Archief | oktober 2017

Daar staat ze

Daar staat ze, compleet in haar eigen wereldje, ze kiest even om helemaal te transformeren in iemand anders, en laat daarmee de wereld los. Kijk haar stralen, dansen en zingen alsof de rest van de wereld niet bestaat. Een oprechte lach, niet alleen op haar mond maar ook in haar ogen. Zo puur, zo onwetend, zo ontspannen.
Ook dat stukje is autisme, een stukje van autisme waar ik enorm van kan genieten. De wereld om je heen kunnen vergeten en alleen daar zijn waar je wilt zijn. Geen invloeden van buitenaf die je kunnen raken.
Bij mijn dochter is het een andere rol aan nemen, een rol die aansluit bij haar op dat moment geldende pre occupatie.. altijd rond het zelfde thema, en altijd gelijk aan iets wat ze kent, want dan tot in de puntjes uitgewerkt wordt. Zij heeft de touwtjes in handen, zij heeft de regie. En niets is veiliger dan zelf de regie volledig in handen kunnen houden.
Maar ook mijn zoon bezit dit mooie eigenschap, de wereld compleet buitensluiten, opgaan in 1 onderwerp, hij neemt geen rol aan, maar ratelt over het onderwerp alsof het een encyclopedie is zonder laatste bladzijde. Hij heeft het niet over het onderwerp maar is het onderwerp.en de rest sluit hij even volledig af. Een veilig wereldje gebouwd uit kennis, kennis over een onderwerp wat rust geeft.
En hoewel ze zich afsluiten, kan je een beetje mee kruipen in hun wereld, en als je geluk hebt laten ze je toe, delen ze hun wereld met jouw, mag je meevaren met hun gedachtes, en zie je hoe puur en bijzonder hun wereld is.
Het is geen wereld zonder moeten, want ze moeten van zichzelf wel bepaalde regels volgens. Maar het is een wereld zonder druk, zonder verwachtingen zonder onverwachte gebeurtenissen.
Dit is het stukje van autisme waar hun kracht in ligt, dit is het stukje autisme waar we gebruik van moeten maken.. Mee kruipen in hun wereldje, en de ontwikkeling die moeizamer gaat, zonder druk en verwachtingen, stimuleren. DE kracht van dit stukje ze leren toe te laten passen om hun talenten te ontwikkelen, hun sterke kanten te laten zien, en daarmee hun zelfvertrouwen een boost te geven..

foto van ASS-enzo.
Share Button

leerplicht en rechten van het kind..

In Nederland hebben we een leerplicht, vanaf 5 jaar moet je naar school. Ingesteld om kinderen het beste te kunnen bieden.. Leerrecht is onze regering mee bezig, maar gezien ze al 7 maanden doen over een kabinetsformatie gok ik dat het leerrecht erdoor is en vorm heeft als mijn kinderen boven de 18 zijn.
Door de leerplicht ben je als ouder verantwoordelijk en verplicht om je kind naar school te alten gaan..Maar wat nu als het kind een hele duidelijk NEE laat horen… Want hoewel dit verplicht is, leren we onze kinderen ook om grenzen aan te geven, en heeft het kind net zoveel recht als elke volwassenen om gehoord te worden, en de grenzen gerespecteerd.
Elk kind zegt weleens ene dagje nee, heb geen zin of ik wil niet. Als ouder reageer je daarop, buig je soms mee, maar over het algemeen zorg je dat je kind gewoon naar school gaat, en leert sorry je hebt niet altijd zin, maar ook in je werk zal je niet altijd zin hebben, maar zal je wel moeten. Want soms moet je gewoon dingen.
Maar wat nu als een kind een duidelijke grens aangeeft, de nee ik wil niet, eigenlijk meer een nee ik kan niet wordt. Tot hoever ga je door, tot hoever moet je door……Wanneer gaan we luisteren naar de grens van een kind. Wanneer is doorzetten van de leerplicht niet meer bevorderlijk maar zelfs schadelijk voor een kind. Nog 1 maal heb ik doorgezet… en waarom om te kunnen filmen, want ja mijn kind durft op school niet zo te schreeuwen, te schoppen en te slaan, want dat is eng.. mijn kind die in tranen was, omdat mama die grens toch weer over moest.. in tranen omdat die stomme regering zegt dat zij naar school moet, en niet luisterd niet naar haar en niet naar helaas nog veel meer kinderen. In tranen want ze wilde mama geen pijn doen, want die heeft die wet niet gemaakt. In tranen want waarom snapt men haar nu niet.. Ze vraagt maar 1 ding.. ze wil leren op een plek die voor haar veilig voelt.. ze wil leren op een plek waar ze niet zo bang is Ze wil leren op een plek waar men haar wel begrijpt…
Wat leert een kind als ze elke dag haar eigen grens probeert aan te geven, en volwassenen zeggen dat ze die grens gewoon over moet. Wat leert een kind als ze te bang is om open te staan voor informatie. Waar zijn anno 2017 de rechten van het kind?

Share Button

Overheersende angsten.

De angsten blijven overheersen
Je eigen gedachten maken je bang
Soms gaat het even heel goed
Maar dat duurt vaak niet lang

Geteistert door iets kleins
Maar alles wakkert weer aan
Konden we die angsten maar verdrijven
Ver ver ver bij je vandaan

Mijn lieve kleine meisje
Zo mooi, onschuldig en intens
Als is het maar 1 dagje
Even geen angsten is mijn wens

Share Button

Eenzaam

Bij de geboorte van een kind staat je wereld op zijn kop, alles voelt anders, je beleving anders, vriendschappen veranderen je staat op ene andere manier in het leven. ineens wordt je die moeder die zo vaak over haar kind praat, die aansluiting vind bij andere moeders omdat je allemaal weet hoe het voelt als je kind slecht slaapt, een huil dag heeft of zijn eerste stapjes maakt. Je bent 1 van de moeders op het schoolplein die met tranen in haar ogen haar kind aan de juf toevertrouwd. met spanning de bus uitzwaait voor het eerste schoolreisje.. verbondenheid….
Dan veranderd er iets… de verschillen worden groter tussen, de ontwikkeling van je kind gaat niet zoals de meeste kinderen, misschien wel een andere school, geen praatjes op het schoolplein want de meeste kinderen gaan ivm de afstand met de taxi. je wereldje verandert. de aansluiting met andere ouders wordt kleiner, want ineens lijkt hun wereldje steeds minder op die van jouw…
Op een dag sta je op het schoolplein… wachtend op je jongste kind, de oude klasgenootjes van je oudste niet meer tegen komend want zij zijn naar de brugklas..vol spanning sta je te wachten op je kind, hou zou ze uit school komen vandaag… terwijl de klasgenootjes vrolijk naar buiten komen, hun cijfers vertellen, weet je dat je even moet wachten, want ze zal als laatste haar jas aan willen doen, want de drukte bij de kapstok is te veel… de ouders verdwijnen langzaam 1 voor 1.. de rust keert terug en met een bleek gezichtje komt ze uiteindelijk buiten, de aansluiting bij andere ouders steeds verder verwijdert want ook zij lijken niet te weten hoe het voelt.
En wat valt er ook te vertellen, hoe trots je bent dat je kind zelf aangeeft dat hij van 3 x3 uurtjes wel 5 x 3 uurtjes zorgboerderij aandurft. Dat hij daarna zowaar ook nog een broodje at, of juist dat eten nu even niet lukt… ja echt niet lukt en nee het is echt niet uitproberen. Wat valt er te vertellen over dat je trots bent dat je kind een heel weekend op een gewoon musicalkamp meekon..vanzelfsprekend lijken andere ouders te vinden, ware het niet dat je zelf weet hoeveel dit van haar vraagt.
Tussen al die andere ouders voel je je niet meer thuis, je wereldje wordt kleiner. uitjes met vrienden..als je weinig tijd of energie hebt voor vriendschappen of de aansluiting mist omdat je eigen wereldje zo anders is lijken die zeldzaam. Online vind je andere moeders, die net zoals jij tegen deze dingen aanlopen, die met je mee juichen als je kind een belangrijke stap durft te nemen, die met je mee huilen als alles weer even mis lijkt te gaan…. En toch mis ik het contact, het echte contact met een kop thee op de bank en een leuk gesprek.. ookal merk ik dat het me uitput om sociaal bezig te zijn… Mijn kinderen zijn me alles, en zijn goed zoals ze zijn, sterker nog ik vind het de mooiste en de geweldigste kinderen die ik ooit heb gekend, ze zijn speciaal, laten niet alleen bij mij maar ook bij andere ene bijzondere indruk achter, maar soms is het eenzaam om een moeder van 2 bijzondere kinderen te zijn.

Share Button

Mijn lieve meisje

Share Button