Archief | oktober 2015

Halloween

Daar sta je dan 10 jaar oud, en klaar om Halloween te vieren, verwonderlijk genoeg wil je je vampieren kleding aan. Dit betekend dat je een goede bui hebt, dat je er zin in hebt en er helemaal klaar voor bent.  We gaan naar Halloween op de plaatselijke kinderboerderij/zorgboerderij. Het Halloween feest staat aangegeven als spannend, maar niet eng, en goed toegankelijk vanaf 5 jaar.  Duidelijk is dat de leeftijd ruim genomen wordt, want ook jongere kinderen zijn aanwezig. De sfeer is geweldig, een keer op deze manier de kinderboerderij te zien helemaal super. De drukte valt reuze mee, er zijn net genoeg mensen om het gezellig te laten ogen, maar druk is het zeker niet. Ideaal zou je zeggen.

De grote schuur is omgebouwd tot spookschuur, en natuurlijk wil je daar in. Want Halloween is griezelen en dat is super leuk..toch….. Het intro in het voorstuk van de schuur krijgen we nog mee, een spook verteld iets, terwijl het licht minimaal is, wanneer het licht aan is zijn er 2 spoken,  geen groot schrikeffect, dat willen ze namelijk niet bereiken, griezelen op een niet te enge manier… Helaas dit is te veel, je verstijfd, verzet geen stap meer en zegt dat je niet doorgaat. Een spook laat haar gezicht zien en geeft nog uitleg, het is niet echt. Maar dat weet je maar al te goed, het is te veel. Mijn hart breekt als de rest van de groep doorloopt, een groep met allemaal jongere kinderen die duidelijk spanning voelen maar er mee om kunnen gaan. Je wilde zo graag, maar het lukt niet.  Eenmaal buiten ratel je door over verhalen die anderen over griezelfilms verteld hebben. Stoer vertel je wel te willen griezelen.. maar nu lukte het even niet.

We besluiten naar huis te gaan, en met wat lekkers een leuke film te gaan kijken, lekker in halloween stijl, maar geschikt voor je leeftijd…Stoer roep je;”ja, thuis lekker griezelen.” En nu zitten we weer veilig thuis, heb je charlie en de chocoladefabriek opgezet als Halloween film, en geniet je van wat lekkers… Halloween in onze eigen stijl… en volgend jaar… proberen we het gewoon opnieuw… maar allen als je dat zelf wilt

Share Button

Een hart onder de riem…

Voor ouders van een zorgintensief kind is het soms zwaar, maar niet alleen voor de ouders. Ook de kinderen moeten dag in dag uit een stuk harder werken dan andere leeftijdsgenootjes. Soms is waardering, een steuntje in de rug, een schouderklopje, een hart onder de riem steken echt even nodig.

2 jaar geleden mocht daarom mijn oudste naar het Cliniclown college, een geweldige middag die helemaal in het teken van hem stond. Nu was het tijd voor mijn jongste kanjer, die worstelt op dit moment enorm op het sociale vlak, knokt als superwoman om haar best te doen op school elke dag weer. Via het internet kwam ik bij stichting hartendekens terecht.  Verhaal uitgelegd en ook deze dames waren het met me eens, mijn dochter verdiende wat hartverwarmends.. Gisteravond werd er een pakketje bezorgd. Wat een verrassing voor haar. Gewikkeld in de deken, knuffeltje onder haar arm, zo liep ze richting haar bed. Ze straalde, speciaal voor haar! Wildvreemde mensen hebben allemaal tijd en liefde gestoken in een mooie gehaakte zachte deken en knuffeltjes, want ja haar broer werd ook niet vergeten, daar zat ook een knuffeltje bij. Trots gaat ze alles straks op school laten zien, een deken waarin ze kan wegkruipen en altijd wat extra warmte kan vinden. En haar broer, die heeft zijn knuffeltje in zijn tas gestopt, want die is precies groot genoeg om overal mee naar toe te nemen zonder dat het opvalt.

Je kan zelf je kinderen alle liefde van de wereld geven, ze blijven zich soms anders, speciaal voelen. Maar door stichtingen zoals de cliniclowns en hartendekens voelen ze zich even positief speciaal en heel bijzonder. Net wat nodig is om opnieuw weer door te gaan! Bedankt

 

1606986_806893172754425_7950046938510585335_n

Share Button

Rust, tijd voor jezelf..

Daar zit ik dan.. Dochter is bij haar vader, zoon bij de logeeropvang. Tijd voor mezelf, maar daar ben ik geloof ik niet zo goed in. Mijn hoofd blijft gewoon door draaien, want oh dat kan ik nog even dit doen voor de kinderen of nog even dat. Nee dit is tijd voor mezelf… Maar duidelijk voor mezelf want het sociale leventje die is nihil.  De energie die ik heb verdeel ik over mijn gezin, mijn energie is beperkt door de fybromyalgie dus gebruik ik voor de belangrijke zaken. Echter kom je er dan achter at als je tijd voor jezelf hebt je die dan dus niet met een vriendin kan delen.. Want waar vind je vrienden die eigenlijk altijd maar naar verhalen over de kinderen willen horen. Want op dit moment maak ik niet heel veel meer mee.  Wel heb ik pas de stoute schoenen aangetrokken en aan een andere moeder waar me ik de overblijf doe op school gevraagd om elke week mee te gaan zwemmen. Vorige week zijn we gestart en het was super gezellig. Dalijk gaan we weer. Ik ben super blij met het zwemmen, vind het heerlijk het is gezellig. Maar als het besef komt dat dat eigenlijk het enige moment is dat ik echt sociaal ben. En ben ik dan echt sociaal. Ook bij mezelf merk ik dat het echte sociale van vriendschappen onderhouden er niet als vanzelf inzit. Op de basisschool had ik neit veel vriendinnetje, maar zat in ene kals met maar 5 meisjes. Op de middelbare school hadden we een gezellig groepje, maar heb bijvoorbeeld nooit het contact aangehouden daarna etc. op de een of andere manier lijk ik dat niet te kunnen. En hoewel ik het heerlijk vind om alleen te zijn, ben ik wel jaloers op degene die hun tijd voor zichzelf heerlijk kunnen besteden aan vriendinnen.  Voor nu ga ik lekker mijn spullen pakken en genieten van mijn uurtje gezelschap..Koester hetgeen wat er is.. en wie weet komt er nog een keer die dag dat ik zeg, ik ga lekekr met een vriendin op pad…

Share Button

Medicatie

En daar kwam weer een krant met een veel zegend artikel..  “Meeste ADHD medicatie niet goedgekeurd”.  De meeste medicatie zou is niet officieel geregistreerd als gebruik voor ADHD.. Kan me herinneren dat een asperine ook niet ontwikkeld als bloedverdunner, maar daar nu wel gebruikt voor wordt, en niet meer als pijnstiller.. Hoe kunnen ouders nu die medicatie in hemelsnaam aan hun kinderen geven… Was het allemaal maar zo makkelijk…

Je onrustige baby verandert in een bovengemiddeld drukke peuter.. agh we gaan er in mee, middagslaapje.. doet jouw kind dat echt nog? die van mijn met anderhalf niet meer.. Slapen s’nachts… totaal overschat… Wanneer nummer 2 komt en deze net zo aanwezig is.. we gaan gewoon mee in the flow… niets aan de hand.. Voor het onrustige zat ik met de oudste van toen rond een jaar een keer bij de huisarts.. Klopt dit nu echt.. echt niets aan de hand.. Mijn toemalige huisarts een antroposofische huisarts, was een geweldige man. Het was duidelijk zelfs al bij het bezoekje dat mijn kleine knulletje alle prikkels in zich op zoog, meer als normaal. Met een heerlijk ruikende massageolie gingen we weer naar huis. En tijdens het in masseren kalmeerde mijn kleine knul heerlijk, werd helemaal ontspannen (nu blijkt het vooral die diepe druk te zijn dit het daar deed). Om daarna rustiger in slaap te vallen, maar rustig weer krijsende  s’nachts wakker te worden compleet van de wereld. Night terrors.  Je denkt bij jezelf elk kind is weleens druk. Peuterspeelzaal tijd. Ondanks verlatingsangst ging hij met plezier, tot hij me weer zag bij het ophalen, enorme huilbui, aan me vastklampen, de juffen hadden dit nog niet eerder gezien.  Hij had mama gemist, maar ging de keer daarna wel weer vrolijk, deed wat er van hem verwacht werd, was slim en ging mee in de heerlijk rustige groep.

Op de kleuterschool, waar meer van je verwacht wordt begonnen de meltdowns pas echt.. Ja in de peutertijd hadden we ook van die buien. En dan niet eens wanneer die zijn zin niet kreeg, maar bij drukte, of onrust. Maar tijdens de kleuterklassen werd het steeds erger. Slapen ging weer slechter, de druk werd te groot voor hem. Het putn van dit kan echt niet kwam op een ochtend. Hij had een nieuwe jas gekregen, geweldig mooi vond hij hem, had hem zelfs gewoon aangepast. Tot hij hem die ochtend aan moest, de routine was anders en de paniek was groot. Na een uur, werkelijk een uur, had ik hem in zijn nieuwe jas. Want als ik iets zeg dat moet gebeuren gebeurt dat gewoon. nee blijft nee, ookal veroorzaakt dat een driftbui. We waren allemaal gesloopt, zo gesloopt dat toen de jas eindelijk aan was, hij letterlijk ziek was van de spanning en zowel de jas als het tapijt in de gang een grondige schoonmaakbeurt nodig hadden omdat zijn ontbijt er uit lag. De onderzoeken ga je in, en er komt uit een heel intelligent jongetje, iq-test gaf 122 aan, maar de dame die het afnam gaf meteen aan, daar zit hij eigenlijk gewoon nog ver boven. Duidelijk ADHD.  Voor mijn gevoel was er meer, en 2 jaar later kwam daar ook nog ASS bij. Dan komt de keuze, ondertussen is hij 6 jaar oud, groep 3. De juf zat met de handen in het haar regelmatig, en hoewel hij enorm slim was liet hij dat vaak in zijn werk niet zien. De keuze die volgt is duidelijk, kiezen voor medicatie, of niet. Er was ondertussen al een cogmed training gedaan, die wel wat resultaat liet zien, maar lang niet genoeg. Je kind zie je afglijden, zelfvertrouwen neemt met de dag af.  Wat zou ik graag nee zeggen tegen die medicatie.. Wat zou ik graag zien dat dat niet nodig was, maar dan kijk je naar die lieve jongen, die het oh zo goed wil doen, die zo enorm lief  en slim is, maar die in een klas vooral gezien wordt als stoorzender.. De keuze hoe moeilijk dan ook is dan toch medicatie. En keuze in soort.. nou die is er niet zoveel eigenlijk. Want officieel goedgekeurd voor ADHD of niet, de eerst gegeven medicatie is methylfenidaat, die is het makkelijkste doseerbaar,  het effect het snelst zichtbaar.. en zomaar starten nee. de screening vooraf bestond uit onder andere een hartfilmpje laten maken.. Laat dat dan ook nog eens een enorme uitdaging te zijn met mijn zoon..

Ondertussen zijn we alweer 4 jaar verder, 4 jaar medicatie met ups en downs, verschillende soorten, verandering van de dosering etc. En naast die medicatie is er ook een hoop gebeurt, want alleen medicatie is niet de oplossing. Verandering van school (nog zo’n makkelijke keuze, waarin de keuze bijna niet eens meer een keuze te nomen valt.), allerlei hulpmiddelen, van zoethout tot studiebuddie, en van tangle tot drukvest. En toch zijn we nu op het punt dat de medicatie wederom aangepakt moet worden, ditmaal op verzoek van mijn zoon zelf, de onrust in zijn hoofd is weer te groot. “mama alsjeblieft ik wil weer rust in mijn hoofd..” Nu doen we de overstap naar het blijkbaar enige officiële middel voor ADHD.. Iets wat de arts meestal niet voorschrijft en waarom? niet vanwege de werking, niet vanwege de lange tijd die het middel nodig heeft om et gaan werken…. Nee ze schrijft het weinig voor omdat het niet vergoed wordt bij de basisverzekering. En daardoor komt het op 90 euro per maand… niet per jaar, niet per kwartaal, nee werkelijk per maand. Wat raar dat veel mensen daar niet voor kiezen, of is dat dan wel een keuze. Want 90 euro per maand  wie heeft dat zomaar extra liggen?

De keuze voor medicatie ligt niet zo makkelijk als gedacht, en weet je wat, mij jongste heeft naar haar diagnose ook medicatie gekregen, en krijgt ook een niet officieel middel, namelijk concerta.. En wete je wat er gebeurt als we haar dat niet geven… Dan komt ze met een boven gemiddeld iq niet aan functioneren toe, mag ze niet meer deelnemen aan het verkeer en kan ze letterlijk niet eens binnen de lijntjes kleuren, en ik denk dat ze dan helemaal niet meer uit haar fantasiewereldje komt, maar alleen nog maar met haar denkbeeldige vriendinnetje praat. Nee geef mij dan toch die medicatie maar, zodat mijn kinderen zich kunnen ontwikkelen tot de geweldige personen die in ze zitten,  en alle positieve eigenschappen van de ADHD volledig kunnen benutten en zullen stralen als geen ander.

Share Button

Angsten.

Angsten spelen hier in huis een grote rol, alleen zijn ze niet altijd herkenbaar aan angsten. Beide kinderen kunnen heel goed verbloemen dat ze angstig zijn. En gelukkig durven ze tegen mij het nog redelijk te uiten, vaak herkennen ze angst niet als zodanig, maar belemmert het ze wel in hun dagelijkse bezigheden.  Faalangst speelt bij beide kinderen een grote rol in het dagelijks leven. De een blokkeert gewoon en weigert iets op te schrijven, flink frustrerend als je hoofd het wel weet, maar je handen het niet op papier krijgen.  Kan me dan voorstellen dat het stillaan een strijd wordt. Echter als je gewoon zegt ik doe het niet of ik kan het niet. Wordt het vaak gezien als het nog niet kunnen.. De cirkel blijft dan rond gaan, frustratie loopt op, de angst wordt groter…. Maar als je dan zelf niet in staat bent om te zien dat het voortkomt uit angst is de weg terug uit die cirkel wel erg lastig.  De ander maakt letterlijk door de faalangst fouten die niet nodig zijn, als ze denkt ik kan het niet lukt het ook gewoon niet. Faalangst komt bij haar voort uit niet begrepen worden, dit blijkt nu op school enorm. We hebben het enorme gelukig dit jaar een juf te hebben die haar volledig begrijpt en wil begrijpen (ook niet geheel onbelangrijk) hierdoor bloeit ze op, en laat ze resultaten zien die ineens volledig in het totaal plaatje kloppen, met wat we zelf altijd al hebben gezien. Een slim meisje die pas op bloeit als alle factoren vertrouwd zijn.  De paniek slaat dan ook toe als er iets aan die vertrouwde factoren wegvalt.  Een dag die anders verloopt, geeft al onrust, onrust die vooral thuis merkbaar is. Merkbaar niet in de vorm van opstandigheid, maar emotionele uitbarstingen. Deze week is er vooral paniek om alles.. Alles wat met woensdag te maken heeft zorgt voor paniek.. De kleinste dingen die normaal indien voorbereid geen probleem zijn zijn nu bergen hoger dan de Mount Everest. En waarom… nou haar juf heeft een dagje cursus… Er spookt dus maar 1 gedachte door haar hoofd ; “Wat als de invaljuf me niet begrijpt? “. Stel je niet aan, zou je willen zeggen, het is maar 1 dag.. Maar gebleken is dat 1 dag een andere juf het verschil maakt tussen een 8 of een 1 voor een dictee. Een enorme indruk voor 1 dagje.

Uit de angsten van de kinderen komt vervolgens een angst die mij om mijn hart slaat.. Wat als mijn dochter volgens jaar een andere juf krijgt…. Gaat dat na deze juf nog lukken op het regulier?  en is een overstap mogelijk als het niet lukt, maar wordt het dan op iets anders geschoven.. Wat als de faalangst blijft overheersen en beide kinderen straks geen woord meer op papier krijgen, vastlopen in hun hoofd en hun droom niet waar kunnen maken. Wat als je denkt op havo/vwo nivo maar toets op minimaal nivo.. Waar kom je dan wel tot uiting, wat zijn de mogelijkheden.  Welke angsten komen er nog meer bij…  Want het begon al heel vroeg met verlatingsangst, die is nooit meer weggegaan, is regelmatig nog heel heftig aanwezig, zo aanwezig dat het echte een grote impact heeft.   Ooit heb ik na jaren extreme angst voor knallen, de angst bedwongen, met behulp met een schat van een hond.. De angst is niet weg, maar bepaald mijn leven tijdens de jaarwisseling niet meer. Hoe kunnen we zover komen bij de kinderen. Na een tip ga ik me eens verdiepen in de matrix methode. En wie nog meer tips heeft ik hoor ze graag. En een buddy hond… zo graag zou ik die in huis halen, helaas zijn we door allergieën gebonden aan beperkte hondenrassen en laten die nu kwa budget nogal duur in de aanschaf zijn, plus een pup hoe lief ook, kan nog aardig pittig en onvoorspelbaar zijn, iets wat hier juist.. weer angst oproept..  Dus mocht er nog iemand een labradoodle of een goldendoodle met heerlijk karakter  van een jaar of 2 weten? Die zou van harte welkom zijn. En tot die tijd erkennen we de angst, maar proberen we er toch luchtig op in te spelen, en zijn er nu in ieder geval aan beide kanten leerkrachten die de angsten zien en erkennen.

Share Button