Archief | juni 2016

Passend onderwijs?

Trauma door niet passend onderwijs.. daardoor wederom vastlopen en dan… dan is er een gat…. Waar is het passend onderwijs….. Waar is passende hulp… Wanneer komt er een weg zomer burocratie waarin er gekeken wordt naar hoe het kind werkt en niet in welk hokje het past om een passend protocol uit de kast te pakken…. Als ouder kijk je naar wat je kind nodig heeft.. als angst verlamd en opstandig maakt zoek je de veiligheid… Maar wat als dat veilige punt binnen het passende onderwijs niet te vinden is wat dan… Er zitten zoveel kinderen thuis en iedereen praat erover… maar aanpakken waar het vandaan komt… helaas en passend onderwijs… die gaat de thuiszitter aleen maar groter maken…..

foto van ASS-enzo.
Share Button

Echt verdriet

Daar staat ze tranen in voor me.. Paniek in haar oogjes… en dat terwijl ze net van ballet komt waar ze toch eigenlijk altijd met plezier vandaan komt. Al een aantal weken zijn ze aan het oefenen om een clip op te nemen, en wat had ze er zin in…En ineens is haar hoofd te vol, de faalangst slaat toe, en hoe…
Ze durfde de clip niet terug te kijken met de groep.. “maar ik hoorde ze wel lachen mama..” Mijn hart breekt, het zoveelste moment van de week dat ik de scherven aan elkaar kan lijmen.
Mijn mooie lieve meisje zit er helemaal doorheen.. Einde van het schooljaar, plotselinge veranderingen van al spannende dingen door overmacht.. en nu dit.. Tussendoor proberen we rust, en fijne momenten op te zoeken, maar haar hoofd maakt overuren…
Hoe kan ik haar hepen, hoe zorgen we dat er meer rust in haar hoofdje komt. Op het moment dat mensen van buiten haar persoonlijke bubbel in de buurt komen, sluit ze de bubbel af, het knopje gaat om, een lach op haar gezicht.. en ze verdwijnt, gaat op de automatische piloot verder. Ze kan zich zelfs soms niet herinneren fat ze net al die ene opdracht heeft gemaakt, of dat er iets tegen haar gezegd werd. Het komt niet meer binnen. De bijtkettingen draaien overuren, de bal om op te zitten ligt weer in de huiskamer want een stoel is nu onmogelijk. Maandag gaan we op schoolreisje en voor het eerst slaat ook bij mij de onzekerheid toe, zal het goed gaan..Ik ga met haar mee, en we hebben een gezellig groepje, maar hoe gaat de kinderen reageren als ze in een paniekaanval schiet..Hoe komen we de laatste 2,5 weken school door komen… Laat de vakantie maar komen…Al ben ik bang dat ik van die opmerking nog terug ga komen…

Share Button

Wat je ziet en hoe het echt gaat…

2 hele verschillende dingen.. Wat men ziet zijn 2 vrolijke kinderen, genietend van uitstapjes, een (stief)papa die stoeit en grapjes maakt, een zorgzame moeder die met dagjes weg vooral achter de camera te vinden is. Genietend van alle mooie dingen, leuke ervaringen op doen en vooral lekker bezig zijn. zo omschreven lijkt het op het ideale plaatje… En voor mij is mijn gezin ook mijn droombeeld en zou ik het voor niets in de wereld veranderen, want mijn kinderen zijn wie ze zijn, en mogen dat ook zijn!
Maar voorafgaand, tussendoor en achteraf zijn er veel dingen die niet zichtbaar zijn..
De voorbereiding vooraf, plek onbekend zorgt nog voor wat extra voorbereiding, maar ook bekende plekken moeten toch echt wel een week van te voren op de planning staan. Vlak voor we weggaan moet er weer opnieuw overtuigd worden waarom we gaan, en dat we het echt leuk zullen hebben, want weggaan, waar naartoe dan ook blijft altijd spannend, zo spannend dat een “ik ga wel niet” of “maar ik heb geen zin.” of “we kunnen ook een andere keer” bij voorbaat al verwacht wordt en uiteraard ook echt uitgesproken wordt.. oke soms zijn de zinnen anders geformuleerd… ( even erbij vermelden anders krijg ik te horen dat het niet klopt wat ik schrijf omdat de zin soms anders is..)
Als we dan echt zover zijn dat we gaan, komt langzaam het plezier weer terug.. maar een trein die niet op tijd rijdt, iemand die anders reageert dan verwacht mag worden, of ook maar iets want anders verloopt kan ineens paniek oproepen… Allert wordt daar meteen op ingespeeld zodat we niet de vraag krijgen of we toch niet beter naar huis kunnen gaan.. Tijdens een uitje worden er rustige momenten opgezocht, prikkel arme stops geprobeerd te vinden, en als we in drukte terecht komen ben ik net dubbelzijdige tape, met aan elke kant van me een kind aan me vastgeplakt. In mijn fototas, voor mij essentieel, zit dan ook niet alleen een camera en lenzen, maar een koptelefoon, zoethout, bijtketting, homeopatische relax roller en evt extra medicatie indien het echt te veel wordt… Tussendoor wordt er genoten, en juist dat wordt door mijn camera vastgelegd, dan zitten er ook geen kinderen aan me vastgeplakt. Vaak wordt de camera nog even door mijn zoon overgenomen, want de wereld door een lens bekijkend ziet die er ineens een stuk veiliger uit. Op de terugweg wordt er of nagestuiterd, of kruipen ze dicht tegen je aan..
Thuis komt de rust weer wat terug, al draaien de hoofdjes op volle toeren, en is bedtijd een tijd waarin je wel in bed ligt, maar slapen… dat mogen we niet verwachten… Maar uiteindelijk komt ook bij iedereen klaas vaak langs om mooie dromen te brengen….

