Archief | juli 2016

De rust weer terug?

De rust is weer terug gekeerd, tijdelijk, is iets wat ik wel zeker weet. Twijfel of je ergens wel goed aan doet. Hetgeen wat zo leuk moet zijn wordt zo’n enorm ding.
Naar Parijs met de thalys, al jaren een onderwerp van gesprek, de vraag wanneer gaan we dat een keer doen mama… ik wil zo graag… Dit jaar dachten we dat ze er klaar voor waren… vol enthousiasme na het boeken…. Tot de vakantie begon.. De spanning nam toe, een enorme huilbui uit het niets bij de jongste toen Parijs ter sprake van.. en vandaag.. de dag voor vertrek ging de oudste in error modus.. en hoe… een middag vol boze buien, verdriet en angst, niets wat ik zei of deed kon helpen.. Tussendoor kon hij gelukkig even afleiding vinden bij pokemon, en zij nieuwe robot die hij in elkaar moet zetten. Na nog wat huilbuien een bed gemaakt in de huiskamer, ik slaap er vannacht naast op de bank.. maar hij slaapt.. uitgeput van alles en morgenochtend zetten we alle zeilen bij.. gaan we genieten van een mooie treinreis, de mooie stad Parijs, zoeken we rustpunten, proberen we grenzen letterlijk en figuurlijk te verleggen.. En uiteindelijk zullen ze op de terugweg zeggen dat het leuk en mooi was, maar de weg ernaar toe is steil, hobbelig en vol valkuilen.. maar samen kunnen we deze weg aan.. al vraag ik me weleens af, hoe voelt het om met gezonde spanning als gezin op vakantie te gaan zonder je continu af te vragen of je er echt wel goed aan doet.

Share Button

Autisme en veiligheid

Om te ontwikkelen en groeien heeft elk kind veiligheid nodig, bij een onveilig gevoel zal de ontwikkeling vertragen of zelfs stil komen te staan. Bij een kind met autisme is de veiligheid misschien nog wel meer kwetsbaar en minder vanzelfsprekend. Een kind met autisme kan erg zwart wit reageren. iets is of leuk, of niet leuk.. een middenweg zit er niet in. Bij veilig voelen zal dit ook zwart wit zijn. Iets voelt veilig of voelt niet veilig, en veiligheid ontwikkelen in een situatie of een plek waar je al besloten heb het is niet veilig is 100x moeilijker dan wanneer je denkt, misschien is het niet zo veilig. Hoe zorg je dat een kind zich veilig voelt, en hoe bewaak je dat veilige gevoel.
Structuur, een fiep, herhaling van handeling, allemaal dingen die helpen een veilig gevoel te bewerkstelligen. Soms is een veilig gevoel compleet verweven met een bepaald persoon, soms met een ding. In ons geval is bij beide kinderen het veiligste gevoel een persoon, hun moeder. Bij angst, onveiligheid o.i.d. wenden ze zich tot mij, maar schieten ze ook terug in gedrag passend bij een veel jongere leeftijd. Dat geeft ze een veilig gevoel, maar liever hoop je op een leeftijdsadequaat gedrag. Bij een jongen van 10 verwacht je bij angst of tegenslag gewoon de woorden;”zou je me kunnen helpen, of ik vind het eng mag ik even bij jou..” Wanneer de emotieregulatie echter verstoord is, of nog een stuk minder ontwikkeld ontstaat er echt afwijkend gedrag. In een onveilige omgeving, een onverwachte gebeurtenis of een niet herkenbaar gevoel, kruipt mijn 10 jarige gewoon nog op schoot of kruipt dicht tegen me aan, zonder te kunnen benoemen wat er aan de hand is.
Wanneer dit echter niet mogelijk is en zijn veilige haven, zijn moeder niet in de buurt is, is het belangrijk kleine signalen op te kunnen vangen, echter zijn die eerste signalen zo klein dat ze vaak niet opgevangen worden. In die situaties blijft het onveilige gevoel groeien, tot het op de top van de ijsberg tot uitbarsting komt. Deze uitbarstingen kunnen op verschillende manieren voorkomen, als woede, paniek maar ook compleet terug getrokken gedrag.
Helaas gebeurt dit ook weleens waar mama wel bij is, maar wanneer er niet de mogelijkheid is het meeste onveilige gevoel weg te halen, bijvoorbeeld op onbekende plekken.
Het veilige gevoel uitbreiden, kijken wat nodig is dit veilige gevoel te creeĆ«n, en daarna de volgende stap naar echte emotieregulatie maken daar zijn we nu druk mee bezig…
Op dit moment, met overschakeling van een heel moeizaam schooljaar naar een ontspannende vakantie betekend dit echter dat mijn zoon als klitteband, nee eerder ducktape of seconde lijm aam me vast zit geplakt..We weten waar we het voor doen, en samen kunnen we groeien en stappen nemen… Maar vermoeiend is het zeker wel.. zeker gezien ook de jongste die veiligheid bij mij zoekt…

