Archief | februari 2016

Het hulpverleningsland bos

Daar sta je dan aan de rand van een groot bos, alle bomen lijken verschillend maar het zijn allemaal bomen. Uiteindelijk hoop je aan de top van een boom te kijken om zo alles te kunnen overzien welke weg je kan gaan bewandelen.
Het bos staat in dit geval voor hulpverleningsland, de bomen staan voor elk een andere instantie of hulpverlener.
Zo voelt het ongeveer als je aan een diagnose traject begint, vermoedens worden uitgesproken, de stap eindelijk gezet en dan sta je daar.. Op zoek naar de juiste instantie die in het bos van instantie weinig van elkaar te onderscheiden is. Elke instantie/ boom ziet er net even weer anders uit, de weg naar de top kan net even iets anders zijn, maar onder de mooie bladeren is die weg niet te zien. Je moet de een boom uitkiezen op uiterlijk en misschien ervaringen van anderen. Op goed geluk kies je een boom, hier heb je misschien iets goed over gehoord, of spreekt je kwa uiterlijk het meeste aan, en tja een boom is een boom toch, de een alleen wat groter dan de ander.
Aan de voet van de boom aangekomen, en omhoog starend zie je alleen een weer war aan takken. Maar de mensen die in deze boom werken leiden je vast de weg wel..De boom beklimmen naar de top is een zware weg, tijdrovend, beangstigend, soms even een kleine terugval, of ineens een enorme stap omhoog. En dan sta je aan de top.. Hopen om nu na deze route de uitgestippelde weg te zien… Helaas achter het eerste bos, blijkt nog een veel groter bos te liggen, en waar in het eerste bos de bomen nog veel gelijkenis hadden, blijkt dit in het volgende bos niet meer het geval, en staat er een enorme willekeur aan verschillende bomen. De medewerkers van de huidige boom weten wel wat tips te geven, maar het is toch vooral zaak een boom of meerdere bomen uit te kiezen die het beste bij je.passen.
Vermoeid bereik je het 2e bos, kiest een boom, niet te groot, want die kleintjes spreken me toch wat meer aan, de reis omhoog start opnieuw, gaat vrij vlot en voelt goed.. Helaas aangekomen bij de top, blijkt de boom niet groot genoeg te zijn en wordt je wederom terug gestuurd naar het eerste bos… Naar een andere boom.. En wat blijkt deze boom die op het eerste gezicht zo leek op de eerst boom blijkt ene hele andere weg naar boven te hebben…
Zo blijf je dwalen door die grote bossen op zoek naar de beste weg voor je kind, Soms lijkt het bos heel donker en beangstigend, geen doorkomen aan, tot je weer op een lichte plek komt waar je door de boomtoppen heen een stralende zon ziet schijnen. Maar niemand kan je vertellen hoe jouw route verloopt, hoe lang die duurt en waar die uit zal komen…Ondertussen zijn we meerdere bomen gepasseerd, in sommige met een klimtocht omhoog binnen en gebruiken we een boom om even tot rust te komen op een veilig plekje.Dit zullen zeker niet de laatste bomen zijn, maar laten we hopen dat de huidige bomen, grenzen aan nog te beklimmen bomen zodat we niet elke keer een donker bos door hoeven… Want de grote boze wolf verdenk ik ook van wonen in dat donkere bos, en kom toch liever boselfjes tegen dan die wolf…

Share Button

Blokkeerstand

Ineens is daar de blokkeer stand.. ineens kreeg ik mijn zoon neit op zijn fiets.. Geduldig probeerde ik te zorgen dat hij wel op zijn fiets zou stappen dit werkte niet.. blokkeer stand bleef… nouja dan eerst even een dingetje ophalen in de straat om de hoek, met de mededeling, ik hoop dat je zo zelf die kant op komt… Meestal werkt dit want hij wil niets liever dan bij mama zijn.. Maar nee hoor, duurde maar paar minuten maar hij stond nog steeds op zelfde plek.. niets leek te helpen, geduldig niet, praten niet, lief blijven, maar ook boos worden hielp niet, op een gegeven moment is de wanhoop nabij want uiteraard kon hij niet aangeven wat er aan de hand was.. de route al zo vaak gefietst, dat kon het niet zijn… Hij gaf zelf ook totaal niet aan hoe of wat, alleen.. Ik doe het niet, ik wil niet… De laatste keuze (45 minuten later) was of we gaan fietsen of we gaan terug naar binnen, gaan we niet weg, maar dan koppel ik de xbox los en dan ben je die kwijt… Met veel moeite en nog veel aarzeling was dat dit keer de handleiding.. Het boos zijn buiten, gaf uiteraard veel bekijks, mijn dochter in paniek want overzicht kwijt.. Maar we konden op weg, en toen we op de plaats van bestemming waren was hij blij toch op de fiets te zijn gestapt.. Overwinning!! Echter volgde al snel de woorden dat hij voorlopig nog niet naar huis wilde… en dan te bedenken dat we in een centrum liepen, het best druk was maar hij liever nog wat winkels in en uit ging…. iets wat normaal echt niet zijn ding was… Gelukkig stapte hij weer rustig op de fiets naar huis.. Gelukkig dacht ik nog, niets aan de hand… Tot we lang het water fietste en hij precies mijn gedachtes benoemde,, een klein stukje zat er geen stoeprand of verhoging tussen het fietspad en het water, zijn zusje fietste voor ons, en toen de stoeprand begon zei hij; “oh gelukkig weer een randje..”
Een tijdje gelden is zijn zusje het water in gefietst (niet dit punt wel vlakbij), drama uiteraard, hij fietste voor dus zag het niet. Daarna ben ik samen met hem deze route nog gefietst en dat waren even tranen want was even lastig, maar daarna liet hij duidelijk merken dat het goed was.. Tijdens het blokkeren die ochtend had ik hem nog gezegd het is belangrijk even te fietsen, want je zus moet weer een keer daar in de buurt fietsen, geen reactie.. ook op mijn vraag of hij ergens bang voor was had hij vanmorgen ook een nee geantwoord. En toch denk ik dat dit het punt was..Het herkennen van zijn eigen emoties lukt hem zo slecht dat hij bij blokkade ook gewoon echt niet weet waarom.. Achteraf ben ik trots, heel trots want we hebben het wel mooi weer gedaan! En die emoties… laat dat nu net het volgende thema zijn van de logeeropvang waar hij in de komende vakantie lekker mee aan de slag kan.

Share Button

Wanneer had u het gevoel dat uw kind anders was?

Daar zit je… Aan het zoveelste buro, tegenover wederom een kinderpsycholoog.. even een intake… al jaren zijn het dezelfde vragen, al jaren ook dezelfde antwoorden, want over hoe het ging toen je kind klein was veranderd niet veel. Voor de eerste maal krijg ik echter de vraag; “wanneer had u het gevoel dat uw kind anders was?” Je gaat in je geheugen graven, maar dit vind ik zo’n lastige vraag…. Bij mijn oudste was het een gevoel, dat eigenlijk vanaf het begin wel aanwezig was, maar
ja de eerste dus wat wist ik nu.. maar de eerste afspraak voor onrust bij hem was rond 6 maanden bij de huisarts.. Mara dit gesprek ging over de jongste… Maar dan is de vraag wat is de norm van anders.. was ze anders dan mijn oudste, ja heel duidelijk. Was ze anders dan leeftijdsgenoten ja… maar dan komt er een maar… ze moest ingebakerd worden, had heel veel krampjes door de koemelkallergie en op het moment dat we dat een beetje onder controle hadden kreeg ze kinkhoest.. hoe gaan we dat vergelijken met een leeftijdsgenootje…Daarna kwam de fase van het eten.. een fles weigerde beide kinderen was dat iets wat anders was? Dat gebeurde wel vaker volgend mij. Het eten ging wat lastiger, ze at alleen hele herkenbare dingen, maar met allergie├źn was ook dat niet zo heel apart toch. De kinderarts vond het met 11 maanden niet verontrustend want ze kreeg nog borstvoeding en haalde daar genoeg uit. Met veel geduld en tijd is ze goed gaan eten (erg goed zelfs) en de groeiachterstand die ze had heeft ze door de tijd wel aardig ingelopen. Op het moment dat de allergie├źn onder controle waren, durfde ze steeds meer te eten en ging het groeien beter.. De angst voor eten werd minder, ok is nog niet weg.. en ok ik heb het idee dat het stukje wat er nog is ook niets meer met de allergie te maken heeft maar als ze niet zeker weet wat ze eet, eet ze het dus nog steeds moeizaam..
En kwa eigenaardigheden.. tja lastig, al heel klein zei ik al ja dat is typisch Moyra.. Want ik kende geen meisje zoals haar. Maar ik zag het niet als afwijkend, anders ja, maar afwijkend nee zo was en is ze gewoon… Al met al een lastige vraag, en toch was deze voor de psycholoog voor me vrij duidelijk.
Maar hoe stel je dat je kind anders is als anders zijn in je eigen gezin zo gewoon is..Je vergelijkt wel in je omgeving, maar dat was niet genoeg om te zeggen er is iets mis. Want iets mis is er niet, en toen school nog niet een issue was was er niets aan de hand. De eigenaardigheden hoorde nu eenmaal bij mijn kinderen…
Nu weet ik dat er al heel veel vroeg zichtbaar was, en kan ik antwoorden dat ik al heel vroeg het gevoel had dat ze anders waren, anders maar niet minder.. anders maar zichzelf.

Share Button