Waarom we toch zoveel uitstapjes maken zou je je afvragen? Mijn kinderen (welke kinderen niet ?) leren enorm van ervaringen, knokken elke dag op school weer om zich staande te houden en achteraf kunnen ze eerlijk zeggen dat ze genoten hebben van de dag… Zouden we ook gewoon thuis kunnen blijven.. ja… al blijven de hoofdjes dan overuren draaien, gaan ze op elkaars zenuwen werken en kunnen ze hun energie niet kwijt.
Dus ja we ondernemen veel, maar steken we daar ook enorm veel voorbereiding in. Maar alle ervaringen die ze opdoen, alle kennis die ze vergaren, en elk speciaal moment waarop ze zich niet anders maar speciaal voelen is een moment om te koesteren… zolang we de voorbereiding maar niet vergeten.. Want sorry buren dat ik vanmiddag onverwacht nog even een boodschap met ze wilde gaan doen.. die paniekaanval in het portiek was inderdaad niet zo fijn…

Share Button

Medaille

Ook mijn kanjers verdienen een medaille…
niet omdat ze de avondvierdaagse hebben gelopen.
Maar omdat ze elke dag wel weer een stapje zetten met iets wat voor hun moeilijk is.
Omdat ze elke dag weer een grens moeten verleggen om zich staande te moeten houden.
Omdat elke nieuwe plek die ze bewandelen zo veel van ze kan vragen..
Omdat ze toch dat dingetje doen wat ze zo eng vinden of tegen op zien.
Omdat ze ineens de moed vinden om nog een extra stapje bij te doen.
maar ook omdat als het dan even niet gaat, ze dit steeds een beetje beter aan kunnen geven..
Nee ze lopen niet mee, en ja dit zouden ze zo graag doen.. Maar die medaille verdienen ze net zo goed, met elke stap die ze elke dag zetten!
Trots op mijn 2 kanjers die mogen zijn wie ze zijn, en voor niets of niemand hoeven te veranderen!

Share Button

Verwachting

Wanneer weet je dat iets niet meer kan, wanneer weet je dat je je verwachting bij moet stellen, wanneer weet je wanneer je hulp moet inschakelen of een hulpmiddel moet gaan gebruiken.

Je raakt zwanger, en maakt in je hoofd al hele voorstelling over hoe het zal gaan, en er komt niet in je op dat dat zomaar eens heel anders dan de gebruikelijke route zal zijn die je af zal gaan leggen. Kleine verwachtingen zijn nog wel makkelijk een plekje te geven. En sommige dingen sluipen er gewoon in. De stap naar bijvoorbeeld oorkappen is een klein stapje, als je ze gebruikt in de klas.. daarbuiten is de stap al wat groter, maar als je ziet dat het werkt, neem je de soms rare blikken van met name volwassen voor lief… Een hulpmiddel voor de orale prikkels valt een heel stuk minder op als dat zoethout is of een leuke ketting die matcht met het outfit van je dochter. Kleine stapje, maar die stapjes geven wel rust….
Dit maal gaat het echter om een grotere stap en sta ik compleet in tweestrijd. Fietsen heeft voor mijn jongste aardig wat bloed zweet en tranen gekost.. en na een aantal jaar op de aanhangfiets fiets ze alweer een tijd gewoon naast me… maar verkeersveilig is ze gewoon echt niet… En daar we alles op de fiets doen, is dit vaak een pittige opgave. Ik let op voor mezelf maar ook voor haar, corrigeer haar regelmatig bij, en moet op de kleinste dingen alert blijven. maar ze is trots dat ze zelf fietst want zo hoort het toch… Maar in hoeverre is dit opletten van mij een schijnveiligheid.. Nadat ze het water in reed, ja letterlijk gewoon het water in fietsen, en nee het was geen modderslootje, ben ik nog alerter geweest, bepaalde routes moet ze verplicht achterop, maar helaas wordt dit voor mij gewoon te zwaar. Vandaag was er weer een moment, waar ze door het oog van de naald kroop… zowel de automobilist als ik zijn denk ik 10 jaar ouder, en ook ben ik benieuwd of ze morgen gewoon op haar fiets durft te stappen.. Wanneer is duidelijk dat zelfstandig fietsen gewoon echt niet gaat, wanneer is het zover dat ik een ongeluk niet kan vermijden, wat als ik gewoon echt te moe ben om ook voor haar op te letten..
Een rustig fietspad gaat goed met haar, echter wonen we in de randstad, en hoewel ze zelf al vaak op de stoep gaat fietsen, houdt dat ook gewoon op, leg die boze voetgangers maar eens uit waarom ze het doet… Het dilemma gaan we toch een ouder kind tandem aanvragen, of gaan we zo door.. zal ze binnen afzienbare tijd veilig genoeg fietsen ? of zal intensieve begeleiding echt noodzakelijk zijn…

Share Button