Archief | mei 2015

Kinderfeestjes plannen…

De zomer komt er weer aan, er wordt alweer afgeteld naar de zomervakantie. Dit houdt ook in dat beide kinderen over niet al te lange tijd ook weer jarig zijn. Heel handig zijn ze beide eigenlijk altijd in de zomervakantie jarig. Dit betekend dat ook voor die tijd een feestje gegeven moet worden. We gaan namelijk na hun echte verjaardag de spanning niet verder opbouwen naar een kinderfeestje….. Nu is het altijd wel wat gepuzzel met wanneer ze dan hun feestje geven, en dat ook nog eens keer 2.. Want beide zijn het hele andere kinderen, hele andere wensen en hele andere kinderen die ze uitnodigen.. Tot nu toe kon ik altijd wel wat leuks bedenken…. Met nadruk op tot nu toe…

Dit jaar hik ik er nogal tegen aan.. Voor mijn dochter heb ik wel volop ideeën, deze moet ik nog even uitwerken, en met name nog even op zoek naar een geschikte plek vinden..Echter is het bij haar vooral wie gaan we uitnodigen wat de zorgen veroorzaakt… Ze vind iedereen lief en iedereen vind haar lief… maar heel veel echte vriendjes en vriendinnetjes heeft ze niet, ze houdt vast aan wat was….. En helaas is daar het een en ander in verschoven..Ze leeft steeds meer in haar eigen wereldje die andere steeds minder begrijpen, dus wat blijft er over dan…  Een punt waar nog menig gesprek over zal moeten gaan….

Dan volgt feestje nummer 2, waar dit jaar de gastenlijst wat makkelijker voor zal zijn, de klasgenootjes van mijn zoon snappen en accepteren elkaar wat meer (lang leve het juiste speciaal onderwijs).. Maar wat gaan we doen…. Er klinkt van alles heel erg leuk.. maar de uitvoering???? Drukte willen we vermijden, te veel prikkels ook… Een workshop of museum bezoek zal eht niet worden, want hij zal stijf staan van de spanning??? maar wat dan… Lekker naar buiten is het eerste wat in me opkomt, maar een speurtocht werd rigoureus afgewezen..Het vooruitzicht van lekker klimmen en klauteren en struinen door bos met natuurspeeltuin trekt me wel aan, maar waar is er dan de juiste plek.. Want hoewel het geweldige kids zijn, moet ik toch rekening houden met veel dingen..

Dan hoor en zie je om je heen die heerlijk makkelijke feestje van lekker naar de binnenspeeltuin….of een leuke workshop volgen… Stiekem, nouja niet eens stiekem ben ik daar eigenlijk wel jaloers op.. En ja ik vind het heerlijk originele feestjes te verzinnen, maar soms wil ik gewoon net als alle ander een simpel iets kunnen kiezen. Zonder stad en land af te bellen of we echt niet met een kleiner groepje kunnen komen, of we echt niet dingen aan kunnen passen. Vorig jaar zijn we naar madurodam geweest, mochten we met een veel kleiner groepje komen, maar kregen dezelfde service, een top feestje en heb nog nooit zo’n makkelijk feestje gedaan… Voor nu brainstormen we verder… en tips zijn van harte welkom… Graag wel in de buurt…

Share Button

Overprikkeling

De dag begon heerlijk, er werd zelfs uitgeslapen, langzaam konden we opstarten, de jongste was gezellig bij oma aan het logeren. Tot de planning onverwacht snel gewijzigd moet worden. Stress momentje.. Op de fiets naar oma proberen we weer een beetje balans te vinden in de gewijzigde situatie. Onze fietsmomentjes zijn kostbaar, want dan is praten altijd beter mogelijk, gezien oogcontact dan uitgesloten is. De verkeersregels geven hem houvast en met mama naast hem is fietsen duidelijk een ontspan momentje. (het verkeer moet uiteraard geen rare dingen doen, want daarin is de begeleiding duidelijk nog veel nodig). Het aparte klanken uitstootten veranderd langzaam in ratelende verhalen om over te kunnen gaan in een redelijk gesprek voeren.. Net voordat we op onze bestemming zijn is er weer wat rust ingebracht, alle dank aan de weggebruikers die precies deden wat te verwachten viel.

Doordat we de rust terug hebben kunnen vinden, en dankzij de rust van zijn ds (ik dank de uitvinder van de ds met heel mijn hart). komen we het volgende best spannende half uur goed door… Wanneer er de rust weer is om alles op een rijtje te zetten is de onrust ook weer terug.. Heen en weer ijsberend door de kamer van opa en oma, worden er allemaal rare klanken uit gestootte, het moet er even uit. Maar het besef komt dan heel hard aan.. terwijl ik zelf even over moet schakelen hoor ik enerzijds mijn dochter verdwijnen in haar eigen wereld, compleet afgesloten voor alles, en anderzijds een ijsberende zoon die prikkels probeert te verwerken.. beide moeten even de rust en ruimte krijgen… en dan is het nog niet eens half 11.. Na een telefoontje met goed nieuws, heb ik de rust hervonden, maar mijn zoon nog niet, als hij hoort dat opa onderweg is kan hij dan ook niet rustig wachten, uiteindelijk gaat hij na veel vragen dan maar buiten voro de deur ijsberen tot opa komt… Als opa er weer is, weet hij zich slecht een houding te geven.. Gelukkig is het tijd voro de jongste om naar ballet te gaan, iets waar  ze al haar emoties in kwijt kan, omdat ze lekker vroeg is heeft ze ook even de tijd om voor de les begint alle emoties eruit te dansen, en wat een mooi gezicht is dat, helemaal opgaand in haar eigen dans, danst ze de sterren van de hemel, haar manier van prikkelverwerking.

