Menu

Google Analytics statistieken

gegenereerd door GADWP 

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

Shutdown

28 maart 2019 - Author: Ingrid

Ineen gedoken in een stoel in de wachtruimte, opgerold tot een klein balletje, alsof je in een cocon zit. Complete shutdown, uit het niets, nouja niet helemaal uit het niets maar nog steeds onverwacht. Nog onverwachter omdat het plaatsvind in de wachtruimte, vlak voor je wekelijkse muziektherapie. Geen druk, geen verwachtingen, alleen genieten, ontdekken en succes ervaringen opdoen. En toch daar, daar in de wachtruimte zit ik naast je, probeer te kijken of we je geactiveerd kunnen krijgen. Je staat uit, ook de muziektherapeut ziet het. Geeft je de ruimte, doet een kleine aanrakingsoefening om je te laten voelen dat je er mag zijn. Je mag er zijn, je bent welkom, maar vandaag lukt het niet. Het gevoel van frustratie laat ik van me afglijden, ja we hebben net een 10 km fietstochtje (tandem) erop zitten, en ja voor blijkbaar niets, maar zo mag ik niet denken, nouja het mag wel. Maar het zal niemand helpen, jouw niet, want dit is geen bewuste actie, voor jouw is het gevoel vele malen zwaarder dan mijn frustratie over de rit die geen nut had. Ja ik mag best even mijn gevoel erkennen. Maar ik realiseer me vooral dat jij me nu nodig hebt, en niets aan mijn frustratie hebt. Heel lief vraagt de therapeut nog of ik nu iets nodig heb, want dit was wel even “me”time in plaats van “mama”time. Maar mijn “me “time komt nog wel. De therapeut neemt afscheid, ik vraag mijn zoon het aan te geven als hij klaar is om zijn jas aan te trekken. 2 minuten later kruipt hij langzaam uit zijn shutdown, ik herhaal dat we op zijn tijd onze jas aan trekken. Hij kijkt naar de uato’s buiten en wijst, wanneer ik hem niet begrijp tikt hij op mijn telefoon wat hij bedoelt.. er is were contact. De jas kan weer aan, en we gaan naar de fiets… na minuut of 10 zie ik dat je er weer helemaal bent.. We fietsen veder, je kwebbelt weer over auto’s.. Bij de aanblik van een groepje van jouw leeftijdsgenootjes die voor ons fietsen, lol makend, gezellig kletsend, raakt het me hard. Enorm hard.. Hun wereld en jouw wereld lijken totaal niet op elkaar. Ik zou je voor geen goud willen missen, maar wat zou het voor jouw fijn zijn als je ook zo onbezorgd vanaf school met je vriendjes naar huis zou kunnen fietsen…..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

2 april

25 maart 2019 - Author: Ingrid

Met wereld autisme dag in het vooruitzicht 2 april, waarin we vooral vragen om bekendheid, kennis en acceptatie, is er de vraag wat willen we eigenlijk. De taboe eraf van iedereen een stempel, want het is geen stempel. De vooroordelen dat iedere persoon met autisme dezelfde eigenschappen blijkbaar moet hebben. Of vooral de onzichtbaarheid…
Vooral die onzichtbaarheid van autisme is voor mij wel een dingetje. Het zichtbare dat er toch wel iets is, of soms is dat zelfs minimaal, omdat mijn kinderen zich bijvoorbeeld heel goed een tijdje aan kunnen passen. Maar het stuk daarna is het onzichtbare deel… Wanneer na een verjaardag beide kinderen van slag zijn, en hoe… Ja op het moment zelf ging het goed, en voel ik me de overbezorgde moeder door ze te vragen, gaat alles nog goed. Want natuurlijk gaat dan alles goed, jaaa mama het gaat goed… Tot er na de verjaardag 1 klein dingetje gebeurt. Dat elke prikkel van een ander vervolgens verkeerd valt. Opstandig, paniek, grote mond, of gewoon compleet de weg kwijt.. Maar op zo’n verjaardag niets…. aan de ene kant fijn, aan de andere kant wordt je misschien amper geloofd want dat onzichtbare stukje zien ze niet.. Korter naar een verjaardag? Maar de vorige keer ging het toch goed? Ja toen wel. nu dag 2 na de verjaardag en mijn dochter is thuis van school, het was zo te veel.
De prikkels doseren, afwegen wat er wel en niet kan. en waar ik met een dagje uit, tussendoor die momenten pak om even tussendoor te ontladen, te ontspannen, zijn die momenten op een drukke verjaardag eigenlijk niet in te plannen. Het onzichtbare stuk van autisme, de volle hoofdjes, de frustratie, de wanhoop op het moment dat ze wel willen maar niet kunnen. Mijn dochter die door frustratie het niet meer weet, een grote mond geeft en daar later verdrietig om is.. Want ze ging tegen een regel in…. Mijn dochter die in haar eigen wereldje vol fantasie zit en er niet uit komt, want het is te veel. Mijn zoon die ijsberend door de kamer loopt, de rust nergens kan vinden. Alle gebruikelijk trucjes uit de kast gehaald, maar het lukt niet.. Beide kinderen die duidelijk weer zeggen, ik vier mijn verjaardag zelf niet hor… Maar het blijven kinderen die wel graag een cadeautje krijgen en wel graag even aandacht krijgen omdat ze jarig zijn..
Bijna wereld autisme dag, en dit jaar zal ik de aandacht vragen, aan het onbekende stukje, zal ik mijn eigen social media spammen met quotes, foto’s teksten die de bekendheid en de kennis geven over autisme. Want met kennis hopen we begrip te krijgen, begrip voor het onzichtbare stukje. Het onzichtbare stukje wat voor mijn 2 kinderen de wereld soms zo zwaar maakt. Het onzichtbare stukje waarin ik vertaal en spreek voor mijn 2 schatten die dat op dat moment niet aan kunnen geven. En het begrip en waardering dat ze zich op sommige momenten staande weten te houden, wetend dat ze thuis even niets hoeven en compleet zich kunnen laten gaan…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Dag van de leerplicht

20 maart 2019 - Author: Ingrid

Van de week werd ik erop gewezen dat het 21 maart de dag van de leerplicht is.. Mijn interesse gewekt, dus dacht ga eens snuffelen online… Want jawel er zijn zelfs acties e.d. vol goede moed begon ik met lezen. Maar de focus lag vooral op op tijd naar school komen, niet buiten de vakanties op vakantie en spijbelen. Eigenlijk niets over die thuiszitter die geen passend plekje heeft of die thuiszitter die niet meer naar school durft. Die thuiszitter die bij de gedachte aan school al weer een terugval heeft in gedrag en angst. Die thuiszitter die met een goed iq toch niet tot leren komt. Zoekend naar plekjes voor deze kinderen stuit je op onbegrip, onwetendheid, tegenwerking en wachtlijsten. Behandelplekken die internaliserend en externaliserend noodgedwongen bij elkaar moeten zetten maar ook veel vooral groepsgewijs werken… Tja als een groep mogelijk was dan was die klas ook een stuk minder eng.
Maar waar ik het meest tegenaan liep is toch wel de geschiedenis van de leerplicht, waarom is die nu in het leven geroepen? Omdat iedereen in de klas moet zitten ? Nee… De leerplicht kwam er om alle kinderen het recht op onderwijs te geven, het werd een plicht als teken naar de volwassenen zodat die niet konden kiezen voor werk maar wel hun kind naar school moesten laten gaan.. Iets tussen toen en nu heeft de waarde van het leerrecht beschadigd, in plaats van leerplichtambtenaren die meedenken aan hoe onderwijs wel.moet, kan je zomaar een leerplichtambtenaar treffen die met veilig thuis en ondertoezichtstelling dreigt omdat een kind angstig of niet, beschadigd of niet, gewoon dat klaslokaal in moet. Ik vraag me.oprecht af wat diezelfde ambtenaar doet als zijn of haar kind krijsend aan de trapleuning hangt omdat hij/zij niet naar school durft. Wat zou die ambtenaar doen als zijn of haar kind elke dag roept; ” ik ga liever dood dan naar school” en dit ook meent.
Kunnen we terug naar die basis, denkend vanuit het recht om te leren, met daarbij de kennis en eissen van nu, en zo tot een plek komen, met budget, waar onderwijs passend gemaakt kan worden aan de behoeftes an deze kwetsbare kinderen.

Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Kennis over Autisme

15 maart 2019 - Author: Ingrid

Opnieuw blijkt weer dat kennis over autisme op vele plaatsen minimaal is. Zelfs op heel veel plaatsen waar de kennis toch verwacht mag worden. Men klaagt dat tegenwoordig een etiketje krijgt, maar over een daadwerkelijke diagnose is zo weinig kennis dat alle vooroordelen blijven bestaan.
Maar waarom wordt er zoveel over autisme gesproken, maar blijkt men nog steeds niet te weten wat het dan inhoud. Nee mijn kinderen zijn geen rainmain, die eigenlijk onbereikbaar is, en een supertalent heeft. Maar ze hebben wel autisme. Nee mijn kinderen zitten niet stil in een hoekje te wiegen, en zeggen geen woord.. Tenminste vaak niet in het openbaar. Ja je kan een gesprek met ze voeren, een goed gesprek zelfs. Bij voorkeur wel over een onderwerp waarin hun interesse ligt natuurlijk. En wel even mee schakelen als je van tweede wereldoorlog over moet schakelen naar Harry potter met een snelheid waar Ferrari jaloers op is.
Elk kind, elke persoon (autisme verdwijnt niet na de kindertijd) met autisme is anders. Heeft zijn sterke en zijn zwakke punten. Zijn krachten en zijn valkuilen. Maar tegen 1 dingen lopen ze allemaal aan. Het moeten aanpassen en meegaan met de snelle veel eisende maatschappij, vol prikkels, vol verwachtingen van standaarden. Maar vooral van meegaan met de groep. Elk persoon/kind loopt tegen zijn eigen moeilijkheden aan, maar kan onverwacht voor een ander zich ineens staande houden in een situatie die niemand verwacht. Om zich staande te houden in dingen die onbegrijpbaar zijn of lastig, worden er soms erg creatieve oplossingen bedacht. Maar soms blijken die oplossingen voor de maatschappij onbegrijpbaar.
Autisme is vaak een uitdaging, maar wanneer de uitdaging aangegaan wordt kunnen er mooie waardevolle dingen ontstaan, kennis worden opgedaan, en vooral van fouten worden geleerd.
Voor ons betekend autisme dat we op ons eigen tempo onze eigen weg bewandelen, met veel structuur en duidelijkheid waar we op terug kunnen vallen. Waarmee we de moeilijke momenten aan kunnen. Waarmee we op het oog onrealistische angsten onder controle proberen te krijgen. Waar mijn dochter danst in plaats van fladdert. Waar mijn zoon een schoolboek liever door de kamer laat vliegen, men zichzelf wel even foutloos Engels aanleert.
In ons gezin betekend autisme dat we tegen elkaar afwegen waar we onze energie insteken en onze energie uithalen, al lijkt dit voor andere totaal niet logisch.
Voor ons betekend autisme dat niets vanzelf gaat, maar als dan iets wel lukt deze overwinning zoveel meer waard is als wanneer het vanzelf zou gaan.

Wanneer je niet weet wat autisme inhoudt, oordeel niet maar vraag, zoek op, lees, Maar vooral ga het gesprek aan met iemand die uit ervaring met autisme kan spreken.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en sportende mensen
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Freeze

- Author: Ingrid

Stoer loop je voor me uit van de tramhalte naar huis. Even klaar met je broer die flink overprikkeld is voel je je alsof je de wereld aankan, of in ieder geval dat stukje naar huis..
Wat lijk je al groot, een echte dame al..
Terwijl ik naar je kijk zie ik dat aan de overkant van het stoplicht de stoep open ligt, en het bord voor de voetganger ontbreekt.. Op het moment dat dat tot me door dringt zie ik je stoppen….
Niet zomaar stoppen je verstijfd, ik loop 50 meter achter je..
Ik zie je kijken, de spanning in heel je houding neemt toe. Nog steeds lijk je helemaal verstijfd.. Op het moment dat ik vlak bij je ben, gooi je je tas op de grond, de tranen in je ogen en de paniek borrelt omhoog. “Mama, ik kan er niet door”. Naar de overkant is voor je geen optie dat kan niet, daar is ons huis niet. Via de oprit van de brandweer is geen optie, want er staat een bordje. Verboden voor onbevoegde.. De opties in je hoofd zijn op. Je moet daar blijven het kan niet… Ik neem je klamme handje in mijn hand, en stuur je voorzichtig langs een parkeerplaats, de kortste weg langs de openbreking. Pas terug op de stoep lijk je weer echt adem te halen. Je ziet huis, maar blijft toch maar naast me lopen.

Dan vraag ik me af, wat gebeurt er als ik niet bij je was, hoelang was je blijven staan. Iets op het oog goed op te lossen. Ik realiseer dat mijn gedachtes dezelfde als die van haar waren, wat nu… Maar met de ervaring en de kennis die ik ondertussen heb kan ik beter schakelen. Nu doen we het samen, en doen we ervaringen op. Zodat jij over een tijdje ook steeds beter kan schakelen…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en schoenen
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog