Stap naar het voortgezet

Na een thuiszitter die dus niet de overstap maakte naar het voortgezetonderwijs zal het nu toch echt gebeuren, mijn dochter in groep 8… In haar hoofd het beeld van wat ze op tv ziet, een middelbare school, wisselen met de lessen, kletsen bij je locker en stapels huiswerk. In de realiteit echter is het advies speciaal voortgezet onderwijs VSO… en dat beeld is in de werkelijkheid toch heel anders. Minder drukte en wisselingen, kleine klasjes met de mogelijkheid om toch weer als enige meisje in een jongensklas terecht te komen.
Een rustig, veilig en gestructureerd klimaat zal voor haar het beste zijn… Maar toch steekt het wel. Terug denkend aan mijn middelbare school, je locker volgepropt met je zware boeken en je gymtas, een schoolplein vol fietsen, een klas met genoeg meiden, al snapte ik geen snars van die sociale interactie tussen die meiden , zeker in de brugklas niet.
Tijdens de informatieavond vanavond stond ik echter in een klasje voor 12 leerlingen, een schoolplein geschikt voor de taxibusjes en hoorde ik de presentatie aan over staatsexamens, geen diploma’s maar wel de toegang tot mbo … als het kind het aankan…
Het contrast is groot, geen ruime keuze aan scholen, maar gewoon keihard hopen dat er op die ene school plek is.. Geen herkenbaar beeld uit de televisie series, maar wel een toegewijde directeur die er naar streeft dat ook deze kinderen hun potentieel kunnen bereiken.
Ik weet dat het ideaal beeld van de middelbare school die zich nu vormt in het hoofd van mijn dochter niet realistisch en haalbaar is. Ik wil haar haar dromen niet ontnemen, want het liefst gaat ze naar een middelbare school met veel aandacht voor creativiteit zoals theater en muziek. Fietst ze gezellig met vriendinnen naar school. Tergelijkertijd zie ik haar snoetje van zelfs vanmiddag nog voor me, sip, witjes… De klas was zo druk mama.. de klas van 14 kinderen .. en natuurlijk ook zij zijn weleens druk, maar een regulier klas is minimaal 10x zo druk op een rustige dag..
Voor nu wil ik de tijd gewoon even op pauze zetten, haar door laten groeien en ontwikkelen, en daarna pas een schoolkeuze hoeven maken.. Alhoewel je het eigenlijk geen keuze mag noemen, als je daadwerkelijk in de hele regio 2 opties hebt, waarvan er 1 eigenlijk maar geschikt is..
En als die keuze dan gemaakt is volgt de spanning want een ander gaat bepalen of je kind echt wel past, echt wel een toelaatbaarheidsverklaring krijgt en mag gaan starten. Het leerlingvervoer, want fietsen alleen naar school zou al geen optie zijn, maar fietsen naar deze school is uitgesloten door de afstand.. net als ov overigens..
Kleine meisjes worden groot… maar gaat me nu iets te snel..

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, boom, gras, lucht, buiten en natuur
Share Button

Soms is kwetsbaarheid zo onzichtbaar…

In al die jaren heb ik geleerd dat ik vooral naar mijn gevoel moet luisteren. Jaren moeten strijden dat scholen maar ook hulpverlening die kwetsbaarheid serieus maakte. Door die strijd kan ik mijn kinderen goed begeleiden, maar de kwetsbaarheid blijft. Het uit zich totaal niet als kwetsbaarheid natuurlijk. Zo uit het zich bij de oudste vaak in boze en gefrustreerde emotie.. een boze puber ziet er natuurlijk helemaal niet kwetsbaar uit, eerder onverschillig.. Hij kan het allemaal wel, heeft nergens last van.. Het klopt het een een slimme die een hele hoop kan… mist de situatie voor hem veilig voelt… En net daar ontstaat vaak het probleem. Want waar voelt hij zich veilig…. alleen in hele bekende situaties… Alles wat nieuw is, onbekend maar ook dingen die maar af en toe zijn erg lastig.. en met erg lastig druk ik mezelf mild uit, want eigenlijk ontstaat er heel snel en heel makkelijk een blokkade.. en zo snel als die ontstaat, zo lamg duurt het voor dat je de blokkade ook maar een klein beetje aan de kant krijgt.. Zodra je druk opvoert kan je het helemaal vergeten van 14 jarige verandert hij on een peuter van 2 inclusief manier van praten, kijken en ervaren..
Zo enorm.kwetsbaar dat elke veranderin onzekerheid met zich meebrengt, maar verandering is niet te voorkomen. Want hoe ga je om met een zusje die verandert omdat ze ouder wordt? Hoe ga je om met de wereld om je heen die razendsnel gaat? Hoeveel is nodig om je kind zorgen vrij te laten ontwikkelen zonder dat je helemaal wereldvreemd wordt. We blijven afwegen waar we op inzetten, waar de grens ligt van overvraging en ondervraging..
En soms moet je je verwachingen als ouder even flink bijstellen, even slikken en doorgaan. Maar soms wordt je ook verrast door een stukje groei waar je dan samen met je kind intens van kan genieten.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en buiten
4.251

Bereikte mensen
458

Betrokkenheidsacties
Share Button

Letterlijk de regenboog aan kleuren..

Daar staat ze, uit haar koptelefoon klinkt haar muziekje zodat ze alle andere geluiden buiten kan sluiten. Met haar stoere paarse haar een opvallende verschijning.. Maar de blikken van anderen glijden van haar schouders, ze merkt ze niet eens op. Ze slurpt alle informatie die zij intresant vind in het Museon in zich op.. De drukke tentoonstelling beneden begon zo leuk, eindigde in gefrustreerd meisje. Maar hier waar ze zelf kan kiezen wat ze wel en niet wil zien en doen, de drukte minder is en de onderwerpen kort, geniet ze. Alle informatie vind ze fijn, alles leest ze in het engels, want dat vind ze beter. Even mopperen als iets interactiefs niet lukt omdat je wel heel snel een vraag moet lezen.. “Mam, waarom denken ze niet aan mensen met dyslexie…”. Het onderwerp over mensenrechten vind ze reuze intressant… Wat is het toch een heerlijk meisje, geintreseert in vanalles, al ratteld ze na het museum bezoek gewoon weer verder over haar peroccupatie van dit moment.. Ze wil gewoon vanalles leren, want leren is leuk…. “Mam, ik hou van school”… Eindelijk zie ik haar zelfvertrouwen weer wat groeien, schouders weer rechter, zeker van wat ze wil en dat ze wil zijn zoals ze is… Ze mogen zien wie ze is, en haar autisme hoort gewoon bij haar, versterkt haar eigen wil. En ookal is het soms lastig, het versterkt haar krachten. Vaak ook haar onzekerheden, maar vandaag wegen die niet op tegen het sterke meisje wat ik hier zie. Wat kan ze vechten, wat bezit ze een kracht. Tergelijkertijd is het een heel kwetsbaar meisje.. Maar in de veiligeheid die ik haar kan bieden groeit en bloeit ze.. En nu is het zelfs letterlijk een kleurrijke bloem die straalt…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen en binnen
Share Button

Ik zal voor je spreken..

Gewoon even een afspraak voor een start gesprek voor therapie. Gewoon even kijken wat de doelen zijn… Het klinkt makkelijk, en dat doe je wel even… Ondertussen sta je daar na een gesprek leeg… Gefocust op waar hulp nodig is, wat niet goed gaat. Waar loop je tegenaan, wat gaat er lastig… Waar zitten de knelpunten.
Een gesprek wat me leeg trekt, wat me verdrietig maakt. Ik wil focussen op het positieve. Op die stap vooruit hoe klein of groot die dan ook was.. Ik wil niet horen dat het zwaar is, want dat besef ik me ook echt wel. Ik wil niet horen dat de zorgen die ik heb ook terecht zijn, eigenlijk wil ik horen, oh het valt mee… Maar ook dat wil ik eigenlijk niet horen, want zo is de situatie niet.
Een periode vol afsluitende gesprekken, startgesprekken, groot overleg… Een periode die mentaal gewoon pittig is. Afsluiten en starten, 2 momenten die voor de kinderen zelf spannend zijn. Maar ook voor mij als moeder, de extra spanning opvangen, de gesprekken die ikzelf toch ook echt lastig vind… En dan volgt ook de vraag, wat heb je nodig als moeder, hoe ga jij om met de gebeurtenissen die plaatsvonden, de trauma’s, de angsten, de zorg… Want het is niet 1 kind het zijn er 2… Het is niet mild, maar zwaar…
Terug op de fiets, met een muziekje op stromen de tranen over mijn gezicht, moeder worden was het mooiste in mijn leven, maar soms mag er best toegegeven worden dat het zwaar is… De zorgen, de afspraken, al het onzichtbare… Ik laat mijn tranen even lopen, haal een paar keer diep adem en ga weer door… Want ik geloof dat ik niet zomaar hun moeder mag zijn. Het is een eer om voor mijn 2 geweldige complexe draakje en elfje te zorgen…

Ik zal voor je spreken….
als het jou even niet lukt.
Ik zal voor je luisteren…
als het even niet binnenkomt.
Ik zal voor je vertalen….
als je ze even niet snapt
Ik zal je stevig vasthouden…
als je hoofd weer te vol zit.
Ik zal voor je vechten…
als men het even niet snapt.
Ik zal bij je waken…
als de nacht te lang en donker is.
Ik zal je hand vasthouden…
als dat het voor jou makkelijker maakt.
Ik zal het voor je zijn…
zonder als maar omdat ik je moeder ben.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, schoenen en kind
Share Button

‘Zij autisme, nee joh daar is ze veel te sociaal voor’.

‘Zij autisme, nee joh daar is ze veel te sociaal voor’… Maar langzaam liet ze haar masker zetten, een stukje bewust omdat ze nu ook de ruinte op school heeft om te zij wie ze is. Maar ook een stuk onbewust omdat dat masker voor houden niet meer lukt.
Maar vandaag was er even geen masker, daar stond voor me een meisje wat ineens onder woorden bracht wat elke keer niemand zag….
‘Maar mama, ik weet gewoon niet hoe ik iets tegen ze kan zeggen, of wat ik moet zeggen’… op de vraag wat zeg je normaal kwam zachtjes als antwoord, dat een ander altijd het gesprek opende… De tranen die achter mijn ogen prikte probeerde ik weg te duwen.. zo kwetsbaar, zo duidelijk, maar keihard kwam het binnen.. Waar iedereen inclusief ik dacht dat 1e contact maken dat kan je wel, daarna loop je vast… bleek een stukje van je masker.. je vrolijke verschijning, de kracht van je fantasie vriendjes en je dansen door het leven zorgde dat andere je aanspraken zodat je een stapje verder kwam. Nu je groter wordt zijn diezelfde eigenschappen er nog, maar zij fantasievriendjes niet schattig meer, maar raar. Is jouw wereldje waarin je danst en speelt niet interessant meer maar vooral erg apart. En ohh wat ben ik blij dat je op school gewoon 1 van de leerlingen bent en niet dat aparte meisje..
Vandaag kwam het hard binnen, op een moment dat ik je los moest laten.. Een weekend musical kamp, met een top begeleiding dus ik durf je los te laten, maar ohh wat vond ik het lastig vandaag.. Ik weet dat je zelf vaak ook afzondering opzoekt, maar een deel van jouw wil er ook gewoon bijhoren.. Lukt dit nog.. Op dagen als dit is de zin ‘ maar het is maar autisme, en zo vele hebben autisme’ een flinke klap in mijn gezicht.. Ja voor sommige is het misschien maar autisme… en waar ik normaal wel redelijk kan relativeren als er weer eens over beide kinderen wordt gezegd dat ze beide wel erg complex zijn, denk ik nu ja… ze zitten niet aan de lichte kant van het spectrum alleen kunnen ze het af en tow wel heel goed verbergen….
Vandaag liet ik haar een stap maken door haar los te laten ( in de handen van een geweldige musicaljuf), maar oh wat had ik graag gezien dat je net als alle andere meiden stuiterde van opwinding, in plaats van alle spanning die ik nu zag en je stem verlamde… Maar ik ga er vanuit dat je me zondag verteld dat je een fijn weekend hebt gehad en je weer een stapje in je ontwikkeling hebt gemaakt..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button