Menu

Google Analytics statistieken

gegenereerd door GADWP 

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

Kennis over Autisme

15 maart 2019 - Author: Ingrid

Opnieuw blijkt weer dat kennis over autisme op vele plaatsen minimaal is. Zelfs op heel veel plaatsen waar de kennis toch verwacht mag worden. Men klaagt dat tegenwoordig een etiketje krijgt, maar over een daadwerkelijke diagnose is zo weinig kennis dat alle vooroordelen blijven bestaan.
Maar waarom wordt er zoveel over autisme gesproken, maar blijkt men nog steeds niet te weten wat het dan inhoud. Nee mijn kinderen zijn geen rainmain, die eigenlijk onbereikbaar is, en een supertalent heeft. Maar ze hebben wel autisme. Nee mijn kinderen zitten niet stil in een hoekje te wiegen, en zeggen geen woord.. Tenminste vaak niet in het openbaar. Ja je kan een gesprek met ze voeren, een goed gesprek zelfs. Bij voorkeur wel over een onderwerp waarin hun interesse ligt natuurlijk. En wel even mee schakelen als je van tweede wereldoorlog over moet schakelen naar Harry potter met een snelheid waar Ferrari jaloers op is.
Elk kind, elke persoon (autisme verdwijnt niet na de kindertijd) met autisme is anders. Heeft zijn sterke en zijn zwakke punten. Zijn krachten en zijn valkuilen. Maar tegen 1 dingen lopen ze allemaal aan. Het moeten aanpassen en meegaan met de snelle veel eisende maatschappij, vol prikkels, vol verwachtingen van standaarden. Maar vooral van meegaan met de groep. Elk persoon/kind loopt tegen zijn eigen moeilijkheden aan, maar kan onverwacht voor een ander zich ineens staande houden in een situatie die niemand verwacht. Om zich staande te houden in dingen die onbegrijpbaar zijn of lastig, worden er soms erg creatieve oplossingen bedacht. Maar soms blijken die oplossingen voor de maatschappij onbegrijpbaar.
Autisme is vaak een uitdaging, maar wanneer de uitdaging aangegaan wordt kunnen er mooie waardevolle dingen ontstaan, kennis worden opgedaan, en vooral van fouten worden geleerd.
Voor ons betekend autisme dat we op ons eigen tempo onze eigen weg bewandelen, met veel structuur en duidelijkheid waar we op terug kunnen vallen. Waarmee we de moeilijke momenten aan kunnen. Waarmee we op het oog onrealistische angsten onder controle proberen te krijgen. Waar mijn dochter danst in plaats van fladdert. Waar mijn zoon een schoolboek liever door de kamer laat vliegen, men zichzelf wel even foutloos Engels aanleert.
In ons gezin betekend autisme dat we tegen elkaar afwegen waar we onze energie insteken en onze energie uithalen, al lijkt dit voor andere totaal niet logisch.
Voor ons betekend autisme dat niets vanzelf gaat, maar als dan iets wel lukt deze overwinning zoveel meer waard is als wanneer het vanzelf zou gaan.

Wanneer je niet weet wat autisme inhoudt, oordeel niet maar vraag, zoek op, lees, Maar vooral ga het gesprek aan met iemand die uit ervaring met autisme kan spreken.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en sportende mensen
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Freeze

- Author: Ingrid

Stoer loop je voor me uit van de tramhalte naar huis. Even klaar met je broer die flink overprikkeld is voel je je alsof je de wereld aankan, of in ieder geval dat stukje naar huis..
Wat lijk je al groot, een echte dame al..
Terwijl ik naar je kijk zie ik dat aan de overkant van het stoplicht de stoep open ligt, en het bord voor de voetganger ontbreekt.. Op het moment dat dat tot me door dringt zie ik je stoppen….
Niet zomaar stoppen je verstijfd, ik loop 50 meter achter je..
Ik zie je kijken, de spanning in heel je houding neemt toe. Nog steeds lijk je helemaal verstijfd.. Op het moment dat ik vlak bij je ben, gooi je je tas op de grond, de tranen in je ogen en de paniek borrelt omhoog. “Mama, ik kan er niet door”. Naar de overkant is voor je geen optie dat kan niet, daar is ons huis niet. Via de oprit van de brandweer is geen optie, want er staat een bordje. Verboden voor onbevoegde.. De opties in je hoofd zijn op. Je moet daar blijven het kan niet… Ik neem je klamme handje in mijn hand, en stuur je voorzichtig langs een parkeerplaats, de kortste weg langs de openbreking. Pas terug op de stoep lijk je weer echt adem te halen. Je ziet huis, maar blijft toch maar naast me lopen.

Dan vraag ik me af, wat gebeurt er als ik niet bij je was, hoelang was je blijven staan. Iets op het oog goed op te lossen. Ik realiseer dat mijn gedachtes dezelfde als die van haar waren, wat nu… Maar met de ervaring en de kennis die ik ondertussen heb kan ik beter schakelen. Nu doen we het samen, en doen we ervaringen op. Zodat jij over een tijdje ook steeds beter kan schakelen…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en schoenen
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Onky Donky

11 maart 2019 - Author: Ingrid

Soms ervaar je periodes dat eigenlijk alles een beetje te veel is. De muren op je afkomen en de zorgen door je hoofd blijven razen zonder rustpunten. In deze periodes is ontspannen voor jezelf maar ook voor de kinderen erg lastig en ligt het overprikkelingsniveau altijd hoog… Vooral in oranje blijft de emotiemeter dan hangen. In zo’n periode zitten we nu… wetend dat de afgelopen periode er dusdanig veel speelde dat er weinig ademruimte was, en wetend dat de komende periode geen ademruimte zal geven. Juist in deze periodes is het belangrijk Succes ervaringen te behouden en even niet uit het oog te verliezen dat je ook kan en mag genieten.


Omdat we echt toe waren aan de zorgen even vergeten mochten we een bezoekje brengen aan Onky Donky. Een bezoekje om nooit meer te vergeten. Want wat hebben we genoten. Vooraf was de spanning hoog, onbekend gebied, een wens de panda’s in het ech

t zien, en het berenbos spoken door de hoofdjes. Maar als er bij aankomst een vrolijk gedekte tafel.

met uitzicht op de alpaca’s, konijnen, ezels en in de verte zelfs een olifant verschijnt zie ik de rust terug komen. Na de treinreis even een moment om wat te drinken, iets lekkers te eten en gewoon even ontspannen spelen geeft veel rust. Een hele rustige vriendelijke vrijwilligster laat ons ons volledig thuis voelen en luisterd vooral naar wat wij fijn vinden.. Na weer heerlijk tot rust te zijn gekomen gaan we Ouwehans dierenpark verkennen. De geweldig imposante lieve panda’s, de spelende beren in het berenbos. De flamingos die nagedaan worden en informatie die opgeslagen wordt, want alles willen ze leren. De 1 met camera voor zijn gezichtje terwijl de ander huppelde met berenoortjes op haar hoofd. 2 heerlijk ontspannen kinderen. En ik ik wandel geheel ontspannen achter ze aan en geniet. Met de lunch staat er weer een gedekte tafel voor ons klaar, en warempel zoonlief eest zelfs.. mijn dochter vind het eten iets te spannend, maar gelukkig gaan de knakworstjes er wel in. Weer even ontspannen eten en spelen in het onky donky huis. Weer even ontprikkelen. Zo kunnen We na de lunch het park weer in. Nog even genieten van de dieren en tijdens de regenbui even lekker spelen in de grote speeltuin binnen waar de otters ons nog toezingen. Ondertussen loopt mijn dochter met haar muziekje op haar koptelefoon over de touwbruggen en zit mijn oudste even lekker bij me. Lekker bij mama maar wel ontspannen. Na het spelen is het tijd om nog even wat te drinken in het o

nky donky huis waar we nog een leuke verrassing mee naar huis krijgen. Wanneer de laatste regenbui verdwijnt is het tijd om afscheid te nemen. Afscheid te nemen van de lieve vrijwilligster die samen met mijn zoon nog even een afspraak maakt, want ze gaan samen nog een bank overvallen. Afscheid nemen van een heerlijke plek waar we ons even helemaal op konden laden om komende moeilijke periode weer aan te kunnen. Afscheid nemen van een plek waar we ons even heel bijzonder mochten voelen. Bedankt Onky Donky.

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Angst

3 maart 2019 - Author: Ingrid

Het zweet breekt me uit, voel mijn hart keihard bonzen.. stapel mijn muur nog hoger op. Angst getriggerd door een stem.
Ik ben eigenwijs, heel eigenwijs en weiger die angst te laten winnen. Want als de angst wint kan ik niet de moeder zijn die mijn kinderen nodig hebben. Dat is mijn drijfveer, en gelukkig is de kracht die dat gevoel heeft nog steeds sterk genoeg om te winnen van de angst. Ware het niet dat die angst wel degelijk een stuk plezier en fijn gevoel van me afpakt. Onder het mom mijn kinderen hebben het nodig weet ik dingen te plannen, de kracht en de energie te vinden voor dingen die ons positieve energie geven. En bedenk me dat die tactiek er eigenlijk al best vroeg inzat.. Als klein meisje tijdens onweer onder mijn bed gaan liggen de kat toespreken die net zo bang was als ik. Want als je een ander wil kalmeren doe je dat bij jezelf ook. Die eerste angst die ik me kan herinneren is nog steeds aanwezig, de onweer het vuurwerk het knallende geluid.. Bij elke ballon ben ik nog steeds bang dat hij knalt. Om de angst niet over te brengen doe ik heel stoer als het onweert, terwijl ik dat openstaan kleine raampje niet eens dicht durf te doen..
Oh wat begrijp ik mijn dochter goed als ze in paniek roept maar ik ben gewoon bang.. en samen proberen we een weg te zoeken om te kijken of we de angst kunnen verslaan of in ieder geval proberen we een manier te vinden waarmee we de angst in ieder geval niet laten winnen. Soms lukt het niet en blijven we zoeken naar die kracht die we kunnen gebruiken, soms moeten we kiezen welke angst het eerste moeten worden verslagen en soms probeer ik zo goed mogelijk te verbergen dat ik geen idee heb hoe we een bepaalde angst kunnen verslaan.. Samen mopperen we soms even op de angst.. Samen praten we over dat we de angst niet moeten laten winnen. Maar nooit wuif ik de angst weg. Samen strijden we om de angsten niet te laten winnen. Onze angst die zich op dezelfde manier lijkt te presenteren, al was ik nog net iets beter on verbergen, misschien dat ik daarom haar maniertjes doorzie..
En dan is daar die andere manier van angst, de manier die mijn zoon laat zien. Geen paniek, geen verdriet maar weerstand.. De stap de angst niet te laten winnen moet anders aangepakt worden. Hij moet er dwars doorheen om het te kunnen verslaan. En ook dat lukt ons samen, maar het kost iets meer puzzeltijd.

Voor nu heb ik de angst die ik voelde, door 1 stemgeluid, door 1 herinnering, bestreden door te schrijven over die angst.. De angst is niet verslagen, ik voel hem op de achtergrond, maar de angst heeft het niet gewonnen en voor nu is dat genoeg.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog