Archief | mei 2016

Klaar mee

Soms ben je er zo klaar mee.Is het gewoon even genoeg. Kan je zou meevoelen als ze roept, soms haat ik dat autisme.. Maar dan hou je je groot en vind je je geduld om je kind erdoor heen te loodsen.. Dan is er een dag dat ze zelfs niet roept dat ze het haat, maar de kleinste dingen geven paniek. een angstig gezicht. de eetlust weer weg, pure spanning in dat nog kleine lichaampje.. weggetrokken in dat eigen wereldje, maar dit keer niet dat vrolijke fantasieland, maar een stil wereldje waar ook ik niet in kan kruipen.. het breekt je op, het breekt je hart en dan is het positieve even lastig aan te roepen… en hoe sterk blijkt ze dan ineens, als ze zelf de kracht vind, een vrolijk muziekje opzet, waar die vrolijke herinnering bijhoort, ze in haar kamer de houvast vind en zelf zonder aanmoediging aan het opruimen van haar kamer begint, iets wat haar normaal niet lukt, geeft haar dan ineens rust.. trots op wat ze op zo’n dag dan ineens bereikt.. een vlammetje die mijn verkilde hart weer verwarmd.. en dan zegt ze met een heel klein stemmetje mama, morgen gaan we beginnen met de cito toetsen, maar misschien ben ik morgen wel ziek, want voel me niet zo lekker.. Wat had ik haar dit weekend graag opgepept, haar zelfvertrouwen even opgekrikt, maar ze was niet thuis, en dan is dit erbij net te veel.. mijn kwetsbare dochter, zo teer maar ook nog steeds zo puur.. Niet aan je zou ik willen veranderen, want alles maakt wie jij bent… maar oh wat zou ik sommige dingen graag makkelijker voor je maken, je lasten voor je dragen.. Een traan loopt over mijn wang, maar veeg hem snel weg, want hoewel zij gelukkig nu redelijk rustig slaapt, moet ik er zijn voor mijn knul, die ook in zijn eigen wereldje zit, en ook niet wilde eten, want schoolkamp morgen is toch wel heel spannend.. Ook hij zal zichzelf versteld doen staan en plezier hebben de komende dagen op schoolkamp, maar voor nu ben ik nog even je veilige haven, en gaan we er samen voor dat je ook je rust kan vinden.. En volgend weekend, is ons weekend, en gaan we met zijn alle genieten, genieten van theater, waar jullie de rust in vinden, ons gezamelijk wegvoert even in een andere wereld waar het onmogelijke mogelijk is!

Share Button

Koester het moment

Daar sta je in de speeltuin.. we fietsen er langs en het was er stil.. de nieuwe speeltuin in de buurt normaal is het daar zo druk dat je er niet heel wil.. maar nu ja nu wil je wel.. lachend en fladderen dwaalde je rond. Het vlot, de touwbrug de stap stenen alles werd uitgeprobeerd… en dan dan komen er ook weer andere kinderen… een meisje van je oude school herkent je.. stelt je vragen.. te veel vragen want je zorgt dat je op het vlot in het midden van het water blijft... vreemde jongere kinderen mogen met je mee mee op jouw vlot.. maar jij bepaald hoe en wat.. niet te lang en zonder al.te veel woorden…. als het drukker wordt kijk je vooral om je heen… de taal van je leeftijdsgenoten lijk je niet te begrijpen en vanaf een afstandje observeer je…. en dan ineens 3 broertje duidelijk een stuk jonger dan jouw.. maar ze willen wel spelen…. de pijn die ik voel van de eenzame aanblik maakt plaats je geniet, speelt samen… deze momenten koesteren we en dat je schoenen nu doorweekt zijn van het water aghhh dat is een prijs die we hier graag voor over hebben….13241109_1166001026765492_2291768358096377649_n

Share Button

Hype of ontwikkeling?

De kranten, het internet, televisie overal wordt het ons om de oren gegooid, Er worden te veel diagnose gegeven aan kinderen…. Ook onder volwassen worden volgens mij meer diagnose gesteld, maar daar hoor je niemand over, want zou dat niet ontkrachten dat het vroeger zoveel minder was…
Wat leidt ons naar de zoektocht van de diagnose, duidelijk niet de media, want die schrikken ons eerder af om aan de bel te trekken dan het te stimuleren. En toch blijven de diagnoses toenemen, toch apart gezien ene hype meestal ontstaan juist door wat de media aanraadt en wat positief in de aandacht komt.
Dus wat zorgt ervoor dat ouders toch de soms lange weg bewandelen waar soms wel en soms niet een diagnose uitkomt, Want ja ook dat laatste gebeurt, het niet krijgen van een diagnose als blijkt dat er ook geen sprake is van ADHD, ASS of iets dergelijks.
Volgens de media wordt er vooral door scholen aangedrongen op diagnostiek.. Gek genoeg ken ik toch juist vooral mensen waarbij de vraagtekens er al waren voor school met vragen kwam. Ook bij ons kwa het diagnose traject niet vanuit school. Bij de oudste ben ik het traject gestart omdat het voor hem steeds lastiger werd gelukkig te zijn..Al vanaf heel vroeg was me duidelijk dat hij toch iets anders dan het gemiddelde ontwikkelde, dit was voor mij echter geen probleem, totdat hij er zelf echter ongelukkig van werd, en dan blijf je knokken tot de puzzelstukjes op hun plek vallen. Ook bij de jongste trok ik aan de bel, en was het gevoel dat ze anders was/is al vroeg aanwezig, al was dit een heel ander gevoel als bij de oudste.
Ondanks dat voor ons al veel vroeger dingen duidelijk waren is echter een goede diagnose nodig voor goede passende hulp, en tegenwoordig ook zeker het passende onderwijs. Maar ook voor een kind of volwassene zelf kan een diagnose rust geven. Waar mijn dochter duidelijk merkt dat ze anders is “Mama, ik ben gewoon de dochter van de gekken hoedenmaker, een beetje gek maar wel gezellig, ik denk anders als anderen…” (preoccupatie alice in wonderland). Vielen voor haar wat puzzelstukjes op zijn plek.. “ohh het heeft een naam, nu weet ik hoe ik het moet nomen ja he mama?”. Valt het echt nog onder een hype dan als je jezelf ineens een stukje meer begrijpt,
Blijft bij mij de vraag, wat als er 20/30 jaar geleden op dezelfde manier gekeken zou zijn als nu, wanneer een kind toch wat buiten de groep viel? Wat als dat drukke knulletje passend begeleid werd, de vechtersbaas meer begrepen werd en het zo snel in paniek rakende meisje, beter begeleid werd.. Hoe zou hun jeugd dan zijn geweest???

Share Button