Eenzaamheid

Van het weekend overviel het me even hart. De eenzaamheid.
Iets wat je niet ziet aan de buitenkant, waarbij vele denken aan ouderen. Maar overal komt het helaas voor. Ook bij ouders van een geweldige, maar zorgintensieve kinderen ligt eenzaamheid op de loer. Niet bij iedereen, maar volgens mij wel bij vele. Maar het blijft een beetje een taboe.. want toegeven dat je eenzaam.bent is niet makkelijk.

En dan zit je daar op de bank, de kinderen niet thuis, en tegen de mensen om je heen, collega’s, familie zeg je; “ja inderdaad even lekker bijtanken nu de kinderen bij papa zijn, even tijd voor mezelf, even rust.”
Maar dan zit je daar, je betrapt jezelf erop dat je tegen je katten praat, en waar je inderdaad even niet hoeft te zorgen, nouja niet zorgen van dichtbij maar dat is een ander verhaal, is de rust je even te veel. De stilte in huis, het gebrek aan energie om met een leuk plan te komen voor jezelf.. Maar ook niemand dichtbij die zegt. Kom trek je schoenen aan we gaan even uitwaaien. Of kom we drinken even een kopje thee, of een wijntje.. En ja het ligt ook een beetje aan mij, ik ben moe, heb weinig rijd, ja als de kinderen er niet zijn. Het vaste ritme doorbreken is lastig. En zelf het initatief tonen vind ik doodeng. Maar nu kwam het hart en zwaar aan, een vermoeiende week vol afspraken, geen rust momentje, alles gewoon even te veel.. En hoe lief de kat ook bij me kwam liggen, en luistert als ik praat… Hij zegt niets terug, al kwam hij later op de avond wel heel lief een pakje zakdoekjes brengen (ok ok hij was er mee aan het spelen en daarom bracht hij ze maar toch.. ).
Ja ik ben eenzaam, maar verward het niet met zielig want dat ben ik niet.. Ja ik kan een vriendin appen, wat soms echt oplucht, maar de afstand is te groot om even een kopje thee te drinken.. Maar zelf heb ik de energie niet om actief aan een vriendschap te werken.. Ik vertel mezelf dan dat die tijd nog komt, later als ze groot zijn.. Maar nu ben ik er voor mijn kinderen, die hebben me nu harder nodig…
Ik kruip weer uit mijn dipje, haal troost uit de lieve berichtjes die ik krijg van andere moeders, en schrijf even van me af. Haal even diep adem en ik ga weer door, want het eenzame gevoel werd snel verdrongen, door een pabiekaancal van 1 van de kinderen, bleek ik ineens geen tijd meer te hebben om me eenzaam te voelen…

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Tekenen

De dag na een groot overleg, het hoofd nog vol, over de vervolgstappen, welke groei er is, waar nog extra ondersteuning nodig is, maar vooral ook een gesprek over een bijzondere jongen met een hoofd en lichaam vol verschillende ontwikkelingsleeftijden, een bijzondere jongen die een bijzonder begeleiding nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn en te ontwikkelen… Een dag erna en nog er vol van, maar wel wat leuks op de planning. Een workshop tekenen als communicatie… En laat nu net die bijzondere jongen, die zoon van mij thuis zijn vandaag (zoals elke woensdag). Die mag dus gezellig mee.. Maar ohh wat is dat spannend.. Verstopt in zijn hoodie, wat onrustig door de spanning, maar hij ging wel mooi mee..
De uitleg begint en naast me zie ik mijn stoere knul beginnen met tekenen… Terwijl de yutleg gegeven wordt, voorbeelden worden laten zien, zie ik naast me een geheel dagschema getekend ontstaan, naar het voorbeeld wat hij net zag, maar dan afgestemd op hem.. zelfs 2 dingen die hij vergat kon hij er rustig tussen plaatsen. Geen verscheurde tekeningen, geen rondvliegende stiften, niet eens een boze blik.. Wat mooi om te zien dat hij niet alleen meeluisterd, maar uit eigen initatief zelfs gaat tekenen. Ik teken het visueel alfabet mee, en hij wijst precies aan in zijn tekening welke vorm hij waar heeft gebruikt. Tijdens een kleine pauze zie ik de onrust, en geef hem de mogelijkheid om even op de telefoon een spelletje te doen, op het moment dat we weer verder gaan legt hij zelf de telefoon weg en luistert mee.. De volgende opdracht is best lastig, woorden omzetten in tekening, tenminste ik vind het lastig, maar ik blijk een hele goede oplossing naast me te hebben zitten, samen tekenen we de woorden. Samen lukt het ons.. Wat voelt dit mooi. Alles wat nieuw is is normaal eng en vooral heel stom.. Want iets wat spannend is is stom en dom.. Maar hij probeert het, want tekenen, dat kan iedereen dus hij ook..
Deze workshop was zoizo interesant, maar deze workshop samen met mijn zoon een geweldige stap voor hem en een geweldig moment voor ons beide. Bedankt KLANK, voor ouders van specials. en Mieke De Gunst van Tekenen & Autisme voor deze mooie ochtend!

Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Share Button

genieten van dat wereldje

Wat kan ik enorm genieten van dat eigen wereldje. Heerlijk je terugtrekken vanuit de echte wereld, alsof je op een eilandje midden op de oceaan bent zonder invloed van anderen.

Dit weekend hadden we even een bewust 1 op 1 momentje. Samen praten over waar je in je hoofd mee bezig bent, tussen alle verhalrn van haar eigen interesses door. Wat betekend als moeder goed luisteren en inspelen op wat ze zegt om het onderwerp naar jouw vraag te leiden.. Stukje PRT (pivotal response therapie) toepassen. En wat heerlijk als het lukt en ze je meeneemt in de wir war van haar gedachten. Want als je 12 bent, je hormonen aan de gang gaan dan ontstaat er in de chaos in je hoofd, nog meer choas dan je dacht dat kon. Gelukkig komt haar snelle denkwijze boven en merk je dat haar sterke persoonlijkheid daarin haar ook echt kunne helpen als je haar gedachten een beetje begeleid. De onderwerpen gingem vam de hak op de tak, maar 1 ding was duidelijk ze wil echt een puber zijn en zichzelf ontdekken.. Ze weet op sommige vlakken precies wat ze wil en door daarin mee te gaan versterkt je haar zelfvertrouwen.. Ze blijft wel een puber die je kan sturen, want ze wil eigenlijk helemaal.niets doen wat mama niet wil.. Een puntje waar echt rekening mee moet worden gehouden, want in de puberteid moet je ook sterk genoeg worden om jezelf af te kunnen zetten tegen een ander als dat nodig is..
Het resultaat van onze 1 op 1 tijd was dan ook groen licht voor af en toe lichte make up (lipglose en lichte oogschaduw), de uitgesproken wens voor vrouwelijke kleding met een stoere touch, dus een leuk rokje met stoere boots eronder. En paars haar…

En na zo’n eigenlijk perfecte dag, is haar spanningsniveau naar beneden en zie ik na een drukke winkel bezoeken vandaag aan begin van de dag een meisje die haar eigen wereldje weer kan vinden op het moment dat het nodig is.
En ik, ik kan alleen maar trots zijn dat dit mijn dochter is…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, buiten, water en natuur
Share Button

Gezien worden

Omdat zoon op vele gebieden en veel plaatsen vastgelopen is, heb ik altijd het gevoel dat men vergeet wat een geweldige knul er onder het gedrag zit wat uit frustratie voortkomt. Bang dat ze vergeten wie hij is, hoe hij is, hoe lief, zorgzaam en wijs.. Dat men niet weet wat voor geweldige gesprekken je met hem kan voeren, dat hij een enorme algemene kennis heeft en je overal van alles over weet te vertellen. Dat men alleen die moeilijke momenten onthoudt, als hij niet meer weet wat hij doet of zegt. En de frustratie het overgenomen heeft.

Deze week werd ik echter door verschillende mensen naar hem gevraagd, zijn oude juf, die met een glimlach en een twinkeling in haar ogen verteld over een geweldig lieve jongen, die zo wijs was. En die ze het zo gunde om zich weer veilig genoeg te voelen in haar klas om tot leren te komen. Dat ze het zo jammer vond dat het bij haar niet gelukt was. Deze juf heeft ook een plekje in het hart van mijn zoon. Ik ben dan ook blij dat ze nu de juf van mijn dochter is. Een juf uit duizenden, die geen probleemkind zag, maar de situatie die het was een kind die het zwaar had, een kind waarbij het gewoon nu niet lukte.

Ook vandaag kwam het gesprek meerdere keren op mijn zoon, feest op de logeeropvang waar voor de zomer beide kinderen hun doelen hadden afgerond. Een plek waar mijn dochter weer even kon knuffelen met haar oude favoriete begeleidsters. Maar waar ook mijn zoon, die er niet bij was omdat zo’n middag voor hem niet fijn is, niet vergeten werd. Want ook al ging het niet elk logeerweekend vanzelf, toch zagen zij ook juist de mooie kanten, zijn fijne karakter, zijn wijze woorden. En wat doet het goed om te horen dat er dus echt door frustratie gedrag heen gekeken kan worden.

Wat je ziet is namelijk niet altijd hoe een kind is. Angst, boosheid, frustratie, overprikkeling het roept gedrag op wat vaak ongewenst is. Schelden of andere agressie is zoveel makkelijker dan je angst herkennen en zeggen: “ik vind het eng of spannend”. Toch is juist die stoere buitenkant wat men ziet, terwijl ik thuis dat jongetje zie, soms heel jong, maar oh zo wijs. Die jongen die een berichtje stuurt als zijn zusje bij de tandarts is, of alles goed gaat. Die jongen die een dekentje over me heen komt leggen, als ik even met hoofdpijn op de bank ga liggen. De jongen met wie ik heerlijke een hele  middag kan kletsen over van alles en nog wat, en de politiek of een ander maatschappelijk onderwerp kan bespreken.

Wat een fijn gevoel te weten en te horen dat hij gezien wordt, niet alleen door mij maar ook door anderen, en dat de herinnering van de leuke, lieve wijze jongen blijft hangen..

Share Button

Schooltrauma

Schooltrauma, geen verzinsel, geen aanstellerij maar realiteit.. De woorden “ik ga nooit meer naar school, nooit meer, ik ga liever dood.. En nee ook niet als mensen me ermee willen helpen… nooit meer school”…. Het is niet een kwestie van gewoon niet willen of geen zin. Het stukje onverschilligheid wat je ziet is een groot schild… De angst weer terug een klaslokaal in waar hij zich zo slecht voelde… nooit meer..
Nooit zal ik mijn kind een klaslokaal meer in dwingen.. Nooit zal ik meer zeggen, kom op het hoort erbij, even doorzetten… Want dat heeft hij gedaan, hij heeft het geprobeert, hij heeft zijn best gedaan.. Het ligt niet aan de inteligentie, het ligt niet aan zijn zelfbepalend gedrag. Hij was niet stout, hij was gewoon bang en voelde zich niet veilig, want voor zijn gevoel lukt het allemaal niet, en kon hij het niet.. 1 foutje was te veel, dat mocht niet. Dat gaf een blokkade, maar agh hij was tich slim, dus konden we gewoon nog even door… tot het alleen nog maar overleven was als hij in een klas zat…
Scooltrauma het is echt…

Share Button