Archief | juni 2017

Confronterend

Confronterend, terwijl het geluid van een zomer feest van de basisschool om de hoek door het open raam heen komt, ligt mijn dochter onder een dekentje, neergeslagen door overprikkeling voor de tv, en haar broer die in zijn kamer zit te chillen, heeft niet eens een school om als groep 8-er afscheid te nemen.. Dan vraag ik me af, doe ik iets verkeerd, doe ik ze te kort?
Missen mijn kinderen deze dingen? steekt het bij hen ook? Missen ze niet straks een paar mooie herinneringen?
Ik kan het ze nu niet aanbieden, maar het steekt wel. Ook zij verdienen een leuk zomerfeest met vriendjes en vriendinnetjes, lachen, gekke optredens doen, of gewoon lekker toe kijken en genieten van de sfeer. Samen met je groep 8 klas, afscheid nemen van de basisschool, stoer doen over die rare musical die eigenlijk toch wel leuk is. De leuke herinneringen aan het einde van het schooljaar en zelfs het einde van de basisschool.
Ik weet dat wij zelf andere mooie momenten maken, maar wat wens ik ze deze momenten ook zo graag toe.
even een baal momentje, en dan weer verder, want misschien genieten wij nog wel meer van de momenten die wel lukken, en gaan deze andere mensen als gewoon voorbij.

Share Button

Klaar mee

Ik ben er soms zo klaar mee…
Dagelijks is school gaan een strijd… al jaren vormt school, is het niet bij de een dan wel bij de ander, een enorm frustratie punt. En waar het bij mijn oudste voor iedereen duidelijk was, lijkt het alsof we bij de jongste ons nog vele malen harder moeten verantwoorden. Hoe leg je uit aan iemand die het gewoon echt niet lijkt te snappen, dat ook al ben je blij met de juf voor volgend jaar het laatste restje moed je in de schoenen zakt als je ziet dat de klas compleet door elkaar wordt gegooid. Ja ik ben blij met de juf, maar een kind wat nu al moeite heeft met een bekende klas, die naar een door elkaar gehusselde klas moet die ook nog eens groter wordt, nee daar zie ik geen enkel lichtpuntje bij. Vorig jaar gaf ik al heel duidelijk aan, ze gaat het pas laten zien als het echt crisis is… dat punt is bereikt. Als je ene jaar bij een juf in de klas zit en je durft nog steeds niet te vragen of de juf je beker open kan maken. Als je kind die alles volgens de regels wil volgen niet meer naar school wilt. Met als toppunt dat ditzelfde kind die elk jaar maanden van te voren haar kinderfeestje wil plannen, dit jaar aangeeft geen feestje te willen met kinderen van school, dan breekt je hart.
Kunnen we niet verhuizen naar een eilandje ergens, select groepje gezinnen en zelf een schooltje maken waarin men samen kan werken sociaal bezig zijn met mensen en kinderen die elkaar begrijpen, die openstaan voor het anders zijn, lekker op je eigen nivo werken en niet meer bang zijn. De eerste echte leerblokkade is een feit hoe lang gaan we door…. of hebben we straks 2 kinderen met een leerplichtontheffing… kinderen die wel degelijk kunnen leren, maar dit schoolsysteem niet snappen, de druk van het nederlandse schoolsysteem niet aankunnen maar wel willen leren, zonder toetsen, maar gewoon in een gesprek kijken wat ze kunnen. Niet toetsbaar zijn door een laag iq is al lastig, niet toetsbaar zijn en een hoog iq, daar is gewoon niets meer voor te vinden.. “out of de box” denke, de grote ontdekkers van van vroeger deden niet anders… Ik zie hier in huis 2 schitterende unieke anders denkende kinderen, de 1 filosoferend op zijn eigen manier, de ander danst haar emoties weg, maar door de hokjes, de protocollen het ergens bij moeten passen om vooruit te kunnen komen in de systemen in dit land komt er niet uit wat er in zit.. Laat die vrije gedachten los,geef ze een plek om te leren en groeien op de manier die bij hun past zie waar ze terecht kunnen komen. Ik vertrouw in wat ze kunnen, ik zie ze zoals ze zijn, Met mij delen vele ouders die frustratie, luister eens naar de ouders, denk eens met ze mee, en stom alstublieft met alle protocollen de eigen waarde, het zelfvertrouwen en de kracht van deze kinderen niet af.

Share Button

Passend onderwijs?

