Menu

Google Analytics statistieken

gegenereerd door GADWP 

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

oudjaar

27 december 2018 - Author: Ingrid

Buiten hoor je al regelmatig wat vuurwerk, de mensen komen bij van de kerstdagen en maken zich klaar voor het afsluiten van het jaar. een periode is aangebroken vol herinneringen over het voorgaande jaar, mooie momenten, momenten die je liever vergeet. Momenten waar je kracht uit hebt gehaald, momenten die je tekenen voor de rest van je leven. Mensen die kwamen en gingen. En waar mijn gedachten nu vooral uitgaan naar sluit het jaar maar af en vol goede moed stappen we het nieuwe jaar in blijft mijn gevoel nog een beetje hangen.
Mijn eigen gevoelens die ik nog geen plekje kan en mag geven van mezelf omdat daar de ruimte nog niet voor is. En toch zou ik ze het liefst achter me laten. Maar het zijn ook gevoelens die me kracht geven, kracht om door te zetten, kracht om er te staan voor mijn kinderen. Kracht om in 2019 door te knokken, onze weg te zoeken die voor ons het beste voelt, en is.
Wederom het voornemen nog meer te luisteren naar wat goed voelt. Luisteren naar wat mijn kind me verteld op welke manier dan ook. Met woorden, met gedrag, met welke manier dan ook. Een jaar waarin we nog meer afgaan op de kracht die er is tussen mij en mijn kinderen.
Een nieuw jaar, een start die ons de weg lijdt naar een pad die nog niet helemaal zichtbaar is, geen geasfalteerde weg, maar een stevig pad, een pad door een bos waarin donkere dichtbegroeide plekken zullen zijn, maar ook stukken waarin de zon ons tegemoet zal schijnen. Een pad waarheen dat weten we nog niet, maar we lopen vooruit, en of het de kortste route zal zijn of een route die ons via andere avonturen naar de bestemming brengt, dat maakt niet uit. Met geduld, hoop en krachten om het pad als drie eenheid te bewandelen, soms vergezeld door de mensen die dicht bij ons staan en ons helpen als het even te donker is, komen we waar we moeten zijn.
2019 mag komen, we zijn er klaar voor, laten 2018 ons en nemen de mooie momenten mee, en een klein stukje onzekerheid, maar laten we die proberen positief te gebruiken.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, buiten en water
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Soms zwaar

24 december 2018 - Author: Ingrid

Je weet dat het lastig wordt, nieuwe vreemde omgeving, aardig wat prikkels, ander eten.. je weet ook dat op een hele.goede dag het misschien goed kan gaan, maar dat je de verwachting laag houdt.. Je wil je kind graag een ervaring geven en weet dat ze ondanks alle spanning, en prikkels achteraf echt wel een ervaring rijker is en echt wel van dingen heeft genoten. En toch is het erg lastig..
De woorden “het valt wel mee” of “je merkt anders niet dat ze autisme heeft” of zelfs “het is maar autisme” galmen door mijn hoofd als ik zie hoe moeilijk ze dingen vind. Als ik zie dat ze echt haar best wil doen, maar het echt echt niet lukt. Ondertussen kan ze echt wel genieten van de kleine dingen, de muziek, een mooie knuffel, gezelschap en zelfs een nieuw vriendinnetje waar ze zelf op afstapte.. Maar door het onbekende wat ik niet duidelijker kon maken van te voren zit de spanning al erg hoog.. Wanneer er dan even iets anders gaat dan voor haar hoort gaat het mis.. Door overprikkeling je eigen overprikkeli g niet meer herkennen, nog wel willen maar niet alles kunnen.. Het eten en proeven losgelaten, ook het aan tafel moeten zitten… dat laten we los.. Toch deed ze enorm haar best, ookal leek dat soms niet zo en is het gelukt de avond vol te houden. Maar wat is het hard werken voor jouw, maar ook voor mij.. Moeten we het dan toch niet meer doen, moeten we van te voren zeggen we doen dit niet want dit lukt niet… Of is het een ervaringen waar we beide weer van leren, leren hoe ermee om te gaan, leren hoe het volgende keer toch wat soepeler gaat. Leren we niet juist onwijs veel over meegaan in de samenleving en maatschappij ? Want hoewel ik je voor alles wil beschermen, en ik alles voor je duidelijker wil maken, soms moeten er ook situaties zijn waarin je ervaringen opdoet. Deze avond zullen we positief op terug kijken want later herinneren we vooral nog de fijne momenten en vergeten we wat niet lukt.. vergeten we een meltdown die volgde.. vergeten we dat het eten niet lukte maar onthouden we een hele bijzondere avond waar we bij aanwezig mochten zijn. Herinneren we de gezelligheid, de muziek en het knisperende vuur…

Ik ben gesloopt, ik ben moe maar vooral ook ben ik trots, want ze heeft het toch maar mooi gedaan…

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, schoenen en buiten
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Stapje vooruit

21 december 2018 - Author: Ingrid

Het prikkelniveau zit hoog… Maar wanneer je thuiszittende school aangeeft dat hij heel graag zijn zusje op wil halen van zijn oude school doe je dit toch. En waar 1 juf zorgvuldig wordt gemeden, staat hij met zijn oude juf te praten, loopt met haar mee als ze nog even langs de gymjuf loopt, en even later staat hij zelfs met een meester te praten. Wat is hij trots dat zijn zusje nu daar op school zit. Te midden van de kinderen die op worden gehaald, staat daar mijn stoere knul, die ooit riep nooit meer terug te willen naar welke school dan ook. Daar staat hij in gesprek met een juf, een complimentje accepterend. Ze hebben hem gezien toen het echt niet goed ging, toen eigenlijk alles te veel was en hij eigenlijk non stop overprikkeld. Toen alles te veel was, en opstand en boosheid zijn overlevingsmechanisme werden. En nu na alles is daar een lach, een compliment of gewoon even gedag zeggen. Het warme hart van de school staat open voor hem, alle bekende gezichten die hem niet vergeten zijn, maar nog steeds die lieve geweldige knul zien die ik ook zien. De leerkrachten die snappen dat toen hij vastliep dat uit onmacht was en dat niets aan hem veranderd. Het gevoel van welkom zijn. Leerkrachten die elk kind het gevoel geven dat ze speciaal zijn, alles kunnen wat ze willen en vooral heel gewenst zijn. Leerkrachten die gaan voor het welzijn voor het kind, zodat ze kunnen stralen en ontwikkelen. Wat een prachtige plek om te kunnen leren. Keer op keer bevestigd.
Mijn stoere knul staat daar, en zie ik de groei die hij doormaakte, zelfs nu nu hij eigenlijk worstelt met een vervelend gevoel. Zelfs nu zie ik daar mijn lieve knul die eindelijk weer voelt dat hij er mag zijn. Mijn stoere knul die weer over school durft te praten. Mijn thuiszitter die eindelijk, ookal is het nog heel pril en breekbaar, durft te denken aan de toekomst. Waar terug naar school lang beantwoord werd met ik ga nooit meer, en ik ga liever dood, naar een misschien wil ik wel een keer kijken, misschien wil ik wel een vak proberen.
Wat ben ik trots op mijn lieve stoere knul.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en buiten
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Kerstwens

17 december 2018 - Author: Ingrid

Kerstlichtjes voor het raam en in de boom, de kaarsjes op tafel stralen een warm licht uit en een vrolijk kerstmuziekje draait op de achtergrond. Mijn dochter die iedereen die het maar wil horen nog even uitlegd dat kerst gaat om het samen zijn, dankbaar zijn voor wat je hebt, en wie je lief hebt. Die iedereen er even aan herinnert dat het niet om cadeaus en eten gaat maar om gezelschap en gezelligheid. Na die woorden verdwijnt ze na een lange dag even voor een uur of 2 in haar kamer om even gezelligheid op te zoeken met haar knuffels in haar eigen wereldje.. En wat ben ik trots, trots op dat ze ziet, maar ook voelt waar het om gaat. Dat ze iedereen nog even helpt herinneren aan wat wel belangrijk is. Ze verteld erbij aan een ieder die wil horen dat je kerst moet vieren op de manier die bij je past, zoals je het zelf wilt, dat het niet uitmaakt waar je wel of niet in geloofd. Ze laat zien hoe je iemand accepteerd zonder vooroordelen, zonder oordeel als je net even iets anders bent of denkt. De magie die mijn dochter overbrengt zolang als ik me kan herinneren.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, boom, sneeuw, lucht, buiten en natuur

Vanaf het moment dat ze kon lopen, iedereen waarvan ze dacht dat die het kon gebruiken ene knuffel gaf, te pas en te onpas mensen aanspreekt als ze vind dat ze er mooi uit zien, of mooie sierraden dragen. Van menig persoon heb ik een norse uitdrukking naar zacht en vrolijk zien veranderen door een complimentje van dat kleine meisje dat voor ze stond.. Datzelfde meisje verteld ook echter dat je niet door rood mag lopen als je ook alleen maar nijgt naar door rood oversteken.
Waar leeftijdsgenoten haar soms raar aankijken, weet ze bij vele een vleugje magie achter te laten, ze geeft iedereen stuk voor stuk het gevoel dat je speciaal bent, bijzonder en mooi. Dit stukje magie brengen we graag over. Maar hoe breng je de magie over die ze uitstraalt, geen idee, dus volg ik graag haar voorbeeld en wil graag al mijn bloglezers vertellen hoe mooi ze zijn, hoe geweldig het is hoe ze voor hun kind door het vuur gaan, hoe ze omgaan met de tegenslagen die je soms om te oren vliegen. Dat ik het zo mooi vind dat mijn geschreven woorden binnen mogen komen. Dat ik het waardeer van iedereen die me laat weten dat mijn woorden een traan in hun ogen bracht, omdat op het moment van schrijven ik dat gevoel zelf maar al te goed voelde. Ik wil al mijn lezers bedanken voor bemoedigende woorden, die me door laten schrijven en mij daarbij helpen. Ik vertel jullie graag dat ik bewonder de mensen die toe durven geven dat het soms zwaar is. Ik bewonder de kracht van samenhorigheid als je je gevoelens, ervaringen en gebeurtenissen kan delen. Ik wil elke lezer bedanken voor het gevoel dat ze mij geven door mijn geschreven woorden te waarderen.
Geef de magie die zo diep in mijn mooie dochter zit door aan elkaar, en laten we dat stukje magie dat misschien wel in iedereen zit, al zit het soms diep niet vergeten. Want soms is 1 enkel woord, 1 enkele blik genoeg om een ander net een stapje verder te helpen..

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

zo’n dag…

9 december 2018 - Author: Ingrid

Vandaag is zo’n dag waarop zo duidelijk is waarom er eigenlijk zoveel 1 op 1 begeleiding nodig is. Zo’n dag volgend op een hele goede dag waarna je even met beide benen op de grond gezet wordt. Alle onrust zo duidelijk, de verschillende ontwikkelingsleeftijden die met elkaar vechten in dat lichaam om zich te laten horen. Vandaag was ik op stap met een kleuter in het lichaam van een 13 jarig, met de kennis van minimaal een 13 jarige, het geduld en de impulsiviteit van een peuter. Emoties die elkaar achter elkaar in sneltreinvaart voorbij schieten. Zo’n dag waarbij je het liefst gewoon in een stil bos loopt en je kind kan laten rennen, roepen en ontprikkelen maar helaas dat kon vandaag niet.. Vandaag was een dag dat alles wat je dwarszit omhoog kwam, hij zichtbaar vocht met alle emoties waar hij zich geen raad mee wist. Woede, verdriet, blijdschap en angst streden om een plekje op de voorgrond, maar bleven elkaar vooral omscheppen.. Geen rem, geen benul van de wereld om hem heen..
En dan is mama het veilige plekje dus die is stom… nee mam is niet stom mama is lief en daar kwamen de tranen want hij vind mama niet stom maar zegt het toch.. En dan moet je mama delen met zusje dus is die stom.. nee die mag ook niet stom zijn dus een sorry maar die komt niet meer aan want zusje is er klaar mee. Klaar met een broer die haar en haar mama stom noemt.. En toch snapt ze hem wel..
Nu zijn we weer lekker thuis, de prikkels weer minder en fladdert hij door de huiskamer.. “mama ik heb de kaars aan durven steken, stoer he!” Mijn stoere 13 jarige en zijn moeilijke dag… maar ik ben trots…. en ook heel erg moe….

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en close-up
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog