Archief | november 2017

onrust

k zie de onrust in je gezicht.. je punthoofd wordt steeds groter. Te moe om iets te doen.. te onrustig om rust te vinden. De drukte om je heen is je te veel. Wordt je overvraagd of is het de periode van het jaar. Niet duidelijk genoeg om dat te zien.. Dan is daar de meltdown die wel al even aan zien komen, maar niet te voorkomen was.. Hoe ouder je wordt hoe heftiger het wordt… je wilt bij mama zijn, je wilt weg… Je wilt rust in je hoofd de manier waarop maakt niet meer uit.. Iedereen moet weg, maar alleen in je kamer is weer te eng.. de douche die normaal kalmeert kan je nu niet hebben op je huid… Mijn hart breekt ik wil je rust gunnen, een leeg hoofd.. maar het lukt nu even niet…
Na een flinke explosie, een huilbui… terug naar veiligheid… langzaam komt er weer wat rust..

Mijn lieve kleine grote jongen wat heb jij het soms zwaar… kon ik het maar wat lichter maken..

foto van ASS-enzo.
Share Button

Mooie momenten

Vaak hebben we het over de dingen waar we tegen aanlopen met onze kinderen. Vooral in de laatste maanden van het jaar staan we vaak in standje overleven.. uitkijkend naar het nieuwe jaar waarin we starten met rust en regelmaat zonder gekke feestdagen of enorme prikkels. Misschien juist nu dus een mooi moment om eens stil te staan bij wat onze kinderen of het stuk autisme in het algemeen ons hebben geleerd.. Wat hebben als onze moeilijke momenten ons opgeleverd.

Op het moment dat je kind geboren wordt gaatje er een hele nieuwe wereld voor je open.. Je leert een liefde kennen zo groots had je die nooit verwacht. Het geeft je een enorme kracht om er voor je kindje te zijn. Heel mooi. Dan blijkt het toch minder soepel te lopen dan je verwacht maar leer je enorm doorzettingsvermogen kennen, voor je kind blijf je vechten en blijf je gaan. En vechten en doorzetten leer je echt wel wanneer niets makkelijk blijkt te zijn.
Ze leren je met andere ogen naar de wereld kijken.. leren je na te denken en stil te staan bij wat er nu eigenlijk echt belangrijk is.. Dagelijks wegen we tegen elkaar af wat is het waard om de strijd aan te gaan en wat niet. Wat is nu eigenlijk echt belangrijk.
We leren genieten van hele kleine dingen, leren de waarde van een knuffel of gewoon een moment van oprecht contact. Leren om.niet alles als gewoon te ervaren.. En hoe lekker is het dat ze je leren om te gaan winkelen op een stil moment… dat had je jaren eerder ook wel gewild dat relax shoppen zonder drukte om je heen.. Ze leren ons keuzes te maken waar we normaal.niet voor zouden staan. Ze leren ons dat we dat moment voor onszelf moeten koesteren en gebruiken om echt te ontspannen..
Maar bovenal leren ze je engelengeduld te hebben em je rust op te zoeken… want wanneer we dat kwijt raken komen we nergens meer.
Ik ben trots op mijn bijzondere kinderen met beide hun eigen talenten beide hun eigen mogelijkheden en levenslessen die ze mij leren.. rn hoewel het echt niet altijd makkelijk is hebben ze mij zo ontzettend veel geleerd.

foto van ASS-enzo.
Share Button

Vol stom hoofd..

“Mijn hoofd is vol… stom hoofd… zo kan ik het niet.. zo lukt het niet… laat me alleen… Mama blijf bij me… Mama ik ben bang…”. Dicht tegen me aan als het even kan en anders zo dicht bij mogelijk.. De Sint drukte wenst ze weg. De picto tegen rommelpiet hangt aan haar tafel op school. Maar haar surprise heeft ze gemaakt al gaf ze al aan dat ze echt echt niet naar school ging 5 december… Thuis gaan de musical liedjes aan en vragen we maar niet te veel…
Ondertussen is ook de oudste van slag… druk bezig controle te houden op alles wat zijn zusje doet…Ook daar is de druk van de laatste maanden van het jaar toegenomen, en is het mailtje naar de zorgboerderij de deur uit.. Help geef ons duidelijkheid wat doen jullie wel of niet met Sint en Piet…
Ondertussen ben ik naast gewoon mama een doanebeamte die probeert de grens tussen broer en zus te bewaken. Ben ik een plakbandje die heel elastisch is.. Hoop ik af en toe alleen op de wc te kunnen zitten ( tevergeefs)… zit mijn tafel onder de verf van een surprise, zo’n kwart kan alle kanten op vliegen maar wordt vooral neergegooid met de woorden;” ik kan het toch niet”…. Hoop ik s’nachts in ieder geval 1 of 2 uur zonder kind aan me vastgeplakt te slapen om bij het opstaan de grens weer te gaan bewaken… In de spiegel kijk ik maar even niet, hoop dat ik er niet zo uitzie als ik me voel…. was het al januari?

foto van ASS-enzo.
foto van ASS-enzo.
Share Button

ongewild afscheid van een tijdperk

Afscheid nemen van een tijdperk… niet omdat ze niet meer wil maar omdat ze niet meer kan …
Alle sociale en gewone media staan vol met Sint en Piet ( in welke hoedanigheid dan ook). En dit jaar staan we voor het eerst niet bij een Sint intocht…. waar de oudste al een aantal jaren niet meer meeging haakt nu ook de jongste af.. de spanning mis ik niet maar haar plezier wel.. want wat genoot ze altijd ook toen het geheim haar wel bekend was kon ze nog enorm genieten.. zingend en dansend…elk jaar wel wat lastiger.. maar dit jaar besloot ze het is genoeg.. haar mooie pietenpak hangt nog op haar kledingrek…. maar weet niet of ze hem nog aan zal doen.. geen schoentje meer zetten, geen liedjes meer zingen… en eigenlijk moet iedereen het maar gewoon overslaan… haar hoofd al te vol voor de Sint drukte rn heel wijs en knap heeft ze zelf een streep getrokken… op school komt ze er niet onderuit en alhoewel ze afgelopen week niet op haar eigen school was ligt als het goed is haar picto tegen rommelpiet al op haar tafel. Vandaag geen pepernoot gezien en in plaats van de intocht zijn we naar de musical the wiz geweest van een jeugtheaterschool. Ook dat gaat moeizamer en mijn hart breekt elke keer weer een stukje als dingen die eerst nog lukte moeilijker worden. Wij zwaaien Sint en Piet gedag in ons huis komen ze niet meer… nu hopen dat het op school voorspelbaar genoeg blijft gaan.. Dit jaar surprises ben benieuwd welke spanning dat op gaat leveren..
Voor elk ander lezend gezin waar Sint en Piet nog welkom zijn veel sterkte… want al die spanning die mis ik niet…

foto van ASS-enzo.
Share Button

Vertrouwen

Ken je dat gevoel… je zit in een gesprek, meerdere mensen, je voelt je gehoord tot er 1 dat veilige gevoel de kop in drukt. De vraag die terug lijkt te keren elk belangrijk gesprek wel een keer…. Kan het niet zijn doordat moeder…. Nee in dit geval kan ik heel zeker antwoorden het is niet mijn angst die geuit wordt…

Internaliserend gedrag, zo slecht zichtbaar, alleen geuit als mijn kind zich veilig genoeg voelt.. en nee, dat is niet overal, integendeel, als iets eng, of spanend is is met name mijn dochter, maar ook mijn zoon kan er wat van een voorbeeldig kind. Zal netjes doen wat je vraagt, maar ook wat ze denkt dat er van je verlangd wordt. Een masker wordt opgezet, een houding wordt aangenomen en de angst die wordt vooral niet getoond, want angst tonen maakt het nog echter, dus nog spannender.

Maar wat gebeurt er met de geloofwaardigheid van ouders als problemen onzichtbaar blijven voor juist die angstige momenten. Hoe maak je duidelijk dat je het je niet inbeeld… En geloof me ook dat heb ik mezelf eerlijk afgevraagd… Verbeeld ik het me…Is het groter in mijn hoofd…Doe ik iets verkeerd… Mijn vertrouwen in mezelf als moeder is echter sterk genoeg om hierin mezelf goed te kunnen beantwoorden. Wanneer het dan op andere momenten waar ik niet bij ben, en mijn kind zich veilig genoeg voelt en het daar ook toont, het bewijs wordt geleverd, versterkt dat mijn gevoel nog meer. Maar waarom heeft men zoveel moeite om ouders echt in hun waarde te laten, en hen te geloven op hun woord.

De wereld, de maatschappij is nog erg van het wat men ziet dat is er, wat men niet ziet moet in twijfel worden getrokken. Want wat men niet ziet is zo lastig te begrijpen en te bevatten. Helemaal als het om angst gaat, Angst een emotie die lastig te begrijpen is, helemaal als het om een angst gaat die een ander niet begrijpt. We proberen alles om een angst te remmen, maar hoe pakken we een angst aan die we niet begrijpen, die we niet voelen, en die het liefst diep die weggestopt wordt. En wat gebeurt er als ondanks alle inspanning de angsten toenemen en het kind uit weer een andere angst maar niets meer zegt, puur en alleen om het feit dat ze het vertrouwen kwijt is dat ze gehoord wordt.

Uiteindelijk ben ik tegenwoordig in staat als advocaat voor mijn kind te spreken, dusdanig vertrouwen te hebben om tegen de vraag in te gaan of moeder het gedrag of angst niet veroorzaakt. Mijn eigen angst om niet gehoord te worden is er nog wel, maar mijn liefde voor mijn kind zoveel groter. En wanneer iemand mij die vraag stelt kunnen ze daar een goed onderbouwt weerwoord op verwachten.

foto van ASS-enzo.
Share Button