Maand: mei 2019

Een dagje weg betekend voorbereiden, plannen, zekerheden inbouwen en gedachten openhouden voor momenten die anders gaan. Een dagje weg betekend spanning, angst en lichamelijke onrust.
Een dagje weg betekend je tig keer afvragen of het de juiste keuze was, doorduwen bij lichte weerstand en een stapje terug bij zware weerstand.
Een dagje weg betekend hard werken tussen de geniet momentjes door.
Een dagje weg een hele onderneming. Schakelen tussen opwinding en angst. Schakelen tussen een steuntje in de rug, hand vasthouden en loslaten.
Maar nu aan het einde van ons dagje, onderweg naar huis kijk ik doodop maar voldaan erop terug.. het is dan wel hard werken en ik ben dan wel echt op… maar we hebben ervaringen opgedaan, genoten en een hele mooie herinnering gemaakt.
Vol trots kan ik zeggen dat het ondanks spanning, volle hoofden en angst, super is geweest. Vol trots kan ik zeggen het is gelukt, door inzet van ons alle drie.. Vol te trots durf ik nu ook tegen me te zeggen zie je wel je kan het. 1 op 1 begeleiding is fijn, maar als stoere mama met geweldige kinderen lukt het ons ook gewoon met zijn drieën!

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, schoenen en buiten

Share Button

Een lach op je gezicht, een vriendelijk gesprek, zelfs een nieuw vriendinnetje. Je probeert er doorheen te balanceren door je emoties in even dicht te houden. En wat ben ik trots op hoe je het doet. Ik zie op welke vlakken je zo enorm gegroeid bent. En de kracht die je hebt om te strijden heb je altijd al gehad.
Toch zie ik ook echt hoe je strijd voor die balans, dat evenwicht die je er probeert in te houden om niet die afgrond in te duiken. Je geeft aan wat je nodig hebt om in balans te blijven en wat baal ik als dat wat jij nodig hebt soms gewoon niet kan. Ik balanceert met je mee door zo veel mogelijk aan te bieden wat je nodig hebt zonder mijn eigen evenwicht maar ook zonder het evenwicht van functioneren in deze maatschappij te verliezen.
Samen balanceren we door, met soms wat hulp van anderen. Om hopenlijk straks een steviger evenwicht te vinden.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, boom, schoenen, buiten en natuur
Share Button

Dat gevoelens ingewikkeld zijn weten we wel. Dat emoties soms gewoon onbegrijpbaar zijn ook. Dat gebeurtenissen bepaalde gevoelens los maken is logisch. Maar dat die gevoelens dan zo ingewikkeld tot uiting komen blijf zo enorm lastig.
Als je zelf door dingen soms het spoor al bijster bent is puzzelen van puzzelstukjes die je kind uit soms een enorme opgave. Als gevoelens dan ook nog eens op een onbegrijpelijke manier eruit komen lijkt de puzzel bijna onleefbaar.
Het vertalen van die gevoelens en emoties om voor jezelf maar ook voor je kind zelf duidelijkheid te creëren is een uitdaging, zeker als je kind de verbindingen niet wil of durft te zien. Wanneer je iets nog niet af kan sluiten en geen duidelijkheid daarin kan geven lijken de emoties een heel eigen leven te gaan leiden.. Als jenhet al vertaald krijgt komt de vertaling nog niet binnen. Het mag nog niet binnenkomen want de puzzel is niet compleet. Tel daar het verschil in ontwikkelingsnivea’ s op verschillende vlakke bij op en de chaos is compleet… en laten we nu midden in die chaos zitten….. en toch ondanks onze chaos die ik overigens aan zag komen en wist dat deze niet te vermijden was, zijn we als gezin sterker dan ooit. En is het onze stevige band en onze nieuwe pluizebolletjes die ons de kracht geven om sterker dan ooit door te pakken..

Afbeelding kan het volgende bevatten: kat
Share Button

Ik denk dat het nooit gaat wennen, je gevoel opzij zetten omdat je kind als hij/zij het moeilijk heeft, niet met jouw emoties kan. Als je eigen emotie eigenlijk het alleen maar lastiger maken en je dus dat knopje om moet zetten.
Het zal nooit wennen om in een meltdown te horen, ik haat je… om vervolgens rustig te blijven reageren met de woorden ik hou van jouw. Je gevoel uit zetten terwijl je kind tegen alles aan schopt , figuurlijk maar soms ook letterlijk. “Jij kunt me toch niet helpen..” de frustratie voelen maar je eigen gevoel parkeren.
Het zonder emotie kunnen reageren op de woorden; “ik ga liever dood, ik had nooit geboren moeten worden. Morgen ben ik dood, dan ben je van me af.” Als een robot reageer ik, zakelijk zonder het gevoel wat ik voel. Want op dat moment kunnen ze er niets mee. Op dat moment wil je mee huilen, schoppen en slaan tegen de wereld, tegen de gebeurtenis gewoon tegen een verkeerde gedachte die dit gevoel bij je kind omhoog brengt. Maar jouw eigen emotie maakt de frustratie van je kind nog groter, tranen die aangeven, ” zie je ik heb gelijk”. Boosheid die aangeeft ” zie je ik mag er niet zijn”. Medeleven, iets wat de boel nog meer lijkt te triggeren. Dus probeer ik zo goed als het gaat het knopje om te zetten, zonder al te veel.emotie aan te geven, dat ik van je hou, dat ik je graag bij me hebt. In de hoop dat dat je wel helpt, in de hoop dat dat je steunt.. Als je hoofd wat minder punthoofd is, benoemen we het nog eens, ook dit maal met minimale emotie, want daar kan jij nu niets mee…
En dan wanneer jij langzaam de rust gevonden hebt, laat ik mijn tranen stromen, maar niet in het zicht, onzichtbaar voor jouw… Maar elk woord breekt mijn hart, en wennen doet het nooit.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, lucht, kind, buiten en natuur
Share Button

Je wilt genieten..
Maar alles moet gaan zoals je het in je hoofd hebt zitten..
Je wilt stralen…
Maar alles moet dan wel kloppen..
Je wilt gewoon jezelf zijn…
Maar de angsten in jouw houden je tegen..

Je bent zo’n geweldig meisje met een zacht karakter, heel spontaan, heel vrolijk. Je houdt van zingen, dansen en straalt. Tot daar die angst is, de angst die zorgt dat je houvast zoekt, houvast in structuur.. duidelijkheid.. herhaling.. de angst waarmee je dagelijks de strijd aan gaat, die je keer op keer verslaat……. Maar soms ook niet.. en die soms wordt steeds maar vaker.. soms is het een moment en dannversla je die angst toch weer.. Soms lukt het met wat hulp en vechten we samen tegen de angst.. en soms kan ik alleen toekijken terwijl je de strijd verliest, machteloos… Daarna proberen we een weg te vinden die strijd weer aan te kunnen en gelukkig ben je lekker eigenwijs en blijf je de strijd aan gaan. Gelukkig ben je trots op wat je kan en kan je daar je kracht in vinden.. Keer op keer ben ik trots hoe sterk je bent, hoe hard je vecht en hoezeer je jezelf kan zijn.
Voor mij ben je ‘ nearly perfect’…. eigenlijk ben je perfect zoals je bent maar voor jouw zou dat stukje angst weg mogen zodat je die strijd niet meer aan hoeft te gaan…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, lucht, boom, buiten, natuur en water
Share Button