Archief | juli 2015

Drukvest

Steeds vaker merkte ik bij mijn zoon de behoefte aan druk op zijn lichaam. Extra stevig geknuffeld willen worden, steeds dichter tegen me aan zitten. mijn handen op zijn eigen schouder leggen en dan vragen of ik wil leunen.. Tot aan in een volledige meltdown pas rustig worden als ik hem heel stevig vasthoud. Een nadeel is dat die druk maar door een beperkt groepje mensen uit mag worden gevoerd. De juf en oma mogen knuffelen, maar niet meer dan dat en de stevige druk mag alleen mama.. De zoektocht begin dus een tijdje geleden al, wat kunnen we hiervoor vinden. Een drukvest leek een goede, maar gezien deze niet vergoed wordt en een grote aanschafwaarde heeft, het plan maar op een zijbaan geschoven….

Tot onze vakantie.. Gezellig een vakantiehuisje met roeibootje voor de kinderen, helemaal leuk natuurlijk. En nu beide een zwemdiploma hebben, mochten ze samen.  Wel moesten ze voor de zekerheid een zwemvest aan, 2 impulsieve kindjes midden op een meer…. En wat blijkt tot onze grote verbazing… Mijn zoon trekt het zwemvest aan, dat net een beetje aan de strakke kant zit…. en wil deze vervolgens bijna niet meer uit, ondanks vervelende harde randjes. Want zo zegt hij zelf het zit zo lekker strak.  Nu is een kind met de hele dag een fel oranje zwemvest aan bij het huisje niet zo raar, gezien het bootje. Maar op andere plaatsen roept een jongen van 10 in een fel oranje zwemvest wel vragen op, en ten opzichte van leeftijdsgenootjes waarschijnlijk pesterijen.  Toch maar weer googlen op drukvest, vragen naar ervaringen, maar ook overleg met mijn zoon. Want met 10 jaar moet een kind er zelf ook wel achter staan. Mijn zoon blijkt er nog positiever in te staan als ik.  Na overleg met een dame van SqueaseNL, een afspraak gemaakt om te komen passen , nu we door de vakantie toch in de buurt zijn, ook gespreid betalen was mogelijk, waardoor het budget ineens iets meer mogelijkheden biedt.

Bij het passen blijkt al snel dat mijn zoon het erg fijn vind, vest mag niet meer uit. En tot onze grote verbazing zie ik dat achterin de auto continu zijn ogen dichtvallen. Het is denk ik bijna 8 jaar geleden dat hij in de auto in slaap viel… Een positieve start.. op naar de rest.. Een dagje Efteling is voor ons de ultieme test. Het park is bekend, en met wat aanpassing komen we ons jaarlijkse Efteling uitje normaal redelijk door met een paar uitbarstingen verspreid over de dag… Tot dit jaar…. We hebben geen enkele meltdown gehad, maar 2 hele korte momenten dat ik even dacht we zitten op het randje, maar dan vroeg ik om het vest even op te blazen en kon hij zich (met een beetje hulp) herstellen. En mijn op dit moment zo angstige knul ging na de voor de allereerste keer in de python ook maar even in de nieuwe Baron 1898.

Kwa budget doen we de komende tijde even rustig aan, en mochten er nog vrienden en familie trek hebben in lekkere cupcakes of taarten, ik bak graag in ruil voor een kleine bijdrage voor het drukvest. Maar het is het dubbel en dwars waard. Voor het eerst sinds jaren kon ook ik me een beetje ontspannen tijdens een dagje Efteling, altijd was het al genieten, op zo’n dag was het altijd de spanning wel waard, maar dankzij het Squease drukvest zag ik mijn kind veel meer ontspannen genieten. En die rust is onbetaalbaar en elke investering waard.

11753647_10206219936850524_82583530983536067_n

Share Button
Dit bericht is geplaatst op 27 juli 2015. 1 reactie

Onze eigen veilige bubbel

Er zijn van die momenten dat even alles duidelijk is, dat enorm zichtbaar is waar nu het verschil in zit.  Die slik momentjes dat je ziet hoe groot de verschillen zijn, maar ook hoe ver ze ondanks de”beperking” kunnen komen. De momenten van even slikken die gevolgd worden van enorme trots want ze doen het toch maar even.. En hoewel je ze een vele malen makkelijker leven gunt, maakt dit wel wie ze zijn en later worden. 2 kinderen die moeten knokken maar dit zo goed doen. De moeilijke momenten blijven, maar ze knokken zich ( soms met wat hulp ) doorheen. En dan natuurlijk het figuurlijk knokken, want letterlijk staat duidelijk aangegeven in een rode picto..

Zo zie ik ze op een dagje uit naar een rustige pretpark intens genieten… Aansluiting met leeftijdsgenoten is er op dat moment weinig. Maar na wat aansporing vind mijn oudste in de lakei (liepen verklede sprookjesfiguren van Van Hoorn Junior rond) een goed vriend waarmee hij in de attracties gaat.. En geniet mijn dochter met haar denkbeeldige vriendje van het springende water.. De blikken van voorbijgangers laat ik van me af glijden, ze weten niet beter, en tja het ziet er misschien wat anders uit, zo’n meisjes die midden in een spel verwikkeld is met een onzichtbaar vriendje.  Wanneer de overprikkeling toeneemt, zeggen we gewoon we gaan, geen drama, geen gedoe.. De dag vergaat alsof we met zijn 3-en in onze eigen bubbel tussen de “normale” mensen door zweven..En waar soms de bubbel nog weleens eenzaam kan zijn, was dit zo’n dag waarin dat juist wel even lekker was.Helaas kunnen we niet elke dag in die bubbel doorbrengen, het is genieten, maar niet de oplossing om elke dag toe te passen. Er moet tenslotte ook nog genoeg gebeuren, geleerd worden etc. Dagelijks worstelen we ons een weg door de maatschappij, waarin het de ene dag lukt en de andere dag een drama lijkt te zijn… En soms kruipen we in onze bubbel, soms  individueel en soms met zijn 3-en en soms is er ruimte bij voor hun stiefpapa, en kunnen ze open genoeg zijn om hem helemaal toe te laten en te accepteren in hun wereldje..  In de bubbel is er ruimte voor persoonlijke ontwikkeling die eerst daarin geleerd en toegepast moet worden voor dat dat in de “echte”wereld toegepast kan worden..  Nu de laatste schoolweek aangebroken is en er nog even een hoop moet, staan we even buiten de bubbel, en is het soms letterlijk en figuurlijk een gevecht na schooltijd om weer tot rust te komen… Maar de vakantie is op ons week planbord al zichtbaar, de bubbel ligt in het zicht te wachten…

 

Share Button