Mijn oudste duikt een uurtje in zijn minecraft wereld en de rust lijkt terug te zijn.. Dan volgt het dilema.. blijven we binenn zitten in de rust, terwijl door de zon op he raam de temperatuur in de huiskamer steeds verder stijgt, of gaan we toch naar de speeltuin om de hoek…  Mijn keuze wordt de laatste.. en hier zit ik nu, in de speeltuin , mijn jongste die net een uur ballet erop heeft zitten danst verder in de speeltuin…. en mijn zoon zweeft tussen trappen tegen een voetbal, ijsberen, gat graven in de zandbak… het overprikkelings nivo is hoog, en het moet er allemaal uit.. de bekende kinderen in de speeltuin maken het veilig zo ook het leeftijd nivo in de speeltuin, en af en toe verdwijnt hij even naar het naastgelegen rustig schoolplein… Is het wijsheid om hier te zijn??? ja en nee denk ik, mijn jongste geniet, en mijn oudste…die zoekt de rustige plekjes op en trapt zijn frustratie er uit tegen een bal… iets zegt me dat anders de frustratie eruit was gekomen tegen zijn zusje…

Morgen hebben we weer ene nieuwe dag, en gaan we weer lekker een lang stuk fietsen… en vandaag tellen we gewoon heel vaak tot 10…..

 

Share Button

Eigen wereldje

Waar licht de scheidingslijn tussen eigen wereldje en gewoon fantasie spel…Door wat gebeurtenissen en gesprekken ben ik daar eens duidelijker naar gaan kijken. Waar licht de grens tussen de “gewone” fantasie, en wanneer begint het eigen wereldje, de veilige cocon.. Want dat is wat het eigen wereldje is, een veilig gevoel..  Door de grens op te zoeken kom je soms tot aparte ontdekkingen… Bij mijn oudste is de grens voor mij soms namelijk lastig te vinden, zijn veilige wereldje en zijn fantasie staan verder van elkaar af dan bij mijn dochter, en daarnaast hoor ik meestal in zijn eigen wereldje, heel ver mag ik doordringen in die veilige cocon, een groot voorrecht omdat ik weet hoe speciaal dat is, pas als de crisis te hoog is kom ik er niet meer in, gelukkig komt dat niet altijd vaak voor, maar het komt helaas wel voor. Maar dan mijn dochter, haar veilige wereldje is wat ingewikkelder, die heeft ze compleet opgebouwd door middel van fantasie en sprookjes, en soms mag je mee, wel volgens haar regels, maar dan mag ej op reis doro haar veilige wereld, en ga je mee in haar voorwaarden opent zich een complete wereld zich waar je optimaal kan genieten van haar mooie denkwijze, haar magische momenten en haar mooie talenten.  Een eigen wereldje wordt gebruikt om je veilig te voelen,  en voor sommige kinderen kan die veiligheid al nodig zijn op voor de gemiddelde persoon gewone momenten.

Wanneer ik terug kijk naar mezelf was ik ook een kind met een eigen wereldje, waar ik van genoot, waar ik soms ook niet van snapte dat andere dat niet zagen, of snapten.. En oh wat genoot ik als iemand me me mee op reis ging in dat wereldje.. Mijn oma was daar erg goed in, en hoewel ik nu pas snap waarom, was dat de kracht van mijn oma. Wat zou ik oma graag mijn kinderen zoals ze nu zijn laten zien.

De eigen wereld van mijn dochter is groot, en wordt steeds vaker naar boven gehaald. Waar de grens vroeger dun was en ze er makkelijk uitgehaald kan worden wordt dat nu steeds moeilijker. Al haar interesses sluiten bij dat eigen wereldje aan. Voor buitenstaanders is het gewoon een vrolijk, sociaal fantasievol meisje.. wat ze uiteraard ook is. Maar ze vlucht snel en vaak weg in dat eigen wereldje. Daar haar eigen wereldje bestaat uit een sprookjes wereld, oogt ze vervolgens gewoon als een vrolijk meisje die met fantasie spel bezig is. Echter is ze dan slecht bereikbaar waardoor de sociale vaardigheden met betrekking tot leeftijdsgenoten afnemen.  Een vriendschap ontwikkelen is dan erg lastig. en dat is nu net waar we nu tegen aan lopen… Door er zo voor ander te willen zijn en er zo hard voor te werken vervalt ze steeds meer in haar eigen wereldje, waarmee ze voor elkaar krijgt voor de buitenwereld in eerste instantie over te komen als een meisje waarbij alles goed gaat.  En als kleuter zijnde werkte dit uiteraard goed, maar nu wordt het verschil met leeftijdsgenoten groter en loopt ze vast.. dan volgt de vraag.. tot hoever gaan we door, wanneer kijken we verder.. bij mij is dit punt nu bereikt, het knagende gevoel wordt groter… Ook de ib-er op school gaf aan de zorgen steeds meer te gaan delen, de juf zag het wel deels maar was nog niet over de streep, tot de ib-er duidelijk aan gaf… was dit nu juist ook iets waar de oudste tegen aan liep… het subtiele verschil waarin duidelijk werd dat de oppervlakte vooral bestond uit aangeleerd gedrag om maar niet anders te zijn.. want dat wordt verwacht in een schoolse situatie… Elk kind is uniek, en elk kind zal een veilig wereldje hebben, maar waar ligt de grens tussen een klein veilig plekje of een compleet eigen wereld om de echte wereld aan te kunnen…

Share Button