Onderwijs, een recht dat elk kind verdient. Vele campagnes en goede doelen die zich inzetten voor onderwijs aan alle kinderen, arm of rijk, Welk land dan ook. Wij wonen in een welgesteld land, het onderwijs heeft een leerplicht, maar ook een leerrecht. Op papier hebben we het goed voor elkaar, Regulier onderwijs, wat door passend onderwijs ondersteuning krijgt waardoor de meeste kinderen mee kunnen op een reguliere school met aanpassingen, en als het dan toch niet lukt is er Speciaal basisonderwijs en speciaal onderwijs. Perfect geregeld toch?
Maar wie bepaald wat passend is voor een kind? Daar hebben we samenwerkingsverbanden voor, intern begeleiders en gedragsspecialisten op school.. Klinkt perfect….
Dan blijkt dat je kind hebt die toch niet helemaal in een hokje past.. Het begint met druk, ongeconcentreerd, onrustig…Maar geleidelik in het schoolsysteem komen er dingen naar boven waar voor die tijd geen problemen waren, want thuis keken we naar wat heeft DIT kind nodig, en waar passen we het aan zodat DIT kind kan ontwikkelen… Problemen verergeren, de druk voor het kind om in dat hokje te passen wat klaar staat in het onderwijs wordt groter en groter.. Stop eens een ballon in een vierkant doosje… in het begin past het best, maar elke keer komt er wat lucht in de ballon, door ouders worden, gebeurtenissen of gewoon ontwikkeling. De ballon wordt groter en raakt de kanten, maar het past nog, het volume in de ballon is tenslotte niet groter dan het volume van het vierkantje… Dan lijkt het passend toch… Ondertussen ervaart de ballon steeds meer en meer druk vanuit het vierkantje, en de ontwikkeling staat stil.. er past geen lucht meer in, terwijl er nog wel lucht in het vierkantje bij kan.. Maar voor het oog, past het toch…of toch niet…
In sommige gevallen klapt het vierkantje van de ballon af, wordt de druk zichtbaar en dan is ingrijpen duidelijk… in andere gevallen stopt de ballon gewoon met groter worden, blijft de druk, en zorgt de druk er misschien zelfs wel voor dat de ballon weer krimpt..In alle gevallen is het noodzakelijk om die druk weg te nemen….
Maar hoe neem je druk weg van een kind dat druk ervaart op een niet al te zichtbare manier…. Een kind kan dit op verschillende manieren aangeven, bewust en onbewust. Maar daar houdt veel kennis op, want in boeken kan je maar zoveel dingen benoemen, en wat voor 1 kind gewoon normaal gedrag is is voor een ander een teken dat de druk te hoog is..
Laten we eens kijken naar een kind op zichzelf, en niet naar wat is nu de norm? Let eens meer op de kleine signalen. En luister daarbij zeker ook eens naar de ouders.
Maar voor de leraren om naar de kleine signalen te kijken moet daar ook de mogelijkheid toe zijn, geen grote klassen, of idealen die de grond in getrapt worden door de werkdruk. Maar leraren met hart voor hun vak, die de ruimte hebben de kinderen weer als personen te kunnen zien. zo kunnen we de vierkantjes laten verdwijnen zodat elke ballon zijn eigen volume kan bereiken.

Share Button

Anders leren

Het is duidelijk ik heb een kind, misschien geldt dit ook gewoon voor beide kinderen trouwens, die anders leert. En dat hij kan leren is duidelijk, dat hij goed kan leren ook. En toch wordt er een vrijstelling voor leerplicht aangevraagd. Mijn kind leert namelijk anders, mijn kind leert vanuit zijn interesse, mijn kind zuigt kennis op als het zich veilig voelt, alleen is dat veilig voelen niet in een klas. Veilig voelen lukt niet als je enorme faalangst hebt, een toets is dan gewoon niet mogelijk, het volgens van een les enorm frustrerend.
Ik zie een leergierige slimme jongen, die onthoudt wat hij leert, informatie op wil slaan, documentaires het liefst in het Engels kijkt, over de meest uitlopende onderwerpen. Een klas situaties is echter voor nu zeker geen optie. Waar wat dan. IVIO (schoolwerk voor thuis) valt af vanwege de enorme faalangst die verder gaat dan zenuwen of dichtslaan.
Naast me ligt ondertussen een stapel papierwerk, van dag tot dag een planning, waarin per uur vermeld wordt wat we gaan doen, WE want begeleiding heeft hij wel nodig. Ondertussen ben ik niet alleen mama, maar vanaf maandag ben ik mama, begeleider en juf samengesmolten in 1 persoon. Ben ik druk op zoek naar educatieve bezigheden waarbij er geen druk op hem gelegd wordt. Hoog op mijn verlanglijstje staan op dit moment, een eigen laptop voor mijn zoon ( en als we toch wensen heeft dochter er eigenlijk ook 1 nodig op school). Zodat we daadwerkelijk ook taakgericht projecten op kunnen zetten. In een ideale wereld zitten we wekelijks in een museum waarna we in een nabij gelegen parkje de informatie in een mooi bestandje kunnen zetten op de laptop want op die manier kan je stressloos leren. In een ideale wereld heb ik een keur aan materialen, denkspellen en andere zaken tot mijn beschikking. Maar helaas moeten we het even doen met wat we hebben.
Ben ik voorbereid op het thuiszitten, de begeleiding geven, en eigenlijk de gehele dag iemand om me heen hebben? Ik heb geen idee, op de momenten dat ik denk kom maar op ik ben er klaar voor draai ik me om en is daar een meisje die keihard aan het vechten is om de schijn op te houden, en breekt mijn hart wanneer ze tijdens haar zo geliefde musical les onder een tafel verdwijnt in plaats van mee te spelen met de rest van de groep.
In een perfecte wereld zou ik mijn dochter morgen nog naar een school laten gaan die beter bij haar past, helaas oordelen daar andere mensen over, die even naar haar kijken en zeggen, neehoor ik zie ene vrolijk meisje, gaat allemaal goed.
In een perfecte wereld zou er een plek bestaan waar mijn zoon mag leren op zijn manier.
In een perfecte wereld… zou ik een oor mijn gevoel nog betere moeder zijn omdat ik mijn kinderen wel kan geven wat ze nodig hebben zonder eerst uren kwijt te zijn aan bureaucratie om vervolgens misschien de helft te kunnen krijgen van wat nodig zou zijn.

Share Button

En toen zat hij thuis…

Je ziet het aankomen, het gesprek is gevoerd, en dan die laatste stap die je zelf doet. De aanvraag bij de gemeente. Terwijl ik het ondersteuningsplan schrijf overvalt het me weer..
Nog eerder dan verwacht moeten we nog een stap terug doen. Regulier onderwijs werd speciaal onderwijs, speciaal onderwijs werd dagbehandeling… en nu nu gaat de aanvraag voor een zorgboerderij de deur uit, en heftiger nog zal mijn lieve knul letterlijk thuis komen te zitten tot de bureaucratie rond is en er een plekje vrij is. Dit zie je niet aankomen. Mijn lieve knul waarvan ik altijd het gevoel al had dat hij anders was, maar met 6 jaar was daar het moment dat we toch de stap gingen zetten voor onderzoeken.. Een voorzichtige ADHD diagnose met een hoog iq, al was de iq test een enorme uitdaging voor hem. 2 jaar later na aandringen van mij nogmaals de onderzoeken in en daar rolde ASS (ppd-nos) uit. Door zijn innemende persoonlijkheid zijn zorgzame karakter en aangeleerd gedrag werd hij enorm overschat door iedereen en daardoor liep het pas vast op momenten dat het eigenlijk al te ver was..
Het rouwproces dat je doorloopt gaat stapsgewijs elke keer een stukje terug. Maar terwijl nu je oud klasgenootjes de enorme stap maken naar het voorgezet onderwijs, gaat jouw stap het onderwijs uit. En dit stap is enorm, heftig, pijnlijk, frustrerend alle gedachten gaan door me heen, Ik wil dat hij gelukkig is, dat hij kan zijn wie hij is. Maar vooral weer blij is met zichzelf. Ik hoop niet meer te horen dat hij liever dood is, dat hij maar beter dood kan zijn. Dat zijn hoofd zo vol is dat hij niet meer wil. Al zijn het nu woorden, de heftigheid is elke keer weer heftig.
Wat zou ik hem juist nu gewoon willen laten zien, willen laten voelen op welke manier dan ook dat ik trots op hem ben wie hij is, Dat hij mijn allerliefste knul is. En dat hij blij met zichzelf mag zijn, dat hij zoveel meer kan dan hij durft en beseft. Dat hij gewoon mag zijn wie hij is. Hem een hart onder de riem kan steken dat het niet alleen mama is die zo denkt, maar dat er vele zijn die hem bijzonder vinden. Van zichzelf vind hij dat hij niet te veel mag genieten, toch lukt het hem af en toe gelukkig nog wel, die momenten koesteren we. En het besef dat de buitenkant niet altijd iets zegt over iemand, is zo duidelijk aanwezig. Want als hij lacht, dan straalt hij en die momenten koesteren we, al beseffen we maar al te goed hoe zwaar het leven ook kan zijn als je 11 jaar bent en je dagelijks de strijd met je eigen gevoel, de prikkels van binnenuit en de prikkels van buitenaf moet verwerken. Ik zou je graag een dag zorgeloos willen zien lachen zodat we even vergeten in welk proces we nu zitten. Maar we zijn nu vooral bezig met samen hard werken zodat we de wereld aan kunnen.

foto van ASS-enzo.
Share Button