Archief | juni 2015

Me time

Ken je dat gevoel wanneer je weet dat je even voor jezelf moet kiezen, maar je ziet dat je kind ook aangeeft je nodig te hebben. Het los moeten laten even omdat je weet dat je de energie die je nu kwijt bent hierna nog zo hard nodig zult hebben…..

Soms, nouja misschien  toch wel regelmatig sta je voor het dilemma wat zal ik doen. Het is nodig soms echt even bij te tanken. Even een pas op de plaats te maken En even als i het maar voor 1 of 2 uurtjes, het mama zijn los te laten en gewoon even alleen maar jezelf. Even aan niemand hoeven te denken. Alleen even gewoon jezelf zijn.

Het is weer einde van het schooljaar en dat betekend dat de structuur een beetje overhoop ligt. Zomerfeesten, kijkje in nieuwe klas, groep 8 musicals kijken etc. Een drukte van belang. En dan zijn de kinderen ook nog eens in de zomer jarig dus 2 kinderfeestjes die gepland worden. Dubbele drukte. 2 stuiterballen op van de zenuwen en op van de stress omdat even vanalles anders loopt. En waar de 1 er teruggetrokken van wordt gaat de ander stuiteren. Geweldig effect dus in huis…. mot. Maar elk jaar redden we het dus dit jaar ook….. tot daar ineens door omstandigheden blijkt dat dat weekendje dat de kids beide even niet thuis zouden Ijn er tussen uit valt… weg extra voorbereidingstijd… weg even ik tijd… gelukkig zijn we creatief en is het nu O geregeld dat ik even alleen de jongste op haal bij haar vader.. dat betekend dat ik nu alleen geniet van de rust in de trein. Met een goed boek bij me, lekker bakje vers fruit en wat te drinken kom ik de treinreis van 5 kwartier wel door… Eerst mijn hoofd wat leeg geschreven door dit blog en zo kruip ik weg in mijn boek… om straks weer vol energie aan de terug weg te beginnen met mijn kleine grote dame. Die nu zo de behoefte heeft om in me weg te kruipen en ondertussen aan een stuk door door te ratelen over haar fantast wereld. Het veilige wereld waar alles gaat zoals zij wil….tijdens haar geratel zullen mijn zorgen weer keihard naar boven komen..Maar die zorgen daar kunnen we na de vakantie pas wat mee doen… Dus nu duik ik zelf een eigen fantasiewereld in. De wereld waarin mijn boek zich afspeelt…

Share Button

Achtbaan

Gisteravond naar een info avond bij mijn zoon op school (cluster 4) geweest. En niet zo maar een infoavond.. Er kwam een man zijn verhaal vertellen, zijn verhaal over zijn ASS (MCDD) en angststoornis. Door zijn verhaal te horen voelde het alsof ik  door een kijkgaatje in het hoofd van mijn zoon kon kijken. Nee het verhaal was niet gelijk aan, maar de raakvlakken waren genoeg om toch een tipje van de soms zo zware sluier opgelicht te krijgen.  Hoe knap het was dat hij zijn verhaal kon vertellen.. En hoeveel steun zoiets je kan geven.  Vragen die beantwoord worden, gevoelens die bevestigd worden.

Het grootste raakvlak was denk ik toch wel het veilige gevoel van zijn ouders, hij kon mooi omschrijven dat als er dingen veranderd waren bv met een vakantie, hij zijn ouders toch als veilig punt kon zien. Dat is iets wat ik hier thuis ook zie gebeuren, bij beide kinderen trouwens.. Als mama er maar bij is…. Een ander belangrijk punt vond ik toch ook wel de openheid over ASS..Wees er open over, als mensen weten wat er speelt kunnen ze er wat mee, als mensen het niet weten, zal er ook minder begrip zijn.. Dat is iets wat ik ook altijd heb geloofd, waardoor ik dit blog ook ben begonnen.. En misschien dat anderen dit anders zien, en misschien dat anderen vinden dat ik het er teveel over heb.. Mijn kinderen zijn tenslotte niet hun diagnose ze zijn een uniek persoontjes die toevallig ook een diagnose hebben.  Maar het helpt mij, maar ook hun als er meer begrip is, als gedrag te verklaren valt. Want onverklaarbaar gedrag, vervalt vaak in negativiteit, en negativiteit zorgt voor een negatieve spiraal van alle partijen waar je dus geen stap meer verder mee komt.

