Archief | januari 2018

Preoccupatie

Door de ogen kijkend van mijn kinderen leer je een hoop, kom je terecht in een wondere wereld waarbij 1 onderwerp centraal staat en in de rest wordt naar gelijkenissen gezocht.. Zo zijn alle oude kwasten ondertussen bewerkt met het lijmpistool om getransformeerd te worden als toverstaf. Vliegen de toverspreuken me om de oren.. en wordt er ineens met plezier een winkelcentrum bezocht om die mooie zelfgemaakte toverstaffen goed op de kunnen bergen.. De rode draad ool wel preoccupatie genoemd die ons op dit moment leidt is de wondere wereld van Harry Potter… We genieten van de films en zitten compleet innhet Harry Potter wereldje.. en waar normaal 1 van de kinderen compleet in 1 onderwerp opgaat delen zij hun liefde voor dit onderwerp.. En laat ik Harry Potter nu ook helemaal leuk vinden.. Het hele huis ruikt naar lijm en verf, maar we hebben de kaarsjes aangezet want kaarsen horen bij dit wereldje.. En terwijl de jongste geniet van haar weekendje kamp bij de logeeropvang geniet ik vandaag met mijn zoon samen van een dagje knutselen, benodigdheden halen en samen gezellig bezig zijn.. Samen genieten in zijn bubbel, samen de toverstaf voor zijn zusje afmaken want die wordt niet vergeten.. Samen de grote boze buitenwereld even vergeten en gewoon genieten van het moment..

foto van ASS-enzo.
Share Button

Samen op weg

Samen lopen we naar de supermarkt, meestal wil je niet mee.. 12 jaar oud, een stoere knul maar stiekem nog echt mijn kleine knul. Gezellig even bijpraten. Wanneer je uitgekwebbeld bent over een voor jouw zo intressant onderwerp.. nouja uitgekwebbeld eerder even een rustpauze tijdens het kwebbelen.. Weten we het onderwerp te verschuiven naar een los gesprek over toch wel belangrijke dingen. Voorzichtig maak ik een compliment over hoe goed je iets doet, voorzichtig want complimentjes vind je zo enorm moeilijk, het liefst krijg je ze niet.. tenzij het over een mooi legobouwerk oid gaat. Terwijl ik me schrap zet voor een afwijzing hoor ik de woorden “dat vind ik ook”… Ik merk dat ik de volgende stap even vergeet te zetten, maar snel loop ik verder en genieten van dit voor mij speciale moment, grijp ik dit moment meteen aan om hierop verder te gaan. Zo lopend een gesprek over het feit dat je een complimentje niet beantwoord met onzekerheid en weerstand. Zelf merk je dat het gesprek lukt en dat je trots op jezelf mag zijn dat je dit ook wilt…
Zo snel als het moment ontstond veranderd het onderwerp weer naar je eigen interesse maar het gevoel dat dit korte gesprekje me gaf… het moment van gewoon weer samen een boodschapje kunnen doen voelt geweldig…. Wat ben ik toch trots op mijn bijzondere zoon, mijn grote maar toch ook nog zo kleine knul die al jaren keihard knokt.. maar dit moment geeft hoop, hoop dat ook jij je weg zal vinden. De weg die je niet alleen zal vinden maar mij daarin meeneemt, me je laat helpen en me toelaat in je onschuldige maar volle hoofdje.. Je maakt het me niet altijd makkelijk maar samen gaan we door, samen komen we er wel.. De stap het onderwijs uit doet je goed, je ontwikkeling komt langzaam weer op gang… een lange weg te gaan.. maar samen bewandelen we deze weg..

