk gewoon van je schouders af laten glijden, helaas lukt dat niet altijd. In mijn blog is het dank ook wel ene terugkerend thema elke keer. Waar het eerst vooral mij als moeder trof, het onbegrip, treft het nu ook steeds vaker de kinderen.

“Waarom doet je broer zo raar?”,  “Jou broer moest weg van school toch, want hij deed zo gek..” en “Waarom reageert je broer niet, snapt hij het niet ofzo?” Regelmatig kriigt mijn dochter dit te horen, en nu is ze wat dat betreft echt geweldig en kan ze het heel goed uitleggen. Maar toch nog veel te vaak krijg ik de vraag, “waarom doen ze zo raar over mijn broer?”. Dat zijn dan nog kinderen onder elkaar. Helaas is ze er vaak genoeg ook bij als het misgaat in het openbaar en haar broer een meltdown heeft, ook zij hoort de opmerkingen, en ik zie hoe ze met tranen in haar ogen boos naar de mensen kijkt. Het zit niet in haar om mensen erop aan te spreken, maar zie aan haar blik dat de opmerkingen haar raken.  Als de ruimte er is hoor ik haar maar al te vaak zeggen; “maar hij kan er niets aan toen..” ook weleens gewoon dat ze boos is dat het zo gaat, maar daar heeft ze alle recht toe als zusje van..

Ook mijn zoon krijgt te maken met onbegrip, omdat sommige dingen gewoon echt niet lukken, een vriendje ophalen van huis…. het lukt hem gewoon niet.  Samen spelen gaat ook vaak genoeg mis. Maar ook andere ouders die naar hem toe gaan, of hij niet normaal kan doen, of gewoon antwoord kan geven… Nee op dat moment lukt het niet, en nee hij zat nu eenmaal even in een fase dat gefrituurde kip om de minuut als roep uit zijn mond kwam..

Maar hoe kunnen we nu het onbegrip verminderen..  1 maal per jaar is er een week aandacht voor autisme, en helaas gaat dat nog aan de meeste mensen voorbij.. Want naar al die informatiemarkten gaan eigenlijk alleen mensen die dicht bij autisme staan, en nou net niet de moeder uit de speeltuin die altijd commentaar heeft…. of de ouders op het schoolplein die altijd hun mening wel klaar hebben..

Maar hoe is het onbegrip wel tegen te gaan?? Ik heb geen idee.. Mara tot die tijd, blijf ik uitleggen, en schrijven.. En kom je nu een situatie tegen waar in je geen volledig beeld hebt?? Vraag het eens.. Kijk niet raar als een kind rare woorden roept die geen logica hebben, maar vraag er eens naar.. Kijkt een kind je niet aan als je iets vraagt, ga er niet meteen vanuit dat het kind geen opvoeding heeft gehad, want de meeste brutale kinderen zullen je eerder recht aan kijken.. En beoordeel dat “lastige” kind in de klas van je zoon of dochter niet meteen, maar vraag eens of er iets speelt… Begin klein, want duizenden kleine stapjes vormen ook genoeg grote stappen

Share Button

Dansende vlinder

11 maanden oud was mijn dochter toen ze ging lopen, heel snel daarna kon ze rennen.. Vanaf het eerste moment waren haar bewegingen zo anders dan die van haar broer.  Alles ging sierlijk, en als snel dansde ze door de wereld, een lach op ieder gezicht toverend…. De wereld was al snel haar podium, als een vlinder zweeft ze door het leven, kwetsbaar maar oh zo sierlijk… Waar normaal alles haar afleidt, is de dans haar veilige wereld, waarin ze losgaat, alle emotie geeft en ook verwerkt…. Als er muziek opstaat danst ze, maar ook zonder muziek danst ze, op de muziek die in haar zit…. Een mooie vlinder, eigenlijk te kwetsbaar voor de harde wereld om haar heen, maar een diepe indruk achterlaten bij de mensen bij wie ze langs danst… Met 5 jaar kwam haar wen uit en mocht ze “eindelijk” op ballet… Ze geniet… Na een voorstelling van het koninklijk conservatorium vorig jaar weet ze het zeker, ze wil moderne dans gaan doen… 6 jaar oud is ze dan, en voelt wat de dansers over willen brengen en geniet….. Een uur ballet in de week vind ze eigenlijk te weinig, en nadat ze haar A diploma heeft gehaald, mag daar een uur street dance bij,  moderne dans is ze helaas nog te jong voor… Helaas gaat het in die groep mis, de concentratie laat het afweten, de groep is te groot, de meiden in de groep een heel stuk mondiger, en mijn vlindertje vind het door de drukte die in haar hoofd dan ontstaat niet fijn….Een aantal weken later met de dansschool overlegd, ze wil graag, maar die groep lukt niet… Er wordt meegedacht en vandaag mocht ze het proberen in een andere groep, een kleiner groepje, maar wel iets ouder…. Stralend ging ze vandaag in haar dansbroek naar school, uniek want mijn meisje draagt normaal echt geen broeken… Stralend begon de les en stralend kwam ze naar buiten.. Motorisch is het pittig, maar her lukt goed genoeg om in deze groep verder te gaan.. Mijn vlindertje danst naast me naar huis…. Intens gelukkig dat ze weer 2 uur in de week mag gaan dansen.. Mijn mooie vlinder, blijf dansen door het leven, op je eigen mooie speciale en vooral unieke manier…moyra1

Share Button