Archief | januari 2016

Dyslexie, als lezen niet vanzelf gaat.

Als boekenwurm ben ik volgens mij geboren, ik las alles wat los en vast was, kon en kan nog steeds verdwijnen in een boek en helemaal opgaan in het verhaal. Lezen was ik dan ook goed en snel in, en ging voor mij als vanzelf.
Heerlijk vond ik het dan ook dat de oudste het net zo snel op leek te pakken en ook van lezen bleek te houden. Ook de jongste genoot van het voorlezen en zelf in een hoekje zitten met een prentenboek… tot groep 3…….
n groep 3 ging het bij haar helemaal niet vanzelf, en woordjes oefenen was een ramp met alle frustratie van dien.. Ze leek het gewoon niet te zien, terwijl duidelijk was dat het een slimme meid was en is. na een half jaar ploeteren was dyslexie voor mij wel duidelijk, echter twijfelde school, want na een half jaar leesonderwijs volgde ook de ADHD diagnose… tja dat was vast de oorzaak en moest dus eerst echt nog een jaar aangekeken worden, voor het zelfvertrouwen een jaar extra groep 3… Tja de woordje bleven beter hangen, maar dan wel de woordjes die aangeleerd waren, en van roos doos maken was toch wel weer een hele opgave.. Op school was na de eerste cito van dat jaar bij de juf ook duidelijk dat er meer aan de hand was… want een woordenschat die veel groter was dan de rest van de klas klopte er toch niet helemaal bij, en tja het was wel een slim meisje.. Dan volgt het stukje bureaucratie.. pas na 2 jaar leesonderwijs willen ze testen, want stel nu dat je bij een overduidelijke verdenking toch te vroeg test dan zou dat te veel geld kosten… zucht…
In die 2 jaar tijd zie je je kind spartelen en vechten, het vertrouwen verliezen en moet je met man en macht knokken om het plezier in lezen te behouden… Leuk al die standaard boekjes maar met een enorme fantasie is het standaard assortiment boekjes toch echt niet heel interessant.. Gelukkig hebben we na verschillende zoektochten wel boekjes gevonden die aansluiten bij haar wereld en heeft ze wonder boven wonder plezier gehouden in lezen..
Dan volgt het onderzoek traject… maar oeps er is sprake van ADHD, dus eerst moet je laten zien dat die onder controle is en dus niet de oorzaak. kortom je kind zou verplicht medicatie moeten slikken wil je in aanmerking komen, nu heeft mijn dochter dat echt nodig, maar wat nu als je ADHD-er het redt zonder… dan kom je dus niet in aanmerking voor een dyslexie test..
Gelukkig het traject wordt vergoed, en kan zelfs verkort worden, want de iq test is al een keer afgenomen… Heel hard heeft mijn dochter gewerkt, 2 ochtenden heeft ze alles laten zien wat ze kan, vol concentratie, dus gesloopt na afloop, maar het was niet voor niets. Het resultaat volgt ernstige dyslexie, en dan sta je weer buiten met een dyslexie verklaring op zak en 60 weken dyslexie behandeling voor de boeg…. We zitten nu in module 3 ondertussen en naast de 50 minuten behandeling per week doen we 5 dagen in de week 30 minuten huiswerk.. En ik zeg we want dat moet samen gedaan worden en is pittig.. pittig omdat je juist de dingen aanpakt die moeilijk zijn, dat betekend stimuleren, geduld, nog meer stimuleren en nog veel meer geduld… en even uit handen geven… dat lukt niet echt, dar is haar zelfvertrouwen nog niet groot genoeg voor.. Maar wat ben ik trots, trots op hoe hard ze werkt, trots op haar plezier in lezen.. en super trots als ze net als gister eindelijk hard op durft voor te lezen terwijl we in het kinderboekenmuseum zijn..
Geef de moed niet op, vecht voor duidelijkheid als elzen niet vanzelf gaat, blijf knokken voor de wereld die schuilgaat in alle mooie boeken die geschreven zijn… en lukt het lezen niet blijf voorlezen, maak gebruik van luisterboeken en blijf zoeken naar dat ene boek die wel de interesse kweekt om te willen lezen….

Share Button

Complimentjes…

Als moeder weet ik hoe belangrijk complimentjes zijn, altijd het positieve stimuleren, kijken naar wat je kind kan in plaats van wat niet. Duidelijke regels met een beloningssysteem, in plaats van straf strafstoeltje etc.. Bij elk kind is positief benaderen enorm belangrijk, zeker bij kinderen waarbij een laag zelfbeeld bijna vanzelfsprekend is doordat ze door hun andere kijk op de wereld soms zo slecht begrepen worden….
Maar waarom vergeet ik als moeder dan bij mezelf te kijken naar wat kan, wat goed gaat, waar ik mezelf een schouder klopje voor kan geven. Elke persoon groeit van positiviteit, jong of oud.. En toch vergeet ik daarbij mezelf, en ik denk dat ik zeker niet de enige ben hierin.
Vanmorgen had ik een gesprekje, 1 van de dames die stichting happy kids care op poten hebben gezet, de logeeropvang waar mijn kind mag groeien en bloeien. Even eerlijk gewoon dingen kunnen vertellen en terugkoppeling gehad, waarvan ik zelf ging stralen. de terugweg op de fiets was heerlijk, de ijzige kou, niet veel van gemerkt… Bij de overblijf bij mijn dochter op school (regulier) merkte ik nogmaals hoe belangrijk het is soms gewoon lekker je verhaal kwijt te kunnen bij mensen die het begrijpen. Die kinderen zien zoals ze zijn, die zien dat juist dat op het oog “lastige of aparte” kind juist die parel is die je moet poetsen en koesteren, alleen dan op een manier die misschien niet altijd zo vanzelfsprekend is. De kinderen bij wie benoemen wat wel goed gaat zo belangrijk is.. Maar waar je ook tegen de bijbehorende misschien wat moe ogende moeder kan zeggen wat een heerlijk kind is het toch, en wat doe je het goed als moeder…
Misschien dat we juist in de tijden dat het zo moeilijk gaat, dat niet alleen de kinderen nog harder moeten knokken, maar wij als ouders ook, gewoon eens in de spiegel moeten kijken en moeten zeggen je doet het goed, kijk hoe ver je al bent gekomen..
Goede voornemens voor het goede jaar is wat laat, maar die zetten toch meestal niet door, dus hierbij geen voornemen maar gewoon ik ga het doen! Ik ga onthouden en wat vaker tegen mezelf zeggen dat ik het goed doe, en dit proberen door te geven aan ouders die het kunnen gebruiken.. en lezers van mijn blog ik denk dat ik tegen de meeste van jullie zeker kan zeggen, Wat doe jij het goed ! Kijk wat jij al bereikt hebt met je kind!
Share Button

Wat gaat er om in die hoofdjes?

Jaren heb ik me afgevraagd wat er in hemelsnaam in het hoofd van mijn oudste omging.. met muizen stapjes leidde hij me op zijn manier rond in zijn wereldje. Nu met 10 jaar kan hij soms heel goed dingen aan me uitleggen.. Dit gebeurt op de momentjes dat we met zijn 2-tjes zijn, liefst op de fiets want dan hoef je elkaar niet aan te kijken. Maar ook dicht tegen me aan op de bank kan hij soms uit het niets me een klein stukje van zijn gedachtengang laten zien. Zo hem ik langzaam mijn weg gevonden in zijn wereld, en nog niet alle delen zijn ontdekt, maar ik kan hem leiden en begeleiden, ingrijpen soms nog voor iets gebeurt en begrijpen waarom dingen soms zijn zoals ze zijn.
Mijn jongste echter heeft een eigen wereld verweven met fantasie, een wereld die bestaat uit een enorm doolhof waar ze zelf ook de weg niet vind. Om elke hoek kan iets staan wat een reeks aan emoties laat ontwaken. Een reeks emoties die steeds heftiger lijken te worden. Die simpele gebeurtenissen in drama’s laat veranderen. Een spannend moment in intense angst. Nu het fantasie wereldje en de echte wereld echt gescheiden horen te worden nemen de angsten toe en vraag ik me meer en meer af wat er in haar hoofdje gebeurt? Wat voel je echt, wat maakt je bang? en vooral wat kan ik doen om je angsten weg te nemen. Ik zie haar onrustig worden, en ik zie de spanning toe nemen, ik zie haar hyper vrolijk worden en ik sta op scherp.. En toch ben ik elke keer verbijsterd door de angst die ineens daar is, de paniek in een situatie die ik totaal niet verwacht.. De paniek in haar ogen ga ik nooit aan wennen… en dan te bedenken dat ze op voor haar gevoel onveilige momenten (meestal als mama er niet is) de angst binnen houdt, weg slikt, in eigen wereld verdwijnt, soms openlijk soms alleen in haar hoofdje..
Mijn draakje en mijn elfje kon de wereld maar zijn zoals die voor jullie overal veilig voelde… Helaas is dat niet zo, en zet ik alles op alles om te zorgen dat jullie de wereld zoals deze is wat beter aan kunnen….

Share Button