• Autisme Blog

    Autisme wat heb je me veel geleerd.

    Je hebt me geleerd naar mijn kind te kijken, zonder vooroordeel, zonder meningen van anderen.. Maar gewoon echt naar hoe reageert mijn kind, niet wat wordt er verwacht wat ik doe in de opvoeding maar wat heeft mijn kind op dat moment nodig.. Je hebt me geleerd waar mijn krachten liggen, als moeder maar ook als eigen individu. Geduld, observatie, meebewegen.. Je hebt me geleerd om echt na te denken waar ik waarde aan hecht, wat ik mijn kinderen echt bij wil brengen zonder dat ze zichzelf daarin verliezen. Je hebt me geleerd hoe ik zelf in elkaar zit, daar kan geen psycholoog tegenop. In het proces kom je jezelf…

  • Autisme Blog

    Eenzaamheid…..

    Terwijl ik van mijn balkon naar buiten kijk zie ik mijn zoon zitten, op zijn hurken (uiteraard, want zijn favoriete houding) op het grasveld.. Klein stukje verderop zijn 3 kinderen gezellig samen aan het spelen. Maar hij zit alleen.. Met een autootje volgens mij, in het gras. Helemaal in zijn eigen wereldje. De aanblik van dit geheel is op het eerste gezicht pijnlijk, de gedachten gaan door je heen; Mag hij niet mee doen? durft hij niet mee te doen?. Van nature zijn mensen graag in gezelschap, dus al snel roept dit beeld een negatieve reactie op, waarom zit hij alleen? Waarom speelt hij niet mee…. Ondertussen weet ik beter,…

  • Autisme Blog

    Overlevingsmechanisme

    Als soort van overlevingsmechanisme neemt mijn dochter een rol aan waarmee ze zich staande kan houden in de maatschappij.. ze verandert dan geheel in deze persoon of soms een dier. Van roodkapje ( en dus een periode alleen maar rode jurkjes aan willen) tot aan een beertje. Ze kan alles een stukje beter aan als ze niet zichzelf hier te zijn. We proberen hierin een weg te zoeken Tot aan het geheel veranderen in het personage en jezelf compleet verliezen en het veilig gevoel dat het geeft zonder jezelf te verliezen. Op school zet ze dus ook liever de naam van het personage op de toets dan haar eigen naam.…

  • Kinderboeken recensies

    Recensie De Nachtlantaarn

    Na enorm onder de indruk te zijn van De goudvisjongen, was ik blij dat ik mee mocht lezen in de leesclub die Kinderboeken mocht organiseren voor uitgeverij Meis en Maas. Mijn belevenis van het verhaal lees je hieronder. Midden in de nacht vluchten Nathan en zijn moeder weg uit hun huis, Weg van Gary. Ze nemen hun intrek in een verlaten, oud huisje in het bos. Ondanks de situatie probeert zijn moeder er het beste van te maken. Wanneer ze vertrekt om boodschappen te doen blijft ze wel erg lang weg… Zelfs de volgende morgen is zijn moeder niet terug.. Waar is ze gebleven… Wanneer komt zijn moeder weer terug?…

  • Autisme Blog

    Je ziet niets aan ze..

    “Je ziet niets aan ze….” Juist die opmerking geeft me regelmatig een angstig gevoel. Als ik mijn dochter zie staan, met haar lange blonde haren en fel blauwe ogen, haar tengere figuurtje en lange benen.. Of mijn zoon met zijn, zachte gezichtje zijn mooie groene ogen en zijn charmante mysterieuze blik…. Beide kijken met een andere blik de wereld in, zijn nog lang niet toe aan een vriendje of vriendinnetje. Zijn ook helemaal niet bezig met dat stukje, waar leeftijdsgenootjes toch echt wel langzaam heen rollen.. 2 meiden in de buurt hebben al een poging gewaagd, maar heel het begrip verkering wat gelukkig met 11 a 12 jaar nog niet…