foto van ASS-enzo.
Share Button

Trots

Ze huppelt en stuitert door het huis.. om 6 uur s’ochtends staat ze naast haar bed en gaat ze haar lijstje langs.. Aankleden. Tas pakken zelfs ontbijten het gaat allemaal een stuk soepeler.. Opgewekt stapt ze in de taxi en opgewekt komt ze weer uit school.. Ze danst weer, zingt weer en heeft energie om weer te spelen na schooltijd… Ook de musicalles had ze weer zin in.. Mijn lieve vrolijke meisje is weer terug.. Dit keer geen acteerwerk maar echt.. Toch zien we de sporen nog zitten.. De paniek die ineens op kan zetten… De angst die ineens enorm kan zijn. Het nog korte lontje.. maar ook vooral de onzekerheid die je uit het niets weer in haar gezichtje ziet verschijnen… Maar de zin ” Mama ik heb weer zin om naar school te gaan!” De zin die we zolang niet meer gehoord hadden gaf een gerust gevoel… Zal school ooit helemaal onbezorgd zijn.. Voor mij nooit meer maar gelukkig is haar vertrouwen niet geheel verdwenen.. Ik ben super trots op mijn lieve meisje en geniet van elk moment… Haar stralende persoonlijkheid, haar enthousiasme die geen grenzen kent.. Haar enorme doorzettingsvermogen.. Trots dat ik haar mama mag zijn.. Trots gewoon op wie ze is…

foto van ASS-enzo.
Share Button

Complex

Het terugkerende vraagstuk.. hoe ga ik om met de complexiteit van ontwikkelingsniveau’s die bij aut isme zo uiteenlopen kunnen zijn.. Ze kunnen enorm wijs zijn iq gezien zijn ze inteligent. Sociaal emotioneel een stuk jonger.. kwa leeftijdsgenoten zijn er zoveel vlakken waar ze toch anders reageren.. Emotieel zo jong maar op sommige vlakke weer stuk zelfstandiger omdat ze vooral de controle niet uit handen willen geven.. Maar wat kan je wel en niet verwachten.. Ik weet dat dat voor elk kind anders is maar wat als verstand en emotie zo’n enorme kloof hebben dat een duidelijk beeld schetsen zo lastig is.. dan is er ook nog een verschil tussen wat thuis haalbaar is en op een andere plek.. En speelt er ook nog mee dat een angst ineens op kan duiken uit het niets ineens een enorm probleem kan veroorzaken..
Op dit moment vindt ik het erg lastig inschatten allemaal…. eerst de eerste week van weer school en zorgboerderij maar achter de rug misschien kan ik daarna weer een helderder beeld krijgen…..

foto van ASS-enzo.
Share Button

Kleine aanwijzingen..

Waarom zijn juist die kleine onduidelijke tekenen juist hetgeen waar je zo op moet letten..
Een meltdown is duidelijk, een groot teken waar men niet omheen kan dat aangeeft luister mijn hoofd is te vol.. De emmer is overgelopen en nu gooi ik het eruit… Het eruit gooien alleen is meestal.niet voldoende maar terug puzzelen naar wat de oorzaak is is vaak redelijk goed te doen..
Het wordt echter een stuk lastiger al kleine dingetje maar zichtbaar of merkbaar zijn en er langzaam insluipen… Eten wat heel langzaam steeds weer wat minder wordt… Tot het moment dat je na een lastige avondmaaltijd bedenkt dat er over de gehele dag toch wel heel weinig inzit… En dat de dag ervoor het ook niet heel veel was.. Dat het van ik ben een beetje moe naar ik ben de hele dag moe gaat.. En hoofdpijn een dagelijks terugkerend iets wordt..
De focus lag de laatste tijd op de jongste en nu daar een duidelijke stap genomen is en die weer af en toe haar echte ik laat zien is er rust en is het best wel duidelijk dat ook de oudste niet lekker in zijn vel zat.. niet meer terug te brengen naar wennen aan de zorgboerderij.. Maar wat wel… Klopt de pubertijd met veranderingen aan de deur? Brengt de overstap van zijn zusje wat trauma omhoog ? Of speelt er wat anders… De twijfel slaat genadeloos toe nu ik op het punt sta om maamdag weer aan het werk te gaan.. Een nieuwe uitdaging en hoewel het geen hogere wiskunde is wel iets waar ik naar uit kijk maar wat ook zijn weerslag zal hebben op ons gezin. Morgenochtend gaan we dus besteden aan het visueel maken van de nieuwe situatie, en hoop ik met de oudste een gesprek te kunnen openen…
Ook als de boel niet ontploft of instort blijven de zorgen opspelen…

Share Button