Archief | april 2016

Anders

Genietend luister ik naar 2 zusjes, vriendinnetjes van mijn dochter, die ik even weg breng.. Samen maken ze grapjes, praten ze over iets wat gebeurt was, vullen ze elkaars verhalen aan en zingen samen gekke liedjes.. en ineens uit het niets komt het binnen en raakt me diep…… Zo goed als mijn zoon en dochter soms met elkaar omgaan, dit doen ze gewoon niet. Niet omdat ze de klik niet hebben, nee gewoon niet omdat dit iets is wat ze niet kunnen.
Samenspel van broer en zus, ook dat is iets wat gebeurt al kan je het beter omschrijven als 2 eigen wereldjes die elkaar op het juiste moment kruizen, De werelden sluiten genoeg bij elkaar aan om samen mee door te gaan. Een mooi moment, maar toch is de aanvulling op elkaar altijd beperkt. Samen kunnen ze het heel leuk hebben en samen kunnen ze vaak de hele wereld aan. Maar naast het schouwspel wat tussen de 2 zusjes ontstond, lijkt de band van mijn kinderen zo ontzettend zakelijk. en niet alleen tussen hun beide, ook met vriendjes en vriendinnetjes. Heel confronterend komt soms zo’n moment binnen. Want is dat niet wat je wilt tussen broer en zus? Een band voor het leven, samen grapjes uithalen, samen herinneringen op kunnen halen?
Voor geen goud zou ik mijn kinderen willen veranderen, ze zijn wie ze zijn en moeten dat zeker blijven, maar het knaagt aan me, missen ze niet iets wat hun leven verrijkt? Maar dan kruipt mijn dochter tegen me aan en zegt hoe lief ze me vind, of denk ik aan het moment dat mijn zoon er voor koos naar een crematie te gaan, omdat de vader van zijn vriendje overleden was… of ik hoor mijn dochter zeggen.. “ja dat is nu mijn grote broer”vol trots in haar stem.. Soms missen we dingen, maar vaak verrassen ze ons met hun unieke kijk op het leven!

DSC_0601

Share Button

Raar

“Mama, waarom vind iedereen me raar? ”
Die vraagt kom hard aan als je dat hoort van je dochter van 8.
“Je bent niet raar, je bent anders. En anders is niet minder, anders is gewoon dat je jezelf bent. Alleen mensen snappen mensen soms niet en daarom noemen ze het raar.”

8 jaar oud, en je zou moeten genieten. en je geen zorgen hoeven maken over anderen. Maar helaas werkt het in de realiteit niet zo.
Mensen zijn kudde dieren en gaan graag op in de menigte, terwijl ze aan de andere kan eigenlijk allemaal uniek en anders willen zijn. Maar ondertussen leren we een kind om “normaal”te doen. en ja ik betrap mezelf er ook weleens op, op de kreet “doe toch even normaal.” Maar wat is normaal, en wat is raar dit zal voor iedereen anders zijn.
Als we nu eens elkaar en onze kinderen leren dat je juist kan leren van dingen die anders zijn, misschien dat een groep kinderen zich dan een heel stuk minder raar gaan voelen..
En voor mijn lieve dochter; blijf zoals je bent, je bent geweldig en uniek. je springt eruit in de menigte, letterlijk en figuurlijk maar zie dat als een voorsprong en een geweldig eigenschap!

DSC_0607

Share Button

Onzichtbaar

Onzichtbaar zijn de grenzen waar we elke keer weer tegen aan lopen. De grenzen die belangrijk zijn waardoor we blijven functioneren, maar die grenzen zijn sneller bereikt dan bij de gemiddelde personen. Zowel bij kinderen als bij mij, sluimert er onder het niets verhullende uiterlijk een lichaam of hoofd wat niet zoveel wil of kan als we zelf zouden willen.
Autisme, ADHD, Dyslexie maar ook (zoals bij mij ) fybromyalgie en nog vele andere beperkingen zijn niet zichtbaar, nee ik noem het geen ziekte, want een ziekte kan je genezen, en deze dingen zullen nooit overgaan.
Als iets onzichtbaar is is het voor de buitenwereld vaak maar lastig te begrijpen. De ene dag kan ik bijvoorbeeld meer dan de andere dag maar zal dit niet zo makkelijk aangeven.
Ook bij autisme zal het voorkomen dat men op onbegrip stuit, want je kan wel dit, maar niet dat. Een kind kan zelf heel druk zijn, maar niet tegen de drukte van een ander kind kunnen, onbegrijpbaar maar het is wel zo.
Grenzen herkennen, aangeven en vooral bewaken is een must, maar hoe leer je dat iemand aan. En hoe leer je het iemand aan die zijn of haar eigen emoties niet eens begrijpt….. Soms is dwars door een grens lopen een goede mogelijkheid om de grens te gaan herkennen, helaas werkt dit bij autisme helaas niet zo. Dat is denk ik 1 van de redenen dat veel ouders en met name moeder vaak gezien worden als te voorzichtig of te beschermend worden gezien als ze een kind of kinderen hebben met autisme. Maar wat als een kind zijn eigen grenzen niet herkend, en dit soms grote gevolgen kan hebben…
En tuurlijk in een veilige omgeving als we weten dat de gevolgen te overzien zijn moet je je kind weleens dwars door zijn eigen grenzen laten gaan, laten ervaren wat het is. Maar laat die keuze of het mogelijk is aan de ouders/ verzorgers van een kind. en oordeel niet als een ouder ingrijpt op een moment waarop nog niets zichtbaar is, de betreffende ouder heeft in zijn/haar hoofd al 10 keer de afweging gemaakt om wel of niet in te grijpen. Oordeel dus niet als dat ene kindje in de klas ineens iets niet mee kan doen, of als een moeder wat vaker in een klas aanwezig is. Dit kan voor een kind het verschil zijn in meedoen of bij juist de leuke dingen thuisblijven.
Bij mijn dochter start morgen de feestweek op school, duidelijke afspraken zijn gemaakt, en mijn dochter gaat haar grenzen juist in zo’n week niet herkennen, dus zullen zowel de juf als ik haar grenzen bewaken en ingrijpen waar nodig is zodat ook zij kan genieten van een feestweek zonder angst en paniek.

Share Button