Share Button

School

Het is zo’n belangrijke fase, het naar school gaan, het leren, werken aan je kennis en je toekomst.. Zo belangrijk maar zo complex als je geen mainstream kind hebt. Geen kinderen die tussen de lijntjes of in de hokjes passen, ook niet met een beetje passen en meten..Want dat lijkt soms het enige te zijn was passend onderwijs biedt. Het passend maken van het kind, doormiddel van wat kleine dingen, moet het kind dan toch gewoon met de mainstream mee kunnen. Het passend onderwijs, heeft een zorgplicht, die ervoor moet zorgen dat het kind gebruik kan maken van zijn leerrecht. Echter zitten daar grenzen aan die niet duidelijk zijn, wanneer is de grens bereikt van wat een school kan? Wanneer ze aangeven wij kunnen het niet meer, krijgen ze geen schouderklopje, goed gezien!.. Nee ze krijgen er statistiek gezien een min punt voor. Wanneer je kind externaliserende problematiek laat zien, de klas stoort en daardoor mogelijk het nivo van de klas naar beneden haalt, zijn ze vaak wel bereid om er werk van te maken.. Wanneer er echter alleen internaliserend problematiek is, dan is er geen probleem voor de rest van de klas… Wanneer is dan de grens bereikt…
Is cognitieve groei de maatstaaf voor de mate van zorg? of is het het vertrouwen van een kind. Zou het niet fijn zijn in te grijpen voor het escaleert, of moet er dan eerst bewezen worden dat we niet meer klimmen, zelfs niet stilstaan, maar van de berg af rollen.
Na een fijn schooljaar, een goed rapport (heel goed zelfs) en een juf die zich niet voor 100, niet voor 200 maar voor 300% heeft ingezet is school van mening dat het allemaal wel meevalt.. Maar in dat goede rapport staat ook dat het de laatste tijd zwaar is geweest. Dan volgt het volgende schooljaar, op tijd afspraken over gemaakt.. Maar helaas ze is 1 van de vele zorgleerlingen en dan wordt afgewogen.. wie heeft de zorg het hardste nodig, dat kind dat letterlijk schreeuwt om hulp, of dat kind dat in de klas knokt zo hard als ze kan, en thuis alleen de angst toont..
De russchische roulette van het nieuwe schooljaar volgt.. en helaas wanneer de nieuwe juf bij het wen uurtje tegen je kind zegt, kijk me even aan, en het niet snapt als je zegt dat dat voor haar een dingetje is, zakt de moed je wel een beetje in je schoenen.. Voor je kind sta je er positief in, kijk wat je kan, zie je wat je hebt bereikt. Maar je kind ziet het niet, het zelfvertrouwen is niet op het punt dat ze bestand is tegen die grote verandering. En mijn hart breekt denkend aan wat er gebeurt als het veilige definitief wegvalt, we hoog op de berg staan, en de stappen omhoog zo ingewikkeld lijken, terwijl de afgrond naast ons op een milimeter afstand zit… Waar is passend onderwijs dan, is dat een vangnet boven een ravijn ? maar op welke hoogte zit die dan, want vanaf daar moeten we weer opkrabbelen.. en hoe lastig die weg is weten we door de oudste maar al te goed, daar hij dit jaar opnieuw het vangnet ingerold is, maar voor hem schijnt na de wen ochtend de zon boven aan de berg, en heeft hij de kracht en de moed in zichzelf gevonden om positief die weg weer te willen bewandelen..

Share Button