Menu

Google Analytics statistieken

gegenereerd door GADWP 

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

Hier doet hij/zij dat niet…

27 april 2019 - Author: Ingrid

De woorden, bij ons doet hij/zij dat niet. Bij ons kan hij/zij dat wel.
Het zijn vaak gehoorde zinnen zeker als je een kind hebt wat zich enorm kan aanpassen als dat nodig is, aangeleerd aangepast gedrag. Ik weet dat mensen die het zeggen het niet verkeerd bedoelen. En wat ik nu op schrijf is ook zeker geen aanval naar hen.
Tijden heb ik aan mezelf getwijfeld, ligt het aan mij? Doe ik iets verkeerds. Maar hulpverlening bevestigd dat ik dat niet doe. Maar dat mijn kinderen zich heel slim kunnen aanpassen. Aanpassen aan de situatie, aanpassen als strategie om zich staande te houden, want de angsten spelen dan enorm op, en uiteindelijk moet het er wel uit.
Tijdens mijn laatste ouderbegeleidingsgesprek hebben we het hier nog over gehad. Dat zoon zich op zijn gemak voelde bij opa en oma, dat zij ook goed op hem reageerde. Maar dat ze echt wel verschil zag in waar hij zichzelf helemaal liet zien en waar er aangepast gedrag omhoog kwam.
Maar wat is het soms lastig, zeker als er kwa ontwikkeling een heel ander beeld zichtbaar kan zijn. Als mama in de buurt is is het veilig genoeg om je compleet te laten zien, je jonge ontwikkeling, je angsten, je frustratie, je veel te volle hoofd. Waar je anders je best doet om alle tools die je geleerd hebt in praktijk te brengen weet je bij mama hoef ik me niet groter voor te doen. Natuurlijk is het fijn dat je kind zich in situaties aan kan passen, maar die aanpassingen kosten een hoop energie, energie die dan niet in de ontwikkeling gaat zitten. Want eigenlijk gaat die ontwikkeling gewoon helemaal niet vanzelf, en moeten we samen die weg bouwen die je bewandeld. Dat in combinatie met de beperkte belastbaarheid is best heftig. en ineens wordt duidelijk en zichtbaar voor anderen dat autisme niet zomaar iets is. Dat je dan misschien wel een slimme jongen of meisje bent met een hoog iq, maar dat een stukje van jouw autisme je soms wel enorm beperkt.
Dus nee dat doet hij of zij ergens anders niet, En die boterham kan hij/zij op een andere plek best smeren, maar bij mama mag hij/zij hulp vragen. En nee ook bij mama krijgt hij of zij niet altijd zijn zin, maar we kiezen uit welke strijd de moeite waard is. Welke strijd is niet om aan te gaan omdat er dan alleen maar verliezers zijn en met welke strijd maken we een stap vooruit. Voor de mensen om ons gezin heen blijft het volgens mij lastig. Want zij zien als eerste het aangepaste aangeleerde gedrag, en gelukkig blijven er dingen van mijn aanpak hangen waardoor dat mogelijk is. Maar als mijn kind ineens wel de dingen laat zien waar we thuis dagelijks tegen aan lopen is dit niet omdat mijn kind dingen van me gedaan krijgt, is dit niet omdat hij/zij denkt ermee weg te komen, maar is dit een teken dat je mee mag kijken, dat hij/zij zichzelf durft te laten zien zoals hij of zij is.
Het blijft lastig, Autisme is uitgebreid, complex en vaak onbegrijpbaar. Soms denk je nu snap ik het en dan gebeurt er iets waardoor het hele leerproces van zowel ouder als kind weer hard aan het werk is. Hoe leg je het uit van ontwikkelingsleeftijden als theorie en werkelijkheid wel overeenkomen maar zo anders aanvoelen. Hoe leg je je omgeving iets uit wat je zelf nog maar net begrijpt. En dan zonder je kinderen of jezelf te kort te doen. Hoe leg je uit dat het soms gewoon enorm zwaar is, maar dat je het niet zou willen missen omdat je zo enorm veel van je eigen kinderen leert. Hoe leg je uit dat het inderdaad zwaar is dat je kind jouw steun eigenlijk 24 uur per dag opzoekt, maar dat dit eigenlijk al enorme winst is, want hierdoor vind je wel de openingen om te werken aan die ontwikkeling, want zonder die vertrouwensband, is er geen veilig gevoel om te groeien.
Dus ja mijn kind gedraagt zich bij mama heel anders, mijn kind speelt niet met me maar is compleet zichzelf. En ja ik ben blij dat al het werk wat we er samen insteken hem of haar helpt het zo goed te doen in andere situaties. Moet je je bedenken hoe knap dat eigenlijk is..

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, boom, kind, schoenen, buiten en natuur
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Spectrum aan leeftijden

24 april 2019 - Author: Ingrid

Het zonnetje schijnt, de temperatuur is heerlijk, al zijn daar de meningen over verdeeld. De tijd van vooral binnen zitten is voorbij. We houden van de natuur, we houden van buiten zijn, van het zonnetje, de ruisende wind. De vogeltjes, de jonge dieren de we overal weer zien. Niet van de insecten, die zijn vooral toch wel eng. Helaas trekt iedereen wel met het mooie weer naar buiten, rustige plekjes zijn er dus niet altijd te vinden. En nu gaat het opvallen dat ze groter worden. Want wat nog leuk is in een speeltuin moet nu gedeeld worden met kinderen die een stuk jonger zijn. Nu is dat niet altijd een probleem, voor die kinderen zelf, maar de blikken van ouders zijn wel erg lastig, want aan de buitenkant ziet men niet de ontwikkelingsleeftijd. Nu was daar altijd wel een oplossing voor te bedenken, maar dit jaar stuiten we op een nieuw probleempje. De buitenwereld dringt soms tot ze door, ineens worden de blikken van anderen gezien, het gefluister van leeftijdsgenoten als ze het maar raar vinden. Die blik van die moeder of oma als mijn kind opgaat in zijn spel en even vergeet dat dat kleine kindje er ook was.
Vanmorgen zei mijn dochter tegen me dat er 2 meisjes van haar leeftijd stonden te smoezen en lachen omdat ze met haar knuffel stond, gelukkig zijn mijn woorden, je mag zijn zoals je bent, tot haar doorgedrongen en haalt ze haar schouders op. Maar wanneer is daar het overslag punt, het punt waar je nog wel wil spelen, maar het toch niet meer doet vanwege andere blikken en opmerkingen. En dat punt zal dat er komen voor dat hun ontwikkeling er klaar voor is. Ik zal ze blijven stimuleren te doen wat ze zelf fijn vinden (binnen onze normen en waarden uiteraard), maar ze moeten zich er wel fijn bij blijven voelen. Ik weet waar ze in hun ontwikkeling zitten, maar merk toch ook de druk van de buitenwereld. Ik merk de strijd die ze voeren in zichzelf met wat ze willen, en wat ze denken dat hoort. Maar wat hoort nu eigenlijk als je 11 of 13 bent? En wat hoort als je die grens tussen bassischool en middelbare school bereikt. Je ziet de brugklassers veranderen, maar die verandering mist mijn oudste, want die overgang is er niet als je niet naar school gaat. Hoe zal dat straks bij de jongste zijn, we hebben nog een jaar, nu groep 7 dus duurt het nog even, maar als meisje lijkt de druk van de maatschappij bijna nog groter te zijn. De algemene ontwikkeling is er wel, de onderwerpen waarover gesproken worden zijn wel al leeftijdsadequaat maar die sociaal emotionele ontwikkeling gaat gewoon wat langzamer.
Ook voor mezelf merk ik verandering met toen ze klein waren, toen ik nog wel bij het schoolplein contact had met andere moeders. Voor mijn gevoel zweef ik regelmatig in niemandsland.. Online vind je ouders in eenzelfde situatie. En we hebben een geweldige oudergroep in onze gemeente waar ik mijn ei bij kwijt kan. Maar juist doordat elke situuatie zo uniek is, en elk verhaal weer anders voel je je soms alleen op een eilandje, nou ja niet helemaal alleen, want mijn kinderen lijken af en toe nog verbonden door de navelstreng met me. Maar soms is het erg eenzaam, Zou ik willen dat ik net zo makkelijk kon praten als dat ik schreef. Dat ik in het echte leven net zo makkelijk contact kon leggen als dat ik met mijn blog soms doe. Dat ik tijdens de momenten die ik even voor mezelf heb ook kan kiezen om even niet alleen te zijn. Al heb ik die alleen tijd ook enorm hard nodig…
Zoals je kan lezen schieten mijn gedachten vandaag alle kanten op, en hoewel de eenzaamheid soms hard en lastig is, kan ik ook genieten. Zo geniet ik nu van het zonnetje, een briesje en de vogeltjes op de achtergrond. Terwijl mijn dochter naast me heel leeftijdsadequaat met haar telefoontje in haar handen zit (dat doen alle 11-jarige tegenwoordig) en ligt mijn 13 jarig even met zijn telefoontje op zijn bed te relaxen. Even ontprikkelen na ochtendje kinderboerderij. We lijken wel een heel normaal gezin nu……

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, boom, gras, lucht, buiten en natuur
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Ik voel me helemaal niet zo oud…..

20 april 2019 - Author: Ingrid

‘Maar mama, ik voel me nog helemaal niet zo oud”.
Dat was wat mijn zoon vanmorgen zei , met de uitleg hij voelde zich 6 jaar met levenservaring van 12 jaar… En eigenlijk legt hij het precies goed uit. Kwa sociaal emotionele ontwikkeling lag hij een jaar geleden rond de 6 a 7 jaar. Nu zal dat hooguit 7 a 8 jaar zijn. Maar met al meer levenservaring dan een kind van 7 natuurlijk. En waar we daar thuis en op de zorgboerderij goed op in kunnen spelen omdat het bekend is, en er ervaring mee is. Is het voor andere momenten lastig, zeker als je je eigenlijk ook best goed een tijdje aan kan passen aan een situatie. Op het eerste gezicht lijkt mijn 13 jarige dan ook gewoon een knul van 13, met af en toe een jeugdpuistje, wil beetje stoer overkomen. Etc… Echter zit achter dat puber maskertje een klein jongetje waarvoor de wereld eigenlijk nog wel heel spannend is, sociale interactie lastig is, maar wel graag vriendjes heeft.
Om niet te veel op te vallen heeft hij zichzelf, soms met wat hulp, wat trucjes aangeleerd, zo kan je knuffel best mee zolang deze maar in zijn rugtas zit of bij mama in de tas. Zeg je vooral maar vaak dit doe ik omdat mijn zusje of bv een klein kindje het leuk vind, als je nog lekker wil spelen als een 7 jarige. En doe je vooral stoer en bijdehand als iets eigenlijk echt te eng is.. (mama snapt het dan wel). En spiegel je je of gedraag je je als iemand schaduw als mama er niet bij is..
Hoe knap is dit aanpassen, maar soms is het ook een enorme valkuil en ligt overvraging op de loer. Want naast het stukje ontwikkeling die niet synchroon loopt is er ook sprake van beperkte belastbaarheid. De hoeveelheid prikkels, indrukken en vragen is maar beperkt. En nu er intern in het lichaam van alles gebeurt lijkt de hoeveelheid prikkels die hij daarbij kan hebben nog minder. Dat opent voor.mij als moeder wel de vraag, hoe gaat deze ontwikkeling verder, zal zijn belastbaarheid nog groeien? Of blijft deze gewoon erg laag. Zijn autisme zal niet weggaan, maar in welke mate kan er zelfredzaamheid op dagelijkse basis mogelijk zijn. Om de ontwikkeling optimaal op gang te krijgen is er veel nodig. Rust, begrip, kennis en zelfvertrouwen. En dat laatste is best lastig als die overvraging zo op de loer ligt. Maar ook ondervraging want hij mag zichzelf dan ook nog wel echt jong voelen, zijn kennis groeit elke dag weer, en kennis neemt hij in zich op als een spons zolang er maar geen school voor nodig is.
En zo puzzelen we elke dag weer, staan ik als moeder op scherp om overprikkeling en overvraging te proberen in te perken zonder hem te ondervragen. Om te zorgen dat succes ervaring overheersen over moment dat het allemaal niet lukt. Om maar dagelijks te helpen herinneren dat hij er mag zijn zoals hij is.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, schoenen, lucht, boom, kind, buiten, water en natuur
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Ingewikkeld

17 april 2019 - Author: Ingrid

Waar we dachten al een aardig ingewikkeld leven vol verrassingen te hebben, waar alles gestructureerd was, maar het zeker nooit saai was, kwam daar net na de zomer een gebeurtenis bij die ons leven compleet op zijn kop zette.. 7 maanden later beginnen we aan een nieuwe start, een nieuwe start waarmee we dingen afsluiten die we een plekje willen gaan geven. We weer een veilige thuishaven hebben waar we volledig onszelf kunnen zijn en waar we nu echt hopen even in rustig vaarwater te komen, voor zover dat gaat in toch wel een bijzonder gezin. Want niets gaat hier zoals je het verwacht. Belastbaarheid blijft een issue en een thuiszitter zal nooit normaal zijn of worden. Maar wat hebben we ook veel geleerd de afgelopen maanden, Hoe sterk iemand kan zijn, hoe belangrijk die band is die we hebben met zijn 3-en. Dat er dan weliswaar sprake kan zijn van hechtingsproblematiek, maar dat er wel weer bewezen wordt dat vertrouwen in ons gezin niet kapot kan.
Meer dan eens werd duidelijk dat dat eigen wereldje ook zoveel meer waarde kan hebben in lastige situaties. Meer dan eens werd laten zien hoe sterk iemand kan zijn. Maar ook werd duidelijk dat belastbaarheid van een kind heel goed in de gaten moet worden gehouden. Was het overduidelijk dat wat je aan de buitenkant ziet niets zegt wat er aan de binnenkant gebeurt. En mag ik dankbaar zij voor het netwerk, hoe klein dan ook dat om ons heen is.
Wanneer veiligheid en vertrouwen op de proef worden gesteld. Wanneer er een situatie voordoet die je neer kan knuppelen, konden we door alle jaren die niet vanzelf ging, een kracht putten uit de kracht om door te gaan. Voor nu hopen we even gewoon op rust. Een veilig plekje is er, een fijne school voor de jongste, en een fijne plek waar de oudste kan zijn wie hij is. Hulpverlening die ons begrijpt. We zijn er nog niet, maar we komen er wel, nog sterker dan voorheen.. Maar nu eerst rust, een stapje terug en samen genieten…. en over een dag of 10 wanneer beide kinderen er een weekendje niet zijn haalt deze mama iets lekkers en proost even op de rust…

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Verliefd

14 april 2019 - Author: Ingrid

Tussen alle hectiek, boze buien en onrust, veel onrust. Komt mijn lieve kleine meisje van 11 jaar thuis met een mooie tekening. Een tekening niet door haar gemaakt maar voor haar met onderin een kort zinnetje… “wil je verkering?” Super lief natuurlijk, een tekening die compleet aansluit ook bij haar fantasie wereldje, van een jongen waar ze in de pauze veel mee speelt. Uiteraard heeft ze ja gezegd, en heeft ze van de knuffel van de jongen een kusje gekregen…
Uit alle verhalen is duidelijk dat haar “vriendje” net zoals zij zelf graag in een fantasie wereld zit, en is alles nog heel onschuldig.. Toch zet het me wel aan het denken. 11 jaar oud, je lichaam dat gaat veranderen langzaam van meisje naar vrouw. over een jongen/vriendje wordt gegiecheld en verliefdheid is bijna gelijk aan ik vind hem zo lief en schattig en speel graag samen met hem. En als enige meisje in de klas, en ook binnen school zijn de meisjes ver in de minderheid, is er over aandacht van die gezellige jongens niet te klagen. En wat ben ik ook blij dat ze in de veilige omgeving van haar school, deze stapjes zet, waar de onderlinge druk een stuk minder sterk lijkt te zijn, en het soms een heel eigen wereldje op zich lijkt. Het verschil met haar oude school is enorm, de meiden uit haar oude klas zijn haar voorbij gevlogen, zeker toen ze merkte dat ze nu gewoon op haar eigen tempo verder kon, en zich niet meer bezig hoefde te houden met de vraag of ze er wel bij hoorde.. Of ze haar wel aardig vonden….
En alhoewel alles lekker in haar eigen tempo gaat kwa ontwikkeling, merk ik dat we toch echt in de pubertijd zijn beland.. Zij voelt het ook, is ineens opstandig van tijd tot tijd (moet nu 3 keer iets vragen ipv 1 keer, maar dan doet ze het wel gewoon). Ze zoekt wat meer zelfstandigheid, binnen haar veilige gebied, dus kreeg ik vanmorgen een ontbijt op bed en ging ze daarna de ontbijtbordjes afwassen. We hebben samen staan koken (hier wordt mijn geduld wel op de proef gesteld, want alleen gaat het zoveel sneller). Haar lichaam verandert, en naast de jurkjes en rokjes, worden er ook regelmatig korte spijkerbroekjes gedragen want dat is stoer. Waar ze het ene moment heel stoer en groot is, speelt ze het andere moment nog met haar beren familie, haar Barbie’s of de Playmobil. Kijkt ze echt meidenseries, om daarna Disney junior nog op te zetten. En dat laatste vind haar “vriendje”ook nog erg leuk. Een nieuwe fase gaan we langzaam in, met werelden die van minuut tot minuut wisselen. Terwijl ondertussen haar fantasie vriendjes daar gezellig in meegaan. Mijn kleine meisje wordt groot, al doet ze ook dit weer op haar geheel eigen manier….

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, kind en buiten
Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog