Archief | augustus 2016

Begrip

Om je kind te begrijpen is het soms fijn om te weten hoe een kind zich voelt. Het probleem is vaak dat het onder woorden brengen van wat je voelt enorm moeilijk en soms gewoon onmogelijk is, zeker als je je eigen gevoelens eigenlijk gewoon niet herkend.
Het is dan ook fijn als je zelf uit ervaring ook herkenning vind in dingen, zo herken ik enorm veel dingen van mijn dochter, wat ik als kind niet van mezelf begreep kan ik ondertussen een stuk beter begrijpen en daar dus ook een oplossing voor bedenken. Wanneer we dus tegen dingen aan lopen kan ik terug vallen op mijn eigen ervaringen en gevoel en daar naar handelen. Dit werkt vaak enorm goed. Bij mijn zoon probeer ik het op deze manier ook toe te passen. Helaas merk ik daar wel bij dat zijn hoofdje toch echt anders in elkaar zit, en dat ik dan minder af kan gaan op eigen dingen, en vaak meerdere dingen in bepaalde situaties uit moet proberen, We komen er wel maar soms met een omleiding.
Maar mijn gevoel blijft dat ik zo graag eens in dat hoofdje wil meekijken hoe dat proces in zijn hoofdje dan echt werkt. Dan blijkt in onze niet al te grote vriendenkring iemand rond te lopen die zichzelf in je kind herkend, zoals ik mezelf in mijn dochter herken. En wat voelt het fijn als je die vergelijking hoort, dat je een volwassen hoort die wel op het punt is de dingen te verwoorden. Die ook tegen je kind durft te zeggen,Vervelend is het als je dat of dat voelt, Zo voel ik het ook. Dat helpt een kind enorm, als je je als kind een buitenstaander voelt, je anders voelt, hoe fijn is het dan om eens begrepen te woorden, de herkenning te horen, zonder stoer gedoe, zonder poespas, maar gewoon duidelijk en eerlijk.
Zo kan je stiekem toch een klein kijkje nemen in dat hoofdje.
En wat is er nog mooier als de volwassenen in kwestie ook nog graag tijd met je kind doorbrengt zodat ze terwijl ze gezellig bezig zijn, ervaringen opdoen, en enorm van elkaar kunnen leren.

Een groot sociaal netwerk hebben we niet, maar iets hoeft niet groot te zijn om speciaal te zijn

Share Button

Einde vakantie

Maandag is het hier weer zover. De vakantie voorbij. Start van een nieuw school jaar. Nieuwe juf/meester nieuw lokaal. Voor alle partijen heel spannend. Vandaar deze blog… Gericht aan alle juffen en meester die vol goede moed (of niet) het schooljaar gaan beginnen.

Lieve juf/meester.

Een nieuwe klas vol nieuwe soms minder nieuwe gezichten. Een klas met 20, 25 of misschien wel 30 of meer kinderen. Kinderen met elk hun verhaal, karakters en gebruiksaanwijzingen. De overdracht heeft plaats gevonden en een deel van het verhaal van een kind is bekend… Op papier weliswaar, want geschreven woord kan men naar eigen interpertatie opslaan. Is het vorig schooljaar met een kind niet goed gegaan sla dan vooral op wat niet werkte en schrap dat meteen uit het lijstje mogelijkheden. Ging het super met een kind lees dan goed waarom het zo goed ging, misschien is het nu eenmaal een makkelijk kind maar misschien wist de vorige leraar wel precies hoe je bij het kind binnen kwam.
Ga echter niet alleen of op de overdracht een kind is namelijk meer dan geschreven woord. Vaak is een eerste indruk iets wat blijft hangen.. Maar net die eerste indruk is erg wazig, want wat is het spannend zo’n wendag of een eerste dag in de klas. Een kind kan van de spanning ineens heel ander gedrag laten zien, geef het dus even een kans om te zien of het kind zij ware ik laat zien.. Dat drukke jongetje die de eerste dag al niet op zijn stoel kan blijven zitten wil waarschijnlijk niet horen dat het zo moeilijk is om te blijven zitten dat weet hij al.. Waarschijnlijk wil hij wel horen dat je hem begrijpt als het echt niet lukt en dat staan echt wel even mag zolang hij de rest maar niet stoort… Dat stille meisje kijkt je niet aan, en ja als je het vraagt zal ze het netjes doen maar zonder veilig gevoel. Wacht tot ze uitzichten naar je gezicht kijkt misschien vandaag misschien morgen en misschien duurt dit een maand… Maar wanneer ze het uit zichzelf doet heb je haar vertrouwen en durft ze te groeien… Dat kind die meteen de baas wil spelen heeft de klas wel degelijk gemist maar moest misschien de hele vakantie verplicht doen wat broertje of zusje zei en voelt nu wat vrijheid…
Neem de tijd om.de klas te leren kennen. Bestempeld ouders niet meteen als overbezorgd want sommige kinderen durven niet alles te laten zien of te zeggen. En ja ik ben zo’n moeder met nu al zenuwen hoe het jaar zal gaan. Niet omdat ik de leraren niet vertrouw maar omdat ik nu eenmaal een kwetsbaar kind heb en helaas al eerder mee heb gemaakt dat er door alleen naar het kind te kijken en niet verder te vragen het volledig mis ging…

Share Button

Waarom ik zo open ben over autisme ?

Eigenlijk is dat heel simpel, Autisme is iets wat levenslang bij je blijft, heeft zijn moeilijkheden maar ook zeker zijn positieve kanten. Tijdens het opgroeien zijn die positieve kanten soms niet altijd even goed zichtbaar, er moet namelijk voorbereid worden op de maatschappij, en die is hard, school is ondanks passend onderwijs toch gericht op de gemiddelde leerling. Een persoon met autisme denkt net iets anders dan die gemiddelde leerling en zal dus vaak tegen problemen aanlopen. De ontwikkeling loopt niet op alle vlakken gelijk. en het kan dus voorkomen dat een kind op 1 vlak ver ontwikkeld is en op het andere vlak nog een lange weg te gaan heeft. Dit is op zich geen probleem tenzij verwachtingen anders zijn. Maar zeg nu zelf hoe cool is het als je kind met de houten treinbaan (toch meer gericht op het jongere kind) een realistische situatie compleet na kan bouwen. Alle achtbanen van pretparken zijn indien enigzins mogelijk in zowel houten treinbaan als minecraft volledig na gebouwd.
Is het per definitie een minpunt als iemand autisme heeft? daar durf ik in ons geval zeker een duidelijke nee op te zeggen. Onze levensweg zal anders verlopen dan gedacht, verwacht of misschien voor sommige gewenst. De bergen zijn soms wat hoger, de dalen wat dieper en het stormt iets vaker, maar uiteindelijk proberen we allemaal op het einde terug te kijken op een gelukkig en voldaan leven. De grenzen verleggen kost misschien wat meer energie, maar de kijk op de wereld en de reis is uniek. De oplossingen soms wat anders, maar minstens net zo effectief.
Helaas rust er vaak nog een taboe op anders, zijn mensen toch liever kudde dieren die niet afwijken van de gemiddelde al bewandelde paden. Met mijn openheid over onze ervaringen, soms super positief, soms wat moeilijker hoop ik ons nog niet (of in ieder geval minder vaak) bewandelde pad te laten zien. En te laten zien dat ons pas misschien niet geasfalteerd is, en wat ruiger is, maar dat we daardoor ook mooie stukken van het leven mee krijgen die we anders zouden missen. Mijn kinderen zijn niet zielig, ze banen gewoon hun eigen pad door de wildernis die nog niet voor ze geasfalteerd is. Wij genieten van onze reis, soms wat vermoeiend, soms lijken sommige bergen niet te bedwingen, maar op ons pad vinden we steun bij elkaar, vinden we de schoonheid die het ons brengt, en leren we oplossingen zoeken. Voor geen goud zou ik deze reis willen missen, misschien zou ik hem voor mijn kinderen soms makkelijker willen maken, al denk ik dat ze juist door deze reis ervaringen opdoen die niemand kan evenaren!

Share Button

Zo trots

Het moment dat je in Parijs in je hotelkamer ligt, je om je heen kijkt en ziet dat de kinderen slapen! Zo trots
Het moment dat je dochter haar paniek om de vreemde taal omzet in het geniale plan dan maar zelf een taal te verzinnen die ze toch niet verstaan, en daarmee haar rust vind! Zo trots
Het moment dat je zoon eindelijk de Eifeltoren ziet, en straalt.. Het is hem gelukt om er naar toe te gaan .. Zo trots
Het moment dat je kind in een vreemd land, niet bij de zo bekende gele M eet, maar bij een echt frans restaurantje zijn hele bord leeg eet.. ook al was het dan een pizza! Zo trots
Het moment dat je kind zijn hand uit steekt, en je wil leiden door de drukke metro, omdat hij het besef heeft dat hij het kan. Zo trots..
Het moment dat er op het chaotische station ene perron wissel is, omdat die fransen nu eenmaal zo chaotisch zijn, en de kinderen het vertrouwen hebben en rustig blijven.. Zo trost
Het moment dat je zoon die de dag voor de Parijs ging, zo overtuigd was dat het echt niet ging lukken (en ik zelf daar ook hard aan twijfelde en al allemaal nood plannen had bedacht) in de Thalys naar huis zegt, dat hij ook met oma een keer wil.. zo trots
Het moment dat je dochter, met zoveel angst voor iemand die een andere taal spreekt in gesprek gaat met een Amerikaanse back packer en zichzelf gewoon weet te redden.. Zo trots..

Een stedentrip Parijs, voor vele gewoon een uitje, voor ons een complete overwinning!

Share Button