Afscheid

Afscheid nemen van de gebruikelijke wegen. Afscheid nemen van een toekomst die je voor ogen had, een toekomst die je dromend met je hand op je zwangere buik misschien wel voorstelde. Afscheid nemen voor wat voor velen zo ‘normaal’ is. Van boekjes, tot consultatiebureau, alles is vastgelegd. Een kind hoort zich volgens de bekende lijntjes te ontwikkelen anders valt het buiten de norm. Gek eigenlijk dat we juist nu iedereen om het hardste roept; ” Wees jezelf!” We nog steeds aan die richtlijnen moeten voldoen. De maatschappij is er op ingesteld dat we allemaal maar ontwikkelen via dezelfde lijn en ongeveer op hetzelfde punt uitkomen. In de realiteit echter zijn er genoeg kinderen die al snel die lijntjes niet meer kunnen volgen, pubers die echt niet meer die lijntjes kunnen volgen of er doodongeluk van worden. Ouders die graag hun eigen kind willen volgen via hun eigen lijntje, maar die continu geconfronteerd worden met het feit dat de lijntjes afwijken.
Maar er komt een moment dat je zegt, die lijntjes passen niet, we haken af. Dat is het moment dat iedereen om je heen begint met roepen; “Maar hij/zij/jullie moeten mee in de maatschappij, dat hoort, een andere manier is er niet, dan val je buiten de maatschappij”. Dan sta je daar, aan die rand van de maatschappij, waar je keihard je best doet mee te gaan net de stroom, maar het lukt niet. Je gevoel geeft verwarring, wat als we over dat randje heen gaat. Angst, verdriet, boosheid, frustratie alles komt langs. Tot je die stap wel moet zetten, omdat na die vreselijk moeilijke stap om de maats happij en dat beeld los te laten. En waar het bij de ene persoon misschien al heel vroeg is, doet een ander hier langer over. Er volgt een rouwproces waarin alle emoties vechten om een plekje. En dit rouwproces en alle emoties zal nog vele malen weer opspelen. Maar als die verwachting wegvalt, de druk om in die maatschappij te moeten meelopen zoals ieder ander, er niet meer is. Dan is er ineens meer ruimte voor acceptatie en de eigen weg van de ontwikkeling, een eigen lijntje die heel anders loopt maar die voor rust zorgt, en een hernieuwd vertrouwen in de toekomst, want ook dat lijntje kan zeker leiden naar een mooie toekomst.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, schoenen, boom en buiten
Share Button

Het spookt in je hoofd..

Het spookt in je hoofd, ijsberend probeerde je mee te luisteren wat minister Rutte te vertellen heeft. De scholen gaan weer open, je zus mag weer naar school of niet.. Want die ligt al een week ziek met griep of corona.. En hoe gaan ze dat allemaal doen.. Ook hoorde je de woorden dat het toch wel zwaar was voor de ouders.. Dat hoort er toch gewoon bij, ik ben al 3 jaar thuis zeg je.. Uiteraard niemamd zorgboerderij, dus voor jou gelden in je gedachten zeker nog alle restricties.. “Ik ga echt nog niet, ik ga pas na de zomer!”. De angst nog te groot, je wilt eerst afwachten of alles goed gaat. Sociaal emotioneel ben je de laatste weken heel jong, slapen gaat slecht, en na je opsluiten in je games en je kamer, zit je nu het liefst de hele dag naast mama. Het liefst 24 uur per dag, nou ok 23 uur, mama mag koken en douchen en jijzelf douchen. Dat je nu door de koorst van je zus helemaal niet naar buiten mag vind je niet erg, ze is niet ziek genoeg om het eng te vinden en vooral wel lekker rustig.. Al hou je het wel in de gaten als mama overleg heeft met de huisarts. We duimen in ieder geval dat jij geen klachten krijgr en het bij mama bij de milde hoofdpijn en verhoging blijft.
Minsiter Rutte vind je wel sympathiek maar de meneer vanhet RIVM snapt het volgens jouw niet helemaal want de woorden :” we denken dat” geven geen zekerheid, en het mooie aan de wetenschap was juist die zekerheid.
Het blijft ook lastig, want uitleggen om je sociaal emotionele leeftijd is kinderachtig en stom, zo vervelend dat je afhaakt. Maar uitleg op je cognitieve leeftijd zorgt voor angst, die je niet kan en wil benoemen. We leiden dus vooral maar weer even af als de spanning te hoog oploopt, zien eerst wat het effect is als je zus weer naar school mag, en hopen dat we daarna met kleine stapjes terug kunnen werken naar de zorgboerderij. Nu is het weer tijd voor iets anders en samen kijken we naar een documantaire in het engels over geschiedenis want dat is duidelijk en daar veranderd niets aan.
En mama, mama ziet die 1.5 meter samenleving straks wel zitten.. even ruimte om haar heen. Maar tot het voor jouw goed genoeg voelt mag je tegen me aan kruipen 24 uur per dag.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, oceaan, lucht, buiten, natuur en water
Share Button

Achterstand

“Kinderen lopen een achterstand op”
“Vakantie inkorten want kinderen krijgen een achterstand”
Zijn dit nu echt de grootste zorgen? Staat ontwikkeling dan stil? Of ontwikkelen kinderen nu hele andere capaciteiten, nu er geen school is. Zitten de meeste kinderen niet keihard te werken, leren ze nu niet extra nuttige dingen ontwikkelen? Zijn de leerkrachten niet allemaal keihard aan het werk en straks toe aan een welverdiende vakantie? Een thuiszittend kind of hij/zij nu wel een schoolprogramma kan volgen of niet zal hele nieuwe vaardigheden ontwikkelen. Waar de maatschappij en school het volgen is van vaste paden die je moet volgen worden we nu allemaal massaal gedwongen buiten die ingesleten paden te denken. We ervaren wat de structuur van school met ons kind doet, of dit nu positief is of niet en kunnen daar dus van leren. Zien waar wel en geen frustratie ontstaat en werken daar aan, want niemand wil dat die bom aan frustratie ontploft. Alle kinderen leren dat niet alles vanzelfsprekend is, wat een kracht sociale contacten kunnen hebben, maar sommige misschien ook wel dat ze dat sociale echt een stuk minder missen dan gedacht. Kinderen gaan spontaan koekjes, taarten of wat dan ook bakken. De kracht van op elkaar aangewezen zijn wordt versterkt, en we leren dat je je vervelen zelf op kan lossen, of samen door iets te bedenken. De creativiteit wordt op elk vlak geprikkeld omdat vele bekende dingen nu even niet mogelijk zijn. DE online vaardigheden worden getest, en het feit dat je al weet hoe je gesprekken online op een goede manier kan volgen zal een waardevolle techniek zijn voor de toekomst.
Lopen kinderen echt een achterstand op of gaat de ontwikkeling nu gewoon via een andere route. Een route die voor iedereen anders en onbekend is. Is dat de spanning die ervoor zorgt dat we bang zijn voor achterstanden.
Ik heb een kind die school ontzettend mist, wie had dat ooit gedacht na haar enorme paniek aanvallen als ze alleen al aan school dacht. Ze mist haar vrienden en vriendinnen, de juffen en haar favoriete meester die ze nu zo graag even een knuffel wil geven, of zijn haren in de war wil maken. Maar datzelfde meisje die therapie volgde om te leren vragen, leert nu om hulp vragen, want als je er niet uitkomt, niet aan de juf durft te vragen online dan moet je het wel aan mama vragen. En elke vraag is spannend en moeilijk, maar het lukt steeds beter. Zo kan ze volgend jaar op het voortgezet het misschien wel vragen aan de juf/meester. Ze leert dat als je op tijd aan je werk begint dat je dan lekker op tijd klaar bent om leuke dingen te doen, ideaal voor het huiswerk volgend jaar. Ze leert in oplossingen denken, want een spreekbeurt online is te spannend, maar een werkstuk, die ze nog nooit gemaakt heeft, is ineens reuze interessant. En een opdracht kan je ook via videobellen met een vriendin uitvoeren terwijl je beide in je eigen huis dezelfde handelingen doet.
En mijn al thuis zittende zoon, die schoolwerk nu te lastig vind, vind zijn weg in de techniek opdrachten. Heeft de rust nieuwe gerechten te proberen, en kwam gister uit zichzelf helpen met koken. En at vervolgen een nieuw 1pans gerecht. Een feest voor ons op zich.

De kinderen staan niet stil, ontwikkelen geen achterstand in hun ontwikkeling, ontwikkelen nu alleen op andere vlakken, waar we misschien wat meer waarde aan kunnen hechten dat het vastgestelde school curriculum. Misschien zien we als de scholen weer kunnen starten de echte waarde van die ontwikkeling, als de zelfstandigheid in de klas gegroeid is, als kinderen ineens weten hoe je contacten kan onderhouden als je elkaar niet ziet. Als er eigenschappen ontwikkeld zijn waarvoor op school geen tijd is. Als elke week de juf of meester straks een zelfgebakken koekje, cakeje of taartpunt krijgt. En die vakantie, die vakantie is straks keihard verdient door de kinderen en de leerkrachten. En alle ouders waarderen straks de leerkrachten een stuk meer.
Maar boven alles hebben we nu een generatie die straks met een grote tegenslag om kan gaan, en kan denken in oplossingen en mogelijkheden in plaats van problemen.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

Vluchten uit de realiteit

Vanaf dat mijn dochter heel erg klein is had ze al haar compleet eigen wereldje. Ze kon zich enorm goed alleen vermaken, haar wereldje was veilig en alles wat daar buiten gebeurde leek een hele andere dimensie voor haar, bijzaak. Maar in haar eigen wereldje, groeide ze, bloeide ze, en danste ze door het leven. Ondanks het eigen wereldje maakte ze contact, op haar voorwaarde, maar wie haar kent weet dat je al snel aan die voorwaarde voldoet als je een beetje met haar meebeweegt. “Als een vlinder lijkt ze naast de groep te fladderen, wel in vluchtig contact, maar helemaal in haar element” was een beschrijving die op de peuterspeelzaal naar voren kwam. Net even anders, met haar eigen fantasie en belevingen, maar met genoeg contact om niet zorgelijk te zijn, gewoon “anders” maar dan wel met het achterlaten van een positief gevoel.
Haar sprookjeswereld, haar fantasie, werd met de jaren vooral meer in plaats van minder, en het besef dat dit bij haar hoort en dit haar veiligheid geeft werd meer en meer duidelijk. De fantasievriendjes kwamen om de hoek kijken toen het sociaal heel spannend werd, dit was in groep 3. Haar beste vriendin ging bij haar uit de klas, en hoewel het contact bleef, had dit een groot effect, groter dan iemand had kunnen bedenken. Nu nog is dit een trigger die zorgt voor blokkades, blokkades in het functioneren, onzichtbaar voor velen, maar voor haar enorm. Een vlucht in haar eigen wereldje was voor haar de oplossing, en bleef de oplossing. Met lek zwaar moment merken we dat de vlucht uit de realiteit en naar haar eigen wereldje toeneemt. Soms met nog een opening om mee te mogen, betrokken te mogen zijn bij haar eigen wereldje.
Alle lastige gebeurtenissen, grote stappen, resulteren in weer even een toename in de omvang van haar eigen wereldje en de mate waarin er andere toegelaten worden, mee mogen die wereld in. Met alle liefde ga ik mee haar eigen wereldje in, al is het daar soms, net als in haar eigen hoofdje, een enorme chaos en is het lastig om de grote lijnen daarin te zien. Ik heb geleerd te zien wanneer het eigen wereldje er gewoon is en mag zijn en wanneer deze er is uit noodzaak om zich staande te houden. Er zijn periodes dat er echt momenten zijn waarop we op het randje zitten van in die eigen wereld verdwijnen. Maar tot nu toe, mag ik nog steeds mee en mag ik haar helpen om niet te verdwijnen.
Na een korte rustige periode waarin ze toch veel in de realiteit was, lijkt ze nu weer helemaal weg te glijden. Het is te spannend, te eng. Naast het Corona virus, het niet naar school kunnen hierdoor, het niet zien van haar vrienden groepje speelt er nog iets wat haar echt mee trekt in haar eigen wereldje. En dat vraagt zoveel van haar dat we nu samen toch proberen het hier en nu, de realiteit niet te vergeten. En nu ze midden in haar zoektocht zit, die elke puber heeft, wie ben ik? Lijkt het besef er nu heel erg te zijn van haar eigen wereldje, haar wil om wel in de realiteit te willen zijn, maar ook de energie en moeite die het kost. Gister wist ze me duidelijk te vertellen, dat ze weet dat haar eigen wereldje niet echt is, de fantasie vriendjes verzonnen, maar dat iets in haar zich er helemaal aan over wil geven, en iets in haar wil de realiteit niet vergeten. Maar oh wat is het verleidelijk die vlucht uit de realiteit en even niet meer geconfronteerd worden met de realiteit. Ik snap haar, maar toch werken we er samen aan om haar hier te houden. Omdat je in de realiteit ook hele mooi dingen kan beleven.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, boom, kind, plant, buiten, natuur en water
Share Button

Aan huis gekluisterd

Doordat iedereen in huis gekluisterd zit kom je jezelf maar ook de ander flink tegen.  Je huis lijkt ineens een stuk kleiner, wat in ons geval best knap is gezien deze al niet groot was. Je loopt tegen dingen aan, waar je misschien niet eerder mee te maken hebt gehad. En voor 1 van de eerste keren is de ervaring die we hebben met een thuiszitter alleen maar een voordeel. Zo hebben we hier uit kunnen vinden wanneer stress toeneemt bij mijn thuiszitter en wat we kunnen doen om dit te beperken. Nu werkt het voor iedereen anders, maar ook mijn jongste heeft een periode alleen de ochtend volgehouden op school. Op dag 1 heb ik een schema gemaakt als leidraad, en dat is precies wat het geworden is, als de spanning toeneemt zie ik de kinderen de planning opzoeken en kijken naar wat ze het beste kunnen gaan doen. Terwijl we het eigenlijk ook echt meer als een leidraad gebruiken dan ons er strikt aanhouden en dat werkt voor ons. Ook zijn de kinderen bekend met beide een totaal andere aanpak, en dat is in deze periode niet anders. Bij de 1 werkt heel veel geduld hebben, de grens van overvraging sterk bewaken en vooral laten denken dat hij onderhandelingsruimte heeft om de regie in handen te houden. Uiteraard heeft deze moeder die onderhandelingsruimte allang ingecalculeerd. Schoolwerk is te spannend, Nu ging dat al aangepast, maar elke tijdsdruk in welke vorm dan ook zorgt nu voor zoveel opgebouwde spanning dat we het houden bij een aangepast programma. Dit betekend wel het laatste stukje van welke schoolse manier dan ook loslaten. Zijn educatie tijd bestaat uit informatieve filmpjes kijken, denkspelletjes spelen en techniek projectjes. Zo Hebben we  spontaan moeten leren wat in hemelsnaam een toffelzaag is. In dit geval is het cliché waar dat ik als alleenstaande moeder nou geen hoogstaande klusser ben. En hebben we kunnen ervaren dat ook al is het niet de mooiste uitvoering, je moet bukken als je een kartonnen raket afschiet. Ons nieuwe project is een knikkerbaan, waarvan ik me nu vooral afvraag of dat nu echt zo slim was met 2 speelse katten in huis, en maar 1 knikker. Maar mijn knul leert, de spanning om het leren heen is weg en zijn ontwikkeling staat niet stil.  1-0 voor ons zou ik zo zeggen.

En terwijl wij ons geheel eigen programma volgen met de oudste, volgt de jongste een mooi schema van de juf, ze 4 dagen per week te videobellen met de klas, 2 juffen en 1 meester. Durft ze vragen te beantwoorden via videobellen, is appen met je vriendin de nieuwe manier van stiekem briefjes naar elkaar schuiven. Hebben we de regel dat al het online werk op de dagplanning die dag moet, maar mag ze als het niet gaat, de andere opdrachten best een dagje verder schuiven. We werken samen aan de dingen die lastig zijn, smokkelen we af en toe met lezen, want dat doet ze normaal al genoeg en is op een andere dag weer vele malen meer. Op sommige dagen loopt het soepel, op andere dagen kost het heel wat meer moeite, en dat mag. En een enkele dag lukt het gewoon niet, en dat is ook goed, als het in te halen is doen we dat en anders, dan is het jammer. De muziektherapie loopt gewoon door, en zelfs het paasontbijt met de klas wordt via videobellen gedaan. Het is al met al een flinke overgang van een schoolklas naar thuis, maar dat mute knopje bij het videobellen is soms wel een enorme uitkomst. De sensorische materialen in huis worden met veel regelmaat gebruikt en af en toe is het gewoon even hard tegen een bal trappen om de frustratie eruit te krijgen.

Maar het belangrijkste is toch wel om echt te luisteren en te kijken naar waar de grens ligt van elk gezinslid. Wat is haalbaar voor iedereen. Wat is de grens om het gezellig te houden in huis en toch door te ontwikkelen, want rekken we die grens op dan is het einde zoek. Als er 1 de grens overgaat is het nog belangrijker dan anders die balans snel te herstellen, want als de balans verdwijnt komt daar een negatieve spiraal, en kom daar maar eens uit. Meteen ook een wijze les voor mij. Er is nu niemand die het even over kan nemen, het gaat echt 24/7, 7 dagen per week door. Respecteer ik mijn grens niet stort ik in, dan is ook de balans verdwenen. Dus zullen we misschien een keertje vaker een frietje eten, hangt de was soms een dag langer buiten aan de lijn. En staat mama gewoon ook  eens een kwartiertje of iets langer uit. Wat betekend dat je even je vraag niet kan stelen, je even moet wachten op die aandacht. Dit geldt ook voor de katten overigens.  Alleen voor knuffels sta ik nooit uit. We waarderen het lieve kaartje dat binnenkomt nog een beetje extra. En soms, soms mogen we ook samen even boos zijn op dat stomme virus wat alles in de war gooit. Praten we over hoe spannend het ook eigenlijk wel is. En mopperen we samen op de mensen die het niet zo goed snappen en zich niet aan de regels houden. De 3 eenheid die we al waren is alleen sterker geworden, want samen lukt het ons wel.

Share Button