Maand: augustus 2019

Een spooknacht.. van de week de oudste al een nacht echt niet kunnen slapen, in de ochtend pas in slaap vallen. Vandaag de jongste.. Ze deed zo hard haar best, in haar eigen bed, in mijn bed. Luisterboek, gewoon luisteren naar de geluiden, een filmpje kijken niets hielp. Tegen de ochtend viel ze in slaap….
Maar dan staat er een dagje spoorwegmuseum op het programma, bekend terrein.. Afwegen gaan we wel of niet… toch gegaan maar later en korter.. Maar het vraagt veel van haar vandaag, ze kan deels wel genieten, maar heeft zichtbaar moeite… Op de terugweg toch even langs de rituals op het station even lekker handjes wassen met een lekker luchtje… heerlijk ontspannen… Dan blijkt er lancering van een nieuwe lijn voor jonge meiden.. gericht op sensorische reactie.. kneedbaar schuim, knisperende body lotion.. De dame van de winkel verwend haar met een handmassage, laat haar genieten van even meiden aandacht. De spanning trekt wat uit haar schouders, en met de knisperende body lotion in haar tas vertrekken we verder richting huis.. een lichte prikkel, een heerlijk geurtje heerlijk als de spanning te veel is.. bedankt Rituals..
Rituals Cosmetics

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, zittende mensen en binnen
Share Button

Einde vakantie komt nu toch echt heel dicht bij, de spanning stijgt, alles is te veel en niets lukt.. De opstart altijd lastig.. Een gespannen blik, een lichaam dat geen rust vind.. Hoe sluit je de vakantie ontspannen af. Als duidelijkheid de doem gedachten niet verdrijven.. Als je eigenlijk niet ontspannen mag van jezelf en alles wat je moeder aandraagt maar onzin en stom is want ja die puberhormonen maken het er niet makkelijker op.. Als zelfs een vertrouwde therapie toch echt te veel is.. Juiat op die moment verlang ik maar rust voor jouw hoofdje.. Hoop ik dat je toch ergens die rust kan vinden. Gewoon even echt kan ontspannen al is het maar 5 minuten.. Je gevoel wil rennen, vluchten voor de dingen die weer moeten, die je spanning verhogen, die je angst aanwakkeren..
We gaan ons best doen voor wat ontspanning en proberen de vakantie zo ontspannen mogelijk over te laten stromen in weer de dagelijkse structuur..

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, kind, boom, buiten en natuur
2.141

Bereikte mensen
172

Betrokkenheidsacties
Share Button

Daar zit ik in de wachtruimte bij een speciale tandarts… gericht op kinderen met angst. Mijn dochter ligt in de stoel, onder narcose worden haar tanden gedaan.. Top oplossing.. Ik heb net het boek ‘ maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’ uitgelezen.. Ik ben helemaal op.. ik hoor de airco de hele tijd al zoemen, het koffieapparaat die om de 20 minuten een schoonmaakcyclus lijkt te hebben, de bank die ongelovelijk ongemakkelijk zit.. Mijn spieren verkrampt van spanning. Niet vanwege mijn dochter want dat gaat goed. Zou het liefst weglopen hier, een plekje zoeken waar ik wel kan ontspannen. Maar ik ben haar moeder dus ik moet er voor haar zijn dus doe mijn best…
Na het lezen van het boek is er ook een heel groot vraagteken dat de ruinte inneemt naast die irritante brom van de airco, de kramp in mijn spieren en ondertussen het geroezemoes van andere puders wachtend op hun afspraak( de kinderen hier zijn vooral stil). Een vraagteken wat moet ik met mijn herkenning van de kenmerken… Moet ik het laten bevestigen of laat ik het zo. De woorden van de hulpverleners van de kinderen die de kans ook groot achten dat moeder autisme kan hebben als ik zoveel herken en zo op ze in kan spelen door die herkenning.. Maar ook de woorden van de psycholoog waar ik heen ging en de diagnose depressie nao kreeg… Want tja zou het meerwaarde hebben… Achteraf had ik bij haar natuurlijk moeten zeggen, nou ja eigenlijk wel want dan weet ik of die depressie nao uit autisme voortkomt of niet… Maar achteraf kan ik helr gesprekken in mijn hoofd voeren, terwijl ik op het moment zelf vooral zeg wat verwacht woord omdat dat vele malen makkelijker is, als er tenminste niet een gestamel uit komt omdat ik het niet weet..
Ik kan mezelf geen diagnose geven maar vraag me af is het hele traject die officiele diagnose waard, of neem ik de hindernissen die ik tegenkom zoals ik ze al die jaren al heb genomen. Ik blijf tenslotte wie ik ben daar verandert niets aan..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Ooit werd me verteld ; ” Maar je dochter moet ook onder de reguliere kinderen blijven daar leert ze van”… Mijn wijze dochter had haar antwoord wel klaar; “moet ik leren ruzie maken dan, of pesten? Want dat is wat ze vooral doen…”

Nee meneer de directeur van de reguliere school, dat is niet wat ze nodig heeft….

Speciaal (basis)onderwijs, de taboe die het nog steeds heeft, de mensen die erop neerlijken… nou lekker blijven doen als je dat wilt maar ik weet beter…..
Sociaal leerde ze niet zoveel op de reguliere school, nouja de eerste 2.5 jaar wel, maar dat was puur dat ene vriendinnetje bij wie ze zichzelf kon zijn en die haar wel.leek te begrijpen… Maar nu tussen de zogezegd sociaal zwakkere, bloeit ze sociaal op. Sluit ze vriendschappen waarbij ze echt zichzelf is zonder zich aan te passen, net als bij jaar eerste vriendinnetje.. Komt ze niet overprikkeld thuis na een speelafspraak maar kan ze haar rust momentje pakken.. Kan ze echt genieten van vriendschappen, niet omdat het zo hoort, maar omdat het echt goed voelt. En natuurlijk heeft ze het met andere kinderen ook echt wel naar haar zin van tijd tot tijd. De aanpassing (ongevraagd) vraagt veel van haar.
Vandaag geniet ik van 2 meiden in huis die net tot de conclusie kwamen dat je als vriendinnen niet alles samen of hetzelfde moet hebben, maar dat het belangrijk is dat je helemaal jezelf kan zijn, met je eigen intresses en toch samen kan genieten..
Hoe gaaf is het dat je dan nu straks samen in groep 8 in 1 klas zit, samen dat laatste basisschool jaar kan beleven.
Nog nooit had mijn dochter zoveel vriendschappen als nu, verspreid door het land ondertussen, stuk voor stuk geweldige meiden en jongens met hun eigen verhaal, hun eigen intresse.. 1 ding hebben ze allemaal gelijk ze zijn hele unieke personen en willen vooral zichzelf kunnen zijn.. Pas dan zullen ze stralen en genieten.
Geen seconde heb ik getwijfeld op speciaal onderwijs wel goed genoeg was, en dit bevestigd mijn gevoel, op het regulier was ze sociaal eerder een buitenbeentje… Ze vonden haar wel lief, maar snapte haar niet, of vonden haar zelfs raar.. Nu is ze geen buitenbeetje meer en kan ze genieten van een vriendschap zonder dat het te veel energie kost..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

De eerste regio van Nederland gaat weer naar school, facebook laat allemaal foto’s zien van kinderen die weer naar school gaan, de soandoeken “wij gaan weer naar school” worden door het hele land weet opgehangen. Ouders die nog net de vlag niet uithangen omdat hun kinderen weer naar school gaan..
Het voelt zo tegenstrijdig.. over 2 weken is het hier ook zover de scholen beginnen weer, mijn dochter zal gespannen maar vrolijk naar school vertrekken, die heeft haar plekje gevonden en kijkt uit naar een nieuw schooljaar, bij haar vriendin in de klas, met haar bekende lieve meester en een juf waarvan haar broer haar verteld heeft dat ze ene hele lieve juf is.. Haar groep 8 zal gelukkig heel fijn starten….
Die dag zal ook de taxi klaar staan voor de oudste, alleen niet naar school en niet voor de hele dag.. Mijn lieve stoere knul zal niet zijn nieuwe klas ontmoeten, hoeft geen schoolspullen uit te zoeken, kan niet praten over die geke leraar of die leuke juf..
Bij de juf die zijn zusje nu krijgt, ook in groep 8 namen we vroegtijdig afscheid voor hem van die fijne school, die school die er alles aan deed, maar waar hij te laat heen is gegaan.. het jaar dat hij uitviel, geen eindfilm/musical. Geen afscheid met een lach en een traan. Geen start op de middelbare, geen herkenbare lijn naar de toekomst. Maar het begin van ene traject waarin bleek dat hij te kwetsbaar was, te onzeker, te overprikkeld.. Geen klas, geen kleine groep… Maar op zoek naar rust… En met de rust redelijk gevonden te hebben, de ontwikkeling weer op gang, blijkt de weg terug naar school, naar een klas nog steeds een hele uitdagende.. We geven niet op, maar volgens zijn tempo. En het is goed op deze manier, en toch lijkt nu het besef goed binnen te komen. Dit zijn de momenten dat de zorgen en pijn over wat er gebeurt is keihard binnen komen.. Dit zijn de momenten dat je wil schreeuwen vergeet die groep kinderen niet die niet weer naar school gaan.. wat voelt een kind als die de borden ziet hangen, wij gaan weer naar school…. maar ik niet. Wat voelt een kind als iemand aan hem of haar vraagt, heb je weer zin om naar school te gaan… Het einde vam de vakantie vier ik niet, ik hang de vlag niet uit want mijn kind gaat niet naar school, en eerlijk is eerlijk geen vakantie betekend voor ons vooral weer meer afspraken, geregel, thuis een stukje onderwijs en veel structuur bieden..
Ik ben dankbaar dat ik mijn zoo kan bieden wat hij nodig heeft, met hulp van lieve mensen op de zorgboerderij, leerplichtontheffing en een top muziektherapeute… Het is goed dat we mijn zoon kunnen volgen… maar het doet wel pijn..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button