Archief | januari 2017

Trots

Een belangrijke les die je je kind wil meegeven als hij of zij op groeit is:” wees jezelf en ben daar trots op”. Deze wijze les is voor een hele hoop kinderen geen makkelijke zeker niet als jezelf zijn betekend afwijken van de meeste mensen/leeftijdsgenoten.
Want hoe hou je je staande in een maatschappij waarin eigenlijk verwacht wordt dat je allemaal gelijk bent en alles wat afwijkt eigenlijk maar raar is… Al vanaf heel klein heb ik geprobeerd de kinderen te leren dat je jezelf mag zijn, dat je goed bent zoals je bent, anders zijn is niet erg en liever anders maar jezelf dan opgaan in de meute en jezelf daarbij verliezen.
Dan komt het moment dat je ziet dat onder druk van de omgeving en met name de schoolomgeving er toch een aanpassing is. Het aanpassingsgedrag dat eerst ontstaat om zich staande te houden, spiegelen aan klasgbotwn wat wordt er van me verwacht en daar aan vast blijven houden want anders is de druk te groot… Helaas sluipt er ooknsteeds meer in het aanpassen om toch in de groep te passen. Hoe ouder ze worden hoe vaker je dan toch om haar heen hoort ; ” wat doet ze weer raar, heb je haar weer…” heftig om te horen en je hoopt dat het juist op die momenten langs haar heen gaat. Helaas bleek dit weekend juist op het moment dat ze zich heel veilig voelde en in een groep was waar iedereen anders is, dat ze het wel degelijk door heeft. En met 9 jaar is daar het moment al…… super knap e ln steor durft ze het aan te geven; ” Ik ben nog niet helemaal mezelf geweest”. En ze benoemt zelf dat anderen haar misschien anders maar kinderachtig vinden… Dan volgen daarop wijze woorden van een ander kind; ” Het is niet kinderachtig want je bent dan gewoon jezelf dat is juist goed!”.. Wijze woorden waar menige volwassene nog iets van kan leren, dit zijn dan kinderen met een zogenaamde beperking. Ik zie hier geen beperking in ik zie een kinderen die in een veilige omgeving ons nog vele wijze lessen kunnen leren…De dag na dit gesprek heeft mijn dochter haar best gedaan om gewoon zichzelf te zijn en werd daarvoor beloont met complimentjes en wat ben ik trots. Trots op mijn dochter die al zo goed beseft hoe de wereld in elkaar steekt, trots op de groep die een veilige plek voor zichzelf kan maken, trots op de begeleiding van Happy KidsCare die dit mogelijk maakt.. En ook een beetje trots op mezelf dat ik de stap hiervoor gezet heb zodat ze door kan groeien.

Share Button

Verwachtingen

Van baby, naar peuter en dan naar kleuter, steeds meer van de eigen ik zie je ontwikkelen, je ziet of je kind aanleg heeft voor het crerative of juist voor het wetenschappelijk of welke richting dan ook. Je merkt langzaam steeds meet van de mogelijkheden van een kind, elk in eigen tempo en eigen manier maar langzaam groeit in je hoofd een toekomstbeeld die je hoopt voor je kind. Wanneer de eerste stapjes gezet worden in de basisschool, hoop je op een voorspoedige schoolgang… Maar wat als het daar minder gaat, je stelt verwachtingen bij, de stap naar speciaal onderwijs, ene moeilijk maar uiteindelijke fijne stap, moeilijk vanwege oordelen van de maatschappij, of misschien je eigen beeld, of gewoon het gevoel van te mislukken?? allemaal onzin, maar het kan wel allemaal door je hoofd spoken, wanneer je kind daarna opbloeit weet je dat dat de beste stap ooit was, er is weer rust, de verwachting dat het gewoon weer lukt op school schiet weer omhoog. Het zou al op dit punt zoveel makkelijker gaan als al de vooroordelen en meningen gebaseerd op gebakken lucht de wereld uit geholpen worden. Want ik zag geen school vol onopgevoede kinderen, ik zag geen klas waarin niets werd geleerd. Ik zag een school waar leraren met passie voor hun vak staan, een klas vol vriendjes voor mijn zoon die voor hem klaar staan. Ik zag mijn kind wat gewoon het leven niet meer wilde opbloeien, weer wat vertrouwen krijgen en zelfs weer vooruit kijken. Des te harder de schok als een verandering weer een terug val betekend, En dan komt het volgende punt wat gaan we doen.. dagbehandeling weer zo’n enorme stap, weer met wisselende emoties en ik vraag me af waarom dat eigenlijk zo is, is het taboe op behandeling zo groot? We willen dat een kind op zijn eigen manier en tempo het beste uit zichzelf kan halen, en toch lopen we dan tegen weer een taboe op.. Hoe kunnen we vertrouwen op ons gevoel als er in de maatschappij raar gekeken wordt als er een stap naar hulp gedaan moet worden.
Bij een beenbreuk is de stap naar een arts vanzelfsprekend, het bot moet toch echt weer recht en zonder te veel pijn aan elkaar groeien, Echter als het op de psyche gaat wordt daar ineens heel anders naar gekeken, en wordt het bijna in de doofpot gestopt, maar welke boodschap geef je dan aan je kind mee?
Wij moesten de stap maken naar dagbehandeling, omdat ik graag wil dat mijn kind blijft groeien en ontwikkelen, al lukt dit misschien niet op de meest gebruikelijke manier.
De verwachtingen van school en vervolgopleiding staat op losse schroeven, de gebruikelijke weg ontbreekt en wat dan… Wat kan je verwachten, welke weg gaan we volgen.. Het is allemaal nog onzeker, gaan we terug kunnen naar het gebruikelijke onderwijs, of zal een hele andere route volgen van verdere ontwikkeling met wel of niet scholing. De verwachtingen stel je je hele leven bij, en het liefst hou je de route open, maar dat is lastig, mensen zitten vast in het normale ritme, het benoemen van een behandelplek zorgt al voor geschrokken gezichten, uitdrukken die mijn zoon misschien niets altijd herkend, maar helaas toch regelmatig meekrijgt. De benoemen we gewoon waar we mee bezig zijIn de hoop dat er tegen wel kind dan ook die in dezelfde situatie zit niet een ongemakkelijke houding of blik volgt, maar woorden zoals;” Wat fijn dat je je op jouw eigen manier mag ontwikkelen, jij komt er wel!”

Share Button

De weg naar een diagnose.

De weg naar een diagnose is vaak geen mooie rechte weg, maar eerder een kronkelend bergpad waar je van alles tegen kan komen, van een boom op de weg, die je eerst weg moet werken voor je verder kan tot een vlak stuk waar je even vol gas overheen kan rijden en het ineens in sneltrein vaart lijkt te gaan.
En zelfs de 2e maal bleek die weg net zo moeizaam als de eerst, al was er bij mij ondertussen al een stuk meer kennis aanwezig waardoor ik dingen misschien eerder aan kon geven.
Met een diagnose open je ook het vraagstuk waar komt het vandaan… Vragenlijsten over je kinderen laten je echter ook nadenken over jezelf, nu maar ook als kind. Je herkent je zelf ook in eigenschappen van je kind, of juist niet natuurlijk. Mijn zoon en ik hebben wel degelijk dingen gemeen, maar kwa karakter en doen en laten heeft hij ook aardig wat van zijn vader erin zitten. In mijn dochter herken ik vooral mijzelf, ze stuitert wat meer, maar verder kan ik haar zo enorm goed begrijpen. Juist daardoor zie ik steeds meer en meer bij mezelf wat ik nu steeds beters kan verklaren. En dan komt de twijfel, zou het dan ook bij mij…… Mijn verstand laat mijn twijfelen, verbeeld ik het me? Maar mijn gevoel is heel duidelijk. En dan? als je voor jezelf een vermoeden hebt, wat ga je er dan mee doen? Ga ik een diagnose traject in of accepteer ik de situatie zoals deze is. Wat zou een diagnose voor meerwaarde hebben, gezien ik hetgeen wat nodig is steeds meer toe probeer te passen. Vind het een lastig dilemma. Wel heb ik tijdens een laatste intake voor mijn zoon, mijn hulpverleners aangegeven dat ik bij mezelf veel herken, de reactie daarop was fijn, zij zouden gewoon rekening houden met hetgeen waar ik voor mezelf tegen aan kan lopen. En begrepen mijn vermoeden helemaal.. Als ouder van een kind met autisme moet je niet alleen kijken naar wat je kind nodig heeft, maar om je staande te houden is het belangrijk om ook te kijken naar je eigen behoeftes. Het is vaak lastig de balans te vinden. Maar zoals mijn dochter zich aanpast in heel situaties en daar achteraf dus last van heeft, zo gaat het ook bij mij. En zo kan het voorkomen, dat zoals afgelopen donderdag mijn dochter compleet in haar eigen wereldje thuis een dagje bij moest komen, terwijl ik in mijn eigen bubbel bij kwam van een gesprek… En wat was het heerlijk om samen thuis te zijn, en toch geen woord te hoeven wisselen..

Share Button

Meltdowns

Er zijn verschillende manieren waarop overprikkeling zich uit..
Shutdown modus;
Bij ons thuis gaat dat bij beide kinderen ongeveer gelijk. Ze zeggen niets meer, trekken wit weg en zijn niet meer bereikbaar. Rust is dan nodig. Reacties van buitenaf komen niet meer binnen hoe hard men ook probeert. Soms mag ik nog binnen komen maar lang niet altijd. Mijn dochter heeft dan ook nog een shutdown waarin de realiteit er voor haar gewoon niet meer is en zij in een sprookje verdwijnt en de realiteit daarbij uitschakeld.. Voor andere is dit lastig te zien als shutdown want het lijkt gewoon alsof ze gewoon met fantasie spel bezig is. Haar fantasie figuren kunnen namelijk wel vragen beantwoorden en zelfs bv op school nog redelijk.met werkjes mee komen.. echter verteld ze achteraf dat niet zij maar bv roodkapje haar werkjes heeft gemaakt zo beschermd ze zichzelf ook tegen de angst om te faalen.. ze heeft zelfs letterlijk haar sprookjesfiguurnaam regelmatig boven een toets of werkje gezet.
Maar er is ook de meltdown modus, deze volgt soms ook de shutdown als die niet voldoende is maar komt vaak genoeg voor zonder een shutdown modus..
Een meltdown kent verschillende uitingen waar we een zoon hebben die letterlijk explodeert en boos en gefrustreed reageert, niet meer in staat te filteren wat hij zegt en of doet. Wanneer dit buitenshuis gebeurt lokt dit enorme reacties uit van buitenstaanders.. Want dan is het een onopgevoed kind en dat kan echt niet.. Ondertussen ben ik redelijk aan deze reacties gewend en komt het in een meltdown bij mijn zoon niet aan. Een ander soort meltdown is die van mijn dochter geen boosheid te zien alleen maar enorme paniek en angst, je ziet het opbouwen en opbouwen steed meer zichtbare paniek tot het tot uiting komt.. waar we de opbouw thuis aan kunnen pakken de oorzaak weg kunnen nemen of bespreekbaar maken is dit buitenshuis erg lastig… tijdens zo’n enorme paniekaanval zijn de reacties van buitenstaanders ineens heel anders men is niet verontwaardigd maar men is bezorgd, helaas zorgt de vraag gaat het van een wildvreemde voor meer paniek.
Welke meltdown er dan ook plaats vind mijn hart breekt keer op keer… Wat wil ik graag hun angst, hun overprikkeling wegnemen. Zorgen dat ze het punt van meltdown niet bereiken maar soms is iets kleins al genoeg… Op de lastige moment sta ik mijn tranen weg te slikken, probeer ik mijn rust te behouden en alles wat er om ons heen gebeurt te vergeten.. Al vraag ik me soms af of het niet op zou luchten de omstanders weg te snauwen, een flink potje mee te huilen, maar dat zal mijn kinderen niet helpen. Mijn eigen gevoel stop ik even weg en nu s’avonds op de bank met de kinderen veilig in hun bed kannik er aan toe geven en breekt mijn hart opnieuw. Mijn hart breekt omdat het weer heel duidelijk wordt dat de gewone dingen helemaal niet zo vanzelf sprekend zijn….

Share Button

Lastig

Wat is het toch enorm lastig je kind te zien knokken… vechten om in zijn verkeerde routine te blijven zitten omdat de rest te eng is, te onzeker. Geen complimentje kan accepteren, een veilige bubbel opzoeken, die je alleen maar naar een slechter punt brengt.. Als het enige wat je kan doen zorgen is dat de spiraal doorbroken wordt, maar je hem daarvoor wel eerst moet loslaten en de angst toe moet zien nemen, omdat je er anders niet door heen komt.. stukje angst erbij, dat ik straks als boeman wordt gezien en hij met 12 jaar ineens zegt, dan ga ik wel bij papa wonen, want dat lost het probleem niet op.. Mijn lieve knul waarvan de navelstreng vaak nog vast lijkt te zitten, besef alsjeblieft dat ik het voor jouw doe, en mijn hard breekt ook als ik moet zeggen dat ik je echt niet op kan komen halen.. de wereld bestaat uit meer dan alleen mama en/of papa..Weet dat ik er echt voor je ben, maar dat we nu even samen sterk moeten zijn, doorzetten zodat we straks samen wel de zon weer zien stralen…

Share Button