Hoe mooi en bijzonder die avond was, zo confronterend is de voorgaande schoolreis van mijn dochter. Waar ik het elk jaar heerlijk vond om mee te gaan op schoolreisje vond ik het dit jaar moeilijk. Niet het groepje zelf, want die was gezellig. Niet het schoolreisje zelf, want we hadden heerlijk weer en een vrolijke sfeer.. Maar het feit dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt, en ziet dat mijn dochter zo goed om alles heen draait dat de juf het niet zal/kan zien. De onrust die bij haar ontstaat als er geen zekerheden zijn. Waarbij een juf die nogal chaotisch over lijtk te komen zeker niet helpt. De overprikkeling die vervolgens op haar gevoel slaat, waardoor ze zich nog onzekerder gaat voelen. Het afzonderen van de groep, in het eigen wereldje kruipen.. En het wat ik op dit moment nog het meest erge vind, het negatieve gevoel op zich afroepen als ze de andere niet begrijpt. Lachen om iets grappigs ervaart ze als uitgelachen worden, interpreteren van het sociale van leeftijdgenoten loopt compleet vast. Dus krijg je een enorm emotioneel meisje, met vluchtgedrag naar eigen wereldje, die niet meer kan genieten. En wat een contrast werd dat met het weekend wat vooraf ging.. Een weekend waarin ze compleet haar zelf was, terwijl ze 2 dansvoorstelling had…

Gister was een dag vol achtbaan gevoelens, en hoe toepasselijk na alles ritjes in de achtbaan tijdens de schoolreis.. Letterlijk en figuurlijk was het dus een rit in een achtbaan.. Maar geef mijn die achtbaan uit het pretpark maar want daar kan ik na een kort ritje uitstappen…..Terwijl die achtbaan van emoties niet te stoppen is…

 

 

Share Button

Verstopte neus…

Soms zijn het kleine dingen waar ineens paniek door is. Van die doodnormale dingen die uitgroeien toch paniek…. Het wordt versterkt door emoties, die niet onder controle zijn te krijgen. Waar het iedereen misschien eruitziet als een mug, is het dan voor mijn zoon een enorme olifant.. In dit geval gaat het om een verstopte neus.. Nu heeft iedereen weleens een verstopte neus… Maar wat als dat je angstig maakt….

Als ik erover terug denk is neus snuiten altijd lastig geweest voor mijn zoon. Als het even kan doet hij dat dus niet, en waarom? Hij kan het niet uitleggen, maar het gevoel van je neus snuiten vindt hij echt verschrikkelijk. Gelukkig is hij niet vaak verkouden of ziek (ziek zijn is ook iets waar hij echt helemaal niets mee kan, en lichtelijk paniek veroorzaakt).  Maar vanochtend werd hij wakker met een verstopte neus. Op zo’n moment loopt hij compleet vast, wat je uiteraard in de ochtendspits in eerste instantie niet doorhebt.. Na gemopper dat hij nu echt uit zijn bed moest komen, was het wel duidelijk dat het vandaag niet soepel zou lopen. Dit betekend dat ook aankleden niet zonder hulp lukt. Alles was te veel. Ontbijten lukte al helemaal niet, dus koekje voor de pauze bleef in de kast en de ochtend boterham werd extra in zijn broodtrommel gestopt. Hopelijk lukt het in de eerste pauze om wel te eten. Met veel pijn en moeite hebben we snel samen zijn neus een keer gesnoten, wat iets verlichting gaf, hij kon weer contact maken en zat niet meer ineengedoken op stoel of grond. Op de momenten dat het niet gaat komt ook alles wat anders loopt om de hoek kijken.. De gymjuf is mee op kamp, dus hele week geen gym.. Ook dat gaf paniek want dat verstoord dan ineens zijn hele week. Iets zegt me dat het ene lange week wordt. Gelukkig heeft hij vrijdag een dagje vrij (alhoewel dat ook weer anders is) en dan gaat hij gezellig een dagje met oma op stap… Duimen dat dan zijn neus niet meer verstopt zit… Wat overigens in zijn ogen ook maar een rare opmerking is, want zijn neus zit tenslotte nog op de plek waar hij hoort te zitten..

Share Button

Moyra

Mijn meisje, zo speciaal.. Zo uniek..

Mijn meisje, zo speciaal.. Zo uniek..

Share Button