Archief | juli 2017

Twijfel.

Twijfel niet aan jezelf… Iets wat ik vaak genoeg tegen anderen zeg. Maar twijfel niet aan mezelf is erg lastig. Hoe vaak ik me niet af heb gevraagd voor de diagnose; “Ligt het aan mij ?”, “Doe ik iets verkeerd?”, “Zijn alle kinderen inderdaad niet zo?”. Wanneer vervolgens de diagnose gesteld wordt komt het dubbele gevoel… Ja je gevoel zat goed maar jeetjenhet is echt… De twijfel hoop je daarmee te verdrijven, en hoewel je je kind als geen ander kent en je weet dat je gevoel klopt, blijft die twijfel soms toch echt aanwezig.
Lovende woorde over je kind; “Het ging super goed.”, “Er zijn weinig problemen geweest.”. Super om te horen natuurlijk als je kind na een midweek logeeropvang vrolijk op je af komt. Maar zelf ben je de weken daarvoor niet vergeten, die weken die helemaal niet zo soepel gingen. Zou het aan mij liggen? Zou ik me dingen onbeelden?
Bij het lezen van het verslag van de midweek, het verslag van het werken aan de doelen blijkt er toch wel dat ze daar welliswaar genoten heeft en super meegedaan maar dat er wel degelijk werkdoelen zijn waar nog veel te halen valt.. Het wordt dus toch wel gezien, maar de twijfel is het dan misschien toch minder aanwezig blijft spoken…. Tot het moment nog geen half uur later, de spanning komt eruit en ineens is er heel duidelijk zichtbaar hoe sommige dingen er pas op een voor hen veilige plek uit kan komen.. Boos, verdriet, angst, fysieke klachten. Een meisje als een aapje vastgeklemt aan haar mama, haar mama die ze even heel hard nodig heeft. Niemand anders mag haar aanraken… Duidelijk zichtbaar… en de twijfel is weer even helemaal weg…. De twijfel die me misschien wel helpt om soms even kritisch naar mezelf te kijken, maar wat minder is voor mijn zelfvertrouwen. De twijfel die me daarna bevestigd wat ik gelukkig al wist… Niemand kan een kind zo goed lezen als zijn of haar eigen ouders..

Share Button

12 jaar een nieuwe fase… of toch niet

Vanaf het moment dat je zwanger bent, is er een soort schema bekend eerst van week naar week, dan van maand tot maand, en wanneer een kind iets groter wordt van jaar na jaar ongeveer, in welke fase je kind zich bevind. Dan blijkt de ontwikkeling wat anders te gaan.. En de ene ontwikkeling gaat iets sneller de andere iets langzamer. We zijn nu op het punt aangekomen dat mijn zoon 12 is geworden. Leeftijdsgenootjes maken de overstap naar de middelbare school, en om me heen zie ik pubers verschijnen, worden meisjes interessant en gaat het echt kind zijn eraf…. Dan kijk ik naar mijn eigen knul van 12…. deze ontwikkeling is er bij lange na nog niet. Dat de ontwikkeling er nog niet is heeft te maken met zijn ASS, en erg vind ik het niet, hij komt er wel op zijn eigen manier. Echter zorgt dit wel voor wat lastige momenten, zijn leeftijdsgenoten gaan verder waar hij nog even blijft staan, maar het blijft een slimme knul die in zijn spel en sociale ontwikkeling misschien wat langzamer is, maar wel een slimme knul is met een woordenschat en manier van praten die wel echt weer 12 is.
Mijn angst is dus vooral ook om de weinige vriendjes die hij heeft van zijn leeftijd niet kwijt te raken, maar eerlijk is eerlijk de kloof wordt gewoon te groot. Ik hoop dat er iets van vriendschap blijft, of er nieuwe vriendschappen ontstaan zodat het stukje sociale contact wat hij zal hebben buiten een zorgboerderij om hem ook helpt te blijven groeien..

Share Button

Het ideale onderwijs

volgens de regering;
Elk kind gaat naar school, waar een passende plek is voor elk kind. de leraren zijn lekker goedkoop en maken lange uren. Ouders en kind klagen niet. Speciaal onderwijs is niet nodig, want de scholen bieden een passende plek voor elk kind.

Volgens de gemeente;
Als een kind niet op de buurtschool kan, moet het naar de dichts bijzijnde school die aangeeft dat het een passende plek biedt. Vervoer met taxi moet zo min mogelijk gebeuren, en een taxi chaffeur kan best een taxi vol impulsieve overprikkelde kinderen aan. Want een kind zit dan toch gewoon rustig op zijn stoel voor anderhalf uur. Wanneer kind niet naar school kan dan bieden we alleen zorg, en het stukje onderwijs dat wel
mogelijk is gaat de gemeente uiteraard zeker niet betalen.

Volgens de leerplichtambtenaar;
Een kind moet naar school, lukt dit niet ligt dat vast aan de ouders en gaan we dreigen met veilig thuis. Ouders laten altijd het kind over hun heen lopen, een arts die een kind een uurtje ziet weet vast wel beter hoe het echt gaat met een kind.

Volgens de leraren;
kleine klassen, tijd voor de leerlingen om echt passend bieden, hulp binnen de school in de vorm van bijvoorbeeld een klassen assistent. en weinig klagende ouders.

Volgens de directeur;
Mijn school, is perfect, biedt passend onderwijs. Gaat goed zo toch.

Volgens de ouders;
Passende plek voor kinderen, onderwijs die het kind ziet, meedenkende leraren/school. Als school niet lukt maatwerk om wel onderwijs aan te kunnen bieden waar dan ook.

Ideaal onderwijs bestaat niet, hoe graag we het ook willen. Maar betere samenwerking, meer mogelijkheden en denken buiten de hokjes zou fijn zijn. Beter nog laat de hokjes eens los!
Stop met bezuinigen op het onderwijs, het onderwijs is de toekomst en daar zou gewoon niet op bezuinigd mogen worden. Geef de kans aan de kleinere klassen, sta open voor meer samenwerking en luister naar elkaar. Maak onderwijs buiten school mogelijk indien nodig zonder dat het een strijd wordt om wie dat dan moet gaan betalen. Een thuiszitter zit niet zomaar thuis, maar verdient wel onderwijs. Maar laten we als ouders ook het respect blijven hebben naar school. Het missen van
een schoolfoto… werkelijk je kind zal daar later echt geen trauma aan over houden. Samen werken we aan de toekomst van een kind, en willen we ze allemaal het beste bieden.
Ik heb een thuiszitter en een dreigende thuiszitter, kan dit voorkomen worden? zeker weten doe ik het niet, kan het beter, dat zeker wel. Voor mijn oudste hoop ik dat onderwijs 1 op 1 op een zorgboerderij mogelijk is zonder inschrijving bij een school, maar gewoon een gemeente, of overheid die hier een
potje voor maakt, hij is zeker niet de enige. Voor mijn jongste hoop ik dat het samenwerkingsverband en alle betrokken meer kennis van zaken krijgen. Externaliserend problematiek is duidelijk, maar internaliserende problematiek bestaat wel degelijk en hoewel iets niet altijd zichtbaar is is het er wel.
Een passende plek voor deze kinderen is belangrijk, en als deze dan ook nog eens bestaat, maak deze dan beschikbaar
zodat we voorkomen dat er nog meer thuiszitters bij komen.
Juist de kinderen die buiten de hokjes dachten maakte een verschil, laten we dan juist deze kinderen koesteren
en een toekomst geven!

Share Button

Openlucht museum

Vakantie.
Met een duidelijke planning komt je een heel eind, maar je wilt ook wel leuke dingen doen. We zijn dus continu opzoek naar uitstapjes waar we allemaal van genieten, maar die kwa prikkels wel mogelijk zijn. En Soms kom je ineens een uitstapje tegen die voor het hele gezin echt perfect aansluit. Nederlands openlucht Museum in Arnhem. Met de trein en aansluitend de Trolleybus. En hoewel de trein op de heenweg eigenlijk te druk was, en ons voorgenomen ontbijt in de trein dus door de kinderen moeizaam tot niet ging kwam er rust of was het meer fascinatie voor de trolleybus. Want die was helemaal nieuw voor de kinderen. We kwamen aan bij het openlucht museum en meteen kwam de eerste oude tram in beeld.. Voor mijn zoon paradijs.. Voor mijn dochter de mogelijkheid zich compleet in die tijd te wanen, met boze blikken op mij want mijn camera paste echt niet in die tijd (dit hield ze trouwens vrij lang vol). Een bosrijke omgeving, de tramritjes tussendoor, het ontbreken van harde geluiden (ok de tram maakt wat geluid) bleek dit al snel te zorgen dat de binnenkomende prikkels redelijk goed gereguleerd konden worden. Mijn Dochter zoog alle geschiedenis in zich op, vooral het kleinste schooltje van Nederland vond ze geweldig, en heeft alle informatie in zich opgeslagen at ze gewoon ineens vrijwillig een tafel op haar leibordje te schrijven (dit zelfde meisje raakte een week geleden nog compleet in paniek bij het woord school). Geschiedenis afgewisseld met mooie natuur, mogelijkheid tot spelen, rustige plekken en mogelijkheid tot interactie. De autipas wordt indien nodig erkend, maar hebben we verder niet nodig gehad, en zelfs na een bezoek van zeker 5 uur konden we met 2 ontspannen kinderen weer richting huis. Nog niet ales hebben we gezien, maar de kinderen waren beide van mening dat ze zeker nog een keer terug wilde, en ik deel deze mening. Een dikke 10 voor dit uitstapje, we zullen hier nog zeker een keer, en waarschijnlijk nog wel vaker terug komen.
Met een duidelijke planning komt je een heel eind, maar je wilt ook wel leuke dingen doen. We zijn dus continu opzoek naar uitstapjes waar we allemaal van genieten, maar die kwa prikkels wel mogelijk zijn.

Share Button
Dit bericht is geplaatst op 10 juli 2017. 2 reacties

Aanvaring

Terwijl ik met je zus bij de piratenshow zit, speel jij in de speeltuin nog geen 100 meter bij me vandaan. De speeltuin waar eigenlijk altijd alleen jongere kinderen zitten, dat gaat meestal goed.. Meestal want vandaag ging het dus mis.. je wordt gestoord in je spel, een paar jongens vinden dat je maar ergens anders je dam moet bouwen want hun willen daar nu spelen… Een meningsverschil wat in elke speeltuin voor kan komen, echter ben je ondertussen bijna 12, en reageer je niet al te subtiel op zulke dingen, zeg je dus dat ze zich er niet mee moeten bemoeien.. en dan is het met een paar tegen die jongen die anders reageert… en is uitdagen heel leuk..Op dat moment ben je echter je rem kwijt, en zie je alleen nog maar je eigen frustratie en onrecht. En dan zijn kinderen hart, want hoe leuk is het dat ze met een paar vriendjes je kwaad krijgen… echter ben je als je kwaad ben wel weer gewoon bijna 12, en is je rem volledig weg… Op het moment dat ik net naar je toe wil ga, zie ik je dus in de verte boos tegen een stoel trappen, compleet onbereikbaar voor anderen. Wanneer ik naar je toe kom om te kijken wat ik kan doen, komt er al een moeder aangestormd, want waar die knullen weten wanneer te stoppen in de buurt van een volwassenen ben jij dat punt al lang voorbij.. Met een korte uitleg over dat er sprake is van autisme en op dit moment een meltdown, druipt moeder af,eerst met de woorden tja dat zie ik natuurlijk aan de buitenkant niet, maar gelukkig geeft ze daarna aan, de knullen weg te houden bij mijn zoon… Dikke tranen, van onrecht en verdriet, letterlijk angst want opa had ook nog zijn schouder beetgepakt (not done bij een vreemd kind maar goed) Zoon eiste excuus van die man.. dar ben ik niet achteraan gegaan, gezien de omschrijving opa, helaas heb ik dan het vooroordeel dat het toch niet begrepen wordt. Na een half uur kalmeren, zusje tegen houden want die wilde wel verhaal gaan halen.. en troosten zijn we naar huis gegaan.. Nooit meer wil je terug.. Maar we laten ons niet wegjagen hierdoor, maar maken een duidelijke afspraak, volgende keer blijft zus alleen bij de voorstelling en ga ik bij jouw in de buurt zitten en doen we de autipas om. Duidelijke afspraken nogmaals herhaald, als kinderen je niet begrijpen of luisteren haal je hulp van een volwassenen..Soms lijk je zo groot je bent tenslotte bijna 12, maar vandaag zagen we dat kleutertje dat zich niet begrepen voelde, die gewoon wilde spelen, spelen op een manier die men niet verwacht bij een jongen die eruit ziet zoals jij… Het was weer een dag met een lach maar ook met een traan.. en terug kijkend naar vandaag mag deze dag ondanks 3 hele moeilijke momenten die vrij lang duurde toch een goede dag… Want de mooie momenten overheersde en je hebt van jezelf ook echt op sommige momenten mogen genieten… Je bent mijn kanjer, en je bent alle mooie momenten waard al moeten we er soms keihard voor knokken…

Share Button
Dit bericht is geplaatst op 5 juli 2017. 1 reactie