Archief | december 2016

Kerstwensen

Kerstmis is bijna aangebroken, overal wordt gesproken over de kerstgedachten, gul wordt er aan goede doelen gegeven, en boodschappen gedoneerd aan de voedsel bank. Allemaal mooie gebaren, Vrede op aarde. En hoewel het allemaal mooie gedachten zijn, zo het fijn zijn als er soms wat meer stil wordt gestaan in de nabije omgeving. Dat men minder oordeelt, en beter naar elkaar luistert. Dat we niet alleen met de kerst maar ook daarna wat minder veroordelend kijken naar die moeder die in een drukke supermarkt toch nog even boodschappen moet doen, met een overprikkeld kind dat helaas nu echt niet even thuis kan blijven. Dat we staand op het schoolplein niet meteen oordelen waarom dat kindje niet gewoon luistert, maar schreeuwend rond rent omdat de school zo gezellig versierd is maar dat dat net even te veel is, datzelfde kind zal misschien bij een sportdag ook onhandelbaar lijken. Om me heen zie en hoor ik moeders die met hun handen in hun haren zitten op zijn, vechtend voor de juiste hulpverlening, vechtend voor de juiste hulp op school, of uberhaupt vecht voor onderwijs. Er zijn tal van gezinnen die nu even niet denken aan een goed doel, en vrede op aarde is ver te zoeken als vrede in huis door overprikkeling ver te zoeken is.. Laten we hopen dat dit jaar familie en vrienden niet oordelen en meedenken. Kom je op een kerstfeest waar een moeder er moe uitziet en een kind het moeilijk heeft (of enorm opstandig is) geef niet je menig maar vraag of je iets kan doen om te helpen. Geef na een meltdown geen commentaar over een kind maar biedt een schouder aan om even op uit te huilen, want dat is de kerstgedachte er zijn voor elkaar. Wanneer iemand zegt bewust thuis te blijven of kerst heel klein te houden, geef dan een compliment dat men voor hun eigen gezin dient te kiezen en zge niet dat het saai is….
En als je na de feestdagen een moeder er moe uit vind zien, geef haar dan juist een compliment, want een fijn en gelukkig kerstfeest is niet altijd vanzelfsprekend.

Voor alle kinderen, ouders maar ook volwassenen die te maken hebben met overprikkeling, wees trots op jezelf als je voor jezelf durf te kiezen, wees trots als je durft te zeggen wij genieten liever op een andere manier. en wees trots op wat je dit jaar wel allemaal bereikt hebt, ook kleine stapjes vooruit is vooruitgang.

Share Button

Nieuwe start

Ruim 3 jaar geleden dachten we na een vervelende periode de plek te hebben gevonden, speciaal onderwijs, niets meer meer thuis dan op school, geen telefoontjes van school meer. Geen gesprekken meer wat allemaal slecht ging en een kind wat dood wilde.. Maar rust, weer naar school wat voelde het fijn mijn knul bloeide op tot het jongetje die het was voor alle schoolstress te veel werd. Helaas had het zelfvertrouwen zo enorme knal gehad, en is het vertrouwen in school nooit meer terug gekomen, en hoe fijn de school ook was, hoeveel aandacht, energie, werk en liefde er ook in gestopt werd langzaam aan kropen we weer naar meer thuis dan op school. En wat dan? geven we het onderwijs op of kunnen we iets anders proberen.. Wanneer ook het woordje dood langzaam steeds vaker bij het uiten van emoties naar voren komt is er eigenlijk maar 1 ding duidelijk, er moet hulp komen en meer dan een uurtje per week. Na wikken en wegen, dagbehandeling of niet, want het is best een stap, toch de knoop door gehakt.. en nu is het zover de start is in zicht. Vandaag afscheid op school, lieve vrienden die achter blijven, nog eenmaal meekijken in de klas waar de rust en veiligheid vanaf straalt, nog eenmaal met de juf het gesprek dat mijn knul zo’n geweldige knul is maar dit van zichzelf niet meer voelt, en dat dat toch echt wel heel zorgelijk is. Nog eenmaal ervaren hoeveel liefde er is binnen deze school, hoe onderwijs ook echt wel kan zijn zoals voor zoveel kinderen nodig is. Leraren met een hart voor de kinderen, die het goede in een kind zien terwijl die maar zachtjes door de overprikkeling heen schijnt. Een afscheid die door het uitwisselen van vele telefoonnummers en mailadressen geen definitief afscheid is maar een tot ziens. Een mooi kado mee, waarvan de symboliek alles overstijgt en aangeeft hoeveel indruk mijn lieve worstelende knul heeft achter gelaten. Met een zwaar maar vol hart verlaten we de school, om meteen door te starten het avontuur aan te gaan, kennis te gaan maken. Een reisavontuur later, want in leiden hadden we nog niet eerder in een bus gezeten, komen we aan, en waar bij de intake hij nog niet wilde rondkijken, lokt nu het binnen terrein, want wat een leuke plek om te kunnen spelen, “kijk mam , een skelter en daar nog 1..” Het bevalt hem wel, ook de 2 begeleiders van de groep komen zacht over, wat voor hem wel een voorwaarde is voor zich veilig voelen. De eerste stap is gezet, en open verwelkomd, ik zie zijn houding ontspannen een lach op zijn gezicht, hij heeft er zin in. Zelfs de wat drukkere trein op de terugweg vind hij niet erg. En met zijn kado van zijn juf onder zijn arm, wisselen de emoties vanavond om de 5 minuten, maar zijn houding zoveel meer ontspannen.. De rest van de week is er rust en maandag, maandag start zijn nieuwe avontuur, ben benieuwd hoe zijn eerste dag zal gaan. Op naar het avontuur dat dagbehandeling is op naar een knul die de wereld wat beter aan kan.

Share Button

Controle

Dat eten een machtig middel is waarover je controle hebt wisten we al, een gevaarlijk dingetje als je de bouw hebt van een plank.. Maar Controle behouden, dat is wat veel kinderen met autisme inzetten. Als ze zelf over de omgeving en gebeurtenissen geen controle meer hebben, wat doe je dan, controle zoeken over dingen waarover je de controle in eigen handen kan nemen. Al heel jong zit dat er in, en hoewel we het toen niet wiste, was mijn dochter daar al heel vroeg mee bezig, haar controle puntje was het eten.. Achteraf gezien was het misschien niet eens zozeer de angst voor het eten, maar het gevoel dat ze dat in ieder geval in de hand had..
Eten is hier een controle die ze beide erg graag in eigen handen hebben, ze kunnen genieten van uitgebreide etentjes, maar het kan ook heel moeizaam zijn. Eten wordt dus ook echt geen strijd van gemaakt, want dat is een onderwerp om met fluwelen handschoentjes aan te pakken, ook in goede periodes want het kan ineens omslaan.
Maar sinds 2 maanden, de tijd van het ongeluk hebben we in huis weer een nieuw controle middel bij de jongste, en dat is praten..Angst en prikkels maar met name angst slaat om in zwijgen, andere kinderen krijgen geen woord te horen op slechte momenten, maar ook volwassenen krijgen vaak stilte als antwoord, of alleen iets over een onderwerp waar zij zich mee bezig houdt, totaal niet in verband met de vraag. Gelukkig is mama nog veilig, en is een gesprek met mij nog enigzins mogelijk, al komt het (te) vaak voor dat ze gewoon zelfs aan me vraagt om maar even niets te zeggen, laat staan te vragen. Enorm knap dat ze het aangeeft, maar het baart me wel zorgen, zakt ze niet te veel weg in haar eigen bubbel, vind ze de weg straks nog wel terug uit haar bubbel.
Maar ook met dit controle middel geldt dat druk zetten erop het alleen zal versterken, en met zachte hand, veel geduld en vertrouwen kunnen we hier mee omgaan..
Dan sta je op het schoolplein, met je kind die alleen tegen jouw praat, over haar onderwerp, vragende blikken van andere kinderen die niet begrijpen waarom ze ineens niets meer tegen ze zegt.. je achter je hoort wat doet ze raar.. je kinderen met vriendjes en vriendinnetjes hoort praten.. wat zou het fijn zijn als ze zich ook zo fijn voelde….

Share Button