Archief | februari 2017

Kamp

Het programma van kamp, zoals we de logeeropvang noemen, is weer binnen. Verheugd kijken we bij wie je in het groepje zit, juichend spring je door de kamer, je zit in het zelfde groepje als de vorige keer, iets wat met een nieuwe groep toch altijd even spannend is. Je kijkt uit, naar een midweek, lekker jezelf zijn, begrepen worden, en geen uitleg hoeven geven. Wat vind jij het fijn dat we deze stap hebben genomen.
Dan komt het stukje moeder gevoel, want hoe lastig is het voor jezelf het een plekje te geven, mijn kind geniet, net zoals haar broer doet als hij op kamp gaat, al vind hij weg gaan wel altijd even lastig. Maar op de aanvraag om dit voor elkaar te krijgen stond toch echt ook “ontlasting van het gezin/ouders”. Maar ik vind jullie geen last, ik ervaar jullie niet als iets wat ontlast moet worden. En toch gaan jullie op kamp… Want hoewel het geen last is, wil ik het beste voor jullie, dat betekend extra begeleiden, dat betekend dat nog niets vanzelf gaat, dat betekend extra zorgen, extra afspraken en een nachtrust die vaker gebroken is dan volledig. Maar met alle liefde doe ik dit voor jullie, echter heeft ook een moeder of een vader net zoals elk ander mens maar een beperkte hoeveelheid energie ( en in sommige gevallen is die zoals bij mij het geval is ook nog eens een stuk minder dan gemiddeld). Daarom is het fijn soms bij te tanken, een maaltijd te hebben waarbij ik niet zo onopvallend mogelijk kijk of het lukt om genoeg binnen te krijgen. Even een moment hebben te hebben dat je je geen zorgen hoeft te maken, want ze zijn in goede handen, en komen ontspannen terug (ook een belangrijke). Een goede ouder zijn betekend ook goed voor jezelf zorgen, op tijd de rust nemen. Dit betekend ook dat er af en toe gewoon echt momenten moeten zijn om op te laden.
We zijn blij dat we DE plek gevonden hebben die passend is, zodat ik me op kan laden, en mijn kind kan ontwikkelen omdat hij/zij zich veilig voelt en daardoor kan werken aan sociale vaardigheden.

Share Button

Gesprekken

Oudergesprekken, ouderbegeleiding, 10 minuten gesprekken, overleggen. Er lijkt geen einde aan te komen,de afspraken gaan maar door. Praten, plannen maken, plannen tot uitvoering brengen, de stem van je kind zijn, wanneer het je kind niet lukt. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar wat is nu het belangrijkste tijdens al deze momenten……. Gehoord worden. Wordt er daadwerkelijk geluisterd, wordt input gewaardeerd, wordt gezien wat nodig is. De zorg voor je kind uit handen geven is lastig, ook al is het maar een stukje van de tijd, je legt het vertrouwen over je waardevolste bezit in handen van een ander, of dit nu school, behandeling, vrije tijdsbesteding of logeeropvang is. Overal laat je je waardevolste bezit achter, die misschien een heel stuk minder goed voor zichzelf op kan komen dan de leeftijd doet vermoeden. Een kind moet zich ook veilig voelen om zich te ontwikkelen, dus verteld jij je kind met veel of weinig woorden, dat het goed is dat ze daar zijn, en dat er net zo voor voor ze gezorgd wordt als je zelf zou doen….. Hoe belangrijk is het dan dat alle partijen ook goed naar elkaar luisteren. En alleen luisteren is dat je gehoord voelen? Wanneer voel je je gehoord? Zou dat niet standaard op de agenda moeten staan in een gesprek, eindigen met de vraag of alle partijen elkaar goed gehoord hebben, dat er naast luisteren ook echt begrip is, vertrouwen is over hetgeen wat verteld is.
Blijf in een gesprek vertrouwen in jezelf als ouder houden, je kind is tenslotte niet een casus uit een boek, maar jouw kind van vlees en bloed.
Spreek voor je kind wanneer het het zelf niet kan. En zorg dat je overal gewoon bij betrokken wordt.

Share Button