Mijn lieve zoon…

Mijn lieve zoon, 14 jaar, nog even en je wordt alweer 15 jaar. Ik zie een puber staan, een beginnend snorretje, een gezicht met jeugdpuistjes, slungelachtig lichaam met armen die te lang lijken voor je lichaam. Samen kijken we een film over de 2e wereldoorlog, bespreken we wat erg gebeurt is, en dat we hopen dat niemand dat meer mee hoeft te maken.  Je wordt groot….

Mijn lieve zoon, 14 jaar, alweer bijna 15 jaar. Je loopt door de kamer op zoek naar je kat, je knuffelt samen, gaat liggen als een kat en het liefst zoek je opgekruld naast hem op de krabpaal ook een plekje, een kat zijn is veilig. Je knuffel onder je arm; “Mama, ik kom lekker bij je zitten.” Je laptop en je telefoon staan uit, je wil gewoon bij mama zijn. Met je auto’s spelen (lees sorteren). Even kneden in je putty, die je overal met je mee lijkt te dragen. Je bent nog zo jong….

Mijn lieve zoon, al weken zit je net als alle andere thuis, de zorgboerderij te spannend, en nu nog lijkt die stap je zo enorm groot. Al weken heb je alleen je moeder en je zus om je heen. “Ben je me al zat?” Vraag ik je. Zacht mompel je een nee.. Een puber gaat dat niet toegeven, maar dat kleine jongetje wat in dat puber lichaam zit, zal zijn moeder nooit zat zijn, onmogelijk in zijn ogen. Je bent nog zo klein…

Mijn lieve zoon. Zo slim, en heerlijk om mee te filosoferen, gezamenlijke interesses op te zoeken, leuke maatschappelijke onderwerpen op te zoeken. Zo zorgzaam, een knuffel als ik verdrietig ben, een dekentje als het koud is. Zo creatief, alles wat je meemaakt bouw je na in Minecraft. Je geniet zo van fotografie. Zo kwetsbaar, de wereld gaat je veel te snel. En je kan zo heerlijk genieten. Je bent voor mij zo speciaal….

 

Share Button

Klagen…

Ik ben er een beetje klaar mee. Klaar met alles ro dom.het Corona virus en niet zozeer door het virus zelf alswe reacties van mensen. Mensen die klagen want hun favoriete winkel is tijdelijk gesloten. Mensen die klagen omdat ze nergens naartoe kunnen. Mensen die het ineens heel speciaal en zwaar vinden 24/7, 7 dagen per week voor hun kinderen daar te zijn.
Ik wil zelf niet klagen maar nu doe ik het even wel. Je kind loopt straks niet acht, je kind is een hele ervaring rijker. Je hebt elkaar leren kennen als niets meer vanzelfsprekend is, als leren ineens anders moet. En leert uit deze situatie ook hoe je kindnhet beste leert. Is het vermoeiend ineens ook een stukje school moeten te begeleiden ja, maar je hebt nu wel ontdekt of je dit ligt of niet.
Je kan nergens naartoe als uitje, nee dat is vervelend, maar er zijn vele mensen die dit nooit kunnen, die kunnen dit al jaren niet omdat een uitstapje geldt kost. Mis je je vakantie die je nu zou maken, wat zal je je vorige maar ook je komende vakantie extra waarderen.
En alle volwassenen die teots op zichzelf of hun partner zijn die nu ineens fulltime alle zorg voor hun kind doen, met schoolwerk helpen, en ze bezig moeten houden. Zwaar he…. dit doen duizenden ouders niet een paar weken maar soms wel jaren, dit zijn de ouders van thuiszitters die ook geen keuze hebben, en naast al die begeleiding ook nog een stapel papier en regelwerk hebben omdat zij geen schoolwerk aangeleverd krijgen.

Ja we mopperen hier weleens, de muren die op ons afvliegen. Geen tuin en een balkon maatje postzegel. Nergens heen kunnen, want als er al een mogelijkheid was heb ik er 1 thuis die niet durft. En straks als iedereen weer vanalles mag trekken de mensen daar massaal naartoe en zijn wij degene (samen met een groep anderen) die dan alsnog niet kunnen, want dan is het te druk, te spannend, te anders.

Vandaag is het 5 mei, bevrijdingsdag en durf ik te zeggen ik ben vrij, ik heb het geluk in een vrij land te wonen, waar ik open en eerlijk kan zijn over Autisme wat in ons gezin een rol speelt. Waar mijn dochter naar een fijne school kan en mijn zoon mensen achter zich heeft staan die in hem geloven ondanks dat hij buiten alle denkbare lijntjes loopt.
Ik ben niet trots op hoe ik het nu met de corona doen. Maar ik ben trots op mijn kinderen als ik zie hoeveel ze hiervan hebben geleerd.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan en tekst
Share Button

Terug naar school

Nog een weekje en dan starten de scholen weer op. Met een dubbel gevoel zullen vele ouders dit ervaren, Maar hoe is het voor de kinderen. Hoeveel is er anders, wat mag er nu wel, wat mag er nu niet. Verschillende ingangen, op regulier maar de helft van de klas. Misschien leerkrachten die ontbreken omdat ze binnen een kwetsbare groep vallen. Maar naast de voor de hand liggende vraagtekens die redelijk voor te bereiden zijn, zullen er ook emoties zijn die best lastig zijn. De steun van die juf die je even kon knuffelen, de arm om je heen, die valt weg. Het ene kind zal weken genoten hebben van het thuis zijn, terwijl de ander misschien wel naar school ging voor opvang vanwege ouders, of omdat het heel hard nodig was. In de weken thuis is het echt voorjaar geworden, waardoor het rond school misschien er ineens anders uitziet, volle groene bomen, planten die weelderig gegroeid zijn etc. Ook de leerkrachten moeten weer wennen. Net alsof je met zijn alle van voren af aan begint, en dat is toch wel gek zo tegen het einde van het schooljaar. Geen zomerfeest op school, geen schoolreisjes of andere uitstapjes. Terwijl die vaak plaatsvinden zo tegen het einde van het jaar. En wat gaan de scholen doen? Nog snel alle leerdoelen behalen in de laatste periode of is juist het sociaal emotionele stukje nu even belangrijker. Hoeveel ruimte is er om te schakelen tussen het kind dat echt niet terug naar school wilde of durfde en het kind dat hunkert naar vooral veel en hard werken op school. Dat verschil is namelijk alleen maar groter geworden. Is er tijd en aandacht voor het kind dat netjes alles weer mee probeert te doen, maar van binnen te vol zit van emoties, maar niets durft te laten zien. Is er tijd en aandacht voor die groep 8 die baalt omdat schoolkamp niet doorging en geen idee meer heeft hoe het nu verder moet. Is er gewoon even tijd om gewoon even op school te zijn zonder verwachting, zonder druk om schoolwerk of