Archief | september 2016

Dyslexie

5 keer in de week zijn we een half uur bezig met huiswerk. De frustratie is enorm, continu herhaling en herhaling.. “waarom moeten we nu weer…” Weer een test periode achter de rug? De resultaten zichtbaar.. en de keiharde waarheid we gaan vooruit maar komen ondanks keihard werk nooit uit op het punt waar mijn lieve kleine meisje wil komen..

Het dyslexie behandeltraject…. na 2 jaar frustratie op school, mag er getest worden. Vermoeden bevestigd en ondanks de toen nog alleen ADHD diagnose zelfs groen licht voor een vergoede behandeling. Zucht van verlichting want hoe vaak hoor je niet dat dat niet lukt. Naast alle frustratie proberen we er zelf alles aan te doen om het geen angst punt te maken. Lezen moet vooral ook leuk zijn. Leuk is vaak veilig en pas bij een veilig gevoel is iets leren mogelijk. We zijn nu een jaar in de behandeling en inmiddels weten we nog beter hoe mijn meisje in elkaar steekt en dat het beeld een heel stuk complexer ligt dan gedacht. Elk huiswerk moment een uitdaging, en ook elk behandelmoment is zeker niet makkelijk.
Vandaag volgde de uitslag van een toetsmoment, mijn dochter weigert de uitslag te horen. Want wat ze wil horen de zal niet gebeuren en dat beseft ze maar al te goed. Er is vooruitgang nog steeds hard werken wordt beloond. Maar het doel weer wat bijgesteld. Ze weet wat ze leest dat is waar we gelukkig mee zijn maar zal een tekst gewoonweg niet foutloos kunnen lezen.. laaggemiddelde score is waar we hopen te eindigen… Mijn lieve boekenwurm zal nooit probleemloos kunnen genieten van het lezen. Ze geniet van lezen, ze kan er in verdwijnen en misschien is dat het wat het nog lastiger maakt voor mij. Niets gaat soepel en probleemloos zelfs bij iets wat je heel graag doet, dat kost je enorm veel moeite. En tegelijkertijd ben ik trots en vol verwondering.. Want als niets vanzelf gaat en alles moeite kost, is het dan niet extra bewonderingswaardig dat je zo’n mooi zacht karakter hebt er zelden over klaagt en altijd het mooie van de wereld ziet en andere daarin een kijkje geeft.

Een kind die vroeg al om leert gaan met dingen die niet vanzelf gaan, een kind die dag in dag uit heel hard werkt om zich staande te houden. Ze noemen het kinderen met een beperking een handicap. Maar juist deze kinderen leren ons hoe sterk iemand kan zijn, te genieten van het leven en weten juist beter hoe mooi het leven is. Wie heeft er dan de beperking in dit leven?

Terwijl ik filosofeert over de moeilijkheden, de valkuilen en mooie toppen van de moeilijk te bewandelen bergen, krijg ik op de achtergrond mee waar mensen zonder zorgintensieve kinderen mee bezig zijn. Hoe zorgintensieve het dan ook is. Hoe moet ik dan toch aan het einde van de dag ook ben. Ondanks alles hebben mijn kinderen me zoveel meer geleerd dan ik ooit verwacht had…

Share Button

Kwetsbaar kind

Kwetsbaar kind

Daar zit je,
klasgenoten om je heen
je hoort bij de groep
maar bent toch helemaal alleen

Een kindje tikt met zijn pen
er loopt iemand langs het raam
de juf legt uit
maar jij bent hier ver vandaan

Een groepsopdracht
ook jij weet heel veel
eerst je hoofd weer op een rijtje
maar dan vergeet je jouw deel

Speeltijd, iedereen gaat los
samen een spel
het lukt je niet
maar je wil wel

gevoelig voor geluid
voor licht en voor geur
de auto’s langs het raam
de persoon bij de deur

Al die prikkels
die je aan elkaar moet rijgen
maar veiligheid is nodig
om dat voor elkaar te krijgen

Kwetsbaar in een groep
kwetsbaar in een klas
als er voor jouw
maar een passend plekje was

Share Button

afspraken

Soms heb ik het gevoel van afspraak naar afspraak gedirigeerd te worden, tussendoor proberen ik de uren die ik moet werken vol te krijgen, om daarna gesloopt om me heen te kijken en te bedenken wanneer moet ik in hemelsnaam in mijn eigen huis aan de slag, en als ik dan ene keer tijd heb mist de energie volledig om iets uit handen te krijgen. Op sommige dagen verlopen de ochtend dus danig moeizaam dat voor de kinderen op school zitten ik al weer toe ben aan bed… Tot het bedtijd is, dan is in slaap komen onmogelijk.
Hulp vragen wordt er dan gezegd…. Weleens hulp gevraagd, zij zorgen eerst dat er opnieuw een afspraak bij gepland moet worden, alles wordt vanaf begin weer opnieuw besproken, want ja net die medewerker die de zaken gezin runt is uiteraard niet meer werkzaam bij de gemeente. Nadat ik gehoord heb “oh dat is best pittig, vermoeid lijkt het me,goed dat u om hulp vraagt” heb je het gevoel zo nu gaat er wat gebeuren..Maar nee dan volgt ene mail of ik de hulpvraag nog even wil formulieren in wederom een ondersteuningsplan. Ondertussen vraag ik me serieus af of ik niet beter bij het CJG kan solliciteren, gezien ik de weg naar hulp ondertussen beter ken, en al meer ondersteuningsplannen heb geschreven dan de mensen die daar werkzaam zijn.
Er zijn van die dagen dat je eigenlijk gewoon naar een hutje op de hei wil verhuizen, geen school, geen grote boze buitenwereld, internet om toch een leerprogramma te volgen voor de kinderen, groenten uit eigen tuin en voor de rest gewoon even rust.. Helaas is dat een droom, en voor 1 of 2 weken in een vakantie werkt dat niet eens omdat de omschakeling te intens is om echt tot rust te komen..
Ik vertel mezelf keer op keer dat het voor het goede doel is namelijk een goede en gelukkige toekomst voor de kinderen, die alles er optimaal uit kunnen halen.. en op het schoolplein als ik de kleine zorgen hoor van andere gezinnen denk ik, wat zou ik graag die zorgen eens hebben en de mijne even laten varen.

Share Button

Kopiergedrag

Dat meisjes met ASS veel kopieer gedrag hebben is bekend, ze kopiĆ«ren hun leeftijdsgenootjes op sociaal gedrag zodat ze eigenlijk niet eens zo opvallen. Bij jongens zie je dit vaak minder….
Mijn knul echter kopieert enorm veel gedrag, en het gaat steeds meer opvallen, de maniertjes neemt hij over inclusief de manier van uitspreken van woorden, de blik en de houding. Het gaat verder dan papegaaien.. zo zat ik net ineens naast mijn neefje leek het wel, de uitspraak, de toon van zijn stem en de houding.. soms is hij precies zijn vader, vooral als hij stoer over wil komen, kopieert hij precies dat. En als zijn zorgzame kant naar boven komt als hij met dieren of kleine kinderen bezig is, dan kijk ik soms in de spiegel. Het is geweldig hoe dit werkt. Zo duidelijk hoe hard hij werkt om mee te kunnen komen, maar ook jammer dat het nodig is. Wel weet ik dat hij hiervan zoveel leert dat hij zich later sociaal gezien wat beter kan redden dan wanneer hij dit niet doet. Het is een mooi eigenschap om niet 1 persoon te lopieren, maar net die dingetjes van bepaalde personen eruit te pikken die daar het meest tot uiting komen, Zo kunnen we ook dingen afleiden hoe hij mensen ziet; 1 van zijn vrienden op school ziet hij duidelijk de uitvinder in, zijn vader ziet hij de stoere kant van, zijn neefje de verhalen vertellen en ervaring delende kant (die voor een ander misschien niet eens zo duidelijk is). bij fantasie spel imiteert hij zijn zusje en het zorgzame pikt hij van mij op (een kant die ik hem graag leer).
Hoe anders is het dan weer dat mijn dochter er 1 persoon tussen uit pikt om zich aan te spiegelen, wel tot op zekere hoogte trouwens, want zodra iemand kattig wordt of gemeen stort die persoon een beetje van haar voetstuk af, en gaat ze weer een nieuw iemand zoeken…Herkennen jullie dit ?

Share Button

Roofdier

Als een roofdier bij ik me vast, in wat het beste is voor mijn kinderen. Kinderen waarvan aan de buitenkant niet zichtbaar is wat aan de binnenkant allemaal gebeurt. Van bureaucratie die snel handelen tegen houdt totaal simpelweg een juf die dier best doet maar wat simpel weg niet goed genoeg is voor je kind.. Allemaal dingen die niet zichtbaar zijn tot het moment dat je er tegenaan loopt. Het moment dat je bij school staat en de zinnetjes hoort ja maar elk kind heeft wel iets… of je moet het een kans geven.. maar de juf doet toch alles wat ze kan… Ja elk kind is niet een standaard persoon waarop de werkwijze standaard aanslaat, ja elk kind heeft zijn dingetjes maar niet elk kind loopt vast als het net even iets anders gaat. En ja de juffen doen hun best en de dingen die gebeuren zijn onbewust en niet te voorkomen… maar helaas voor jouw kind misschien makkelijk aan de kant geschoven, mijn kind slaat het op en een stukje veiligheid valt weg. Dan komt er iemand met het geniale antwoord; ” Maar dan stap je toch gewoon over naar speciaal onderwijs als je dat beter vind.” Au die kwam aan want hoewel je als ouder misschien al tijden ziet dat dit de plek is oor je kind om de kansen te vergroten moet er tegenwoordig heel wat gebeuren omdat voor elkaar te krijgen. Als je kind mee komt op regulier sta je er misschien niet bij stil, maar het is niet zo dat je je kind gewoon in kan schrijven en op een school voor speciaal onderwijs en dat het dan gebeurt.. wat zou ik graag willen dat mogelijk zou zijn.. Op dit moment sta ik bij school, ben vroeg vandaar dat ik schrijf, en is er spanning.. hoe komt ze uit school, heeft de juf meteen opgepakt wat we vanmorgen besproken of zit mijn dochter nog in angst om een kleine niet nagekomen toezegging…. Alle school perikelen bij elkaar opgeteld zou ik het liefst nu stoppen met werken, stoppen met school en gewoon thuis les gaan geven zodat mijn kinderen kunnen leren en ontwikkelen zonder als die angst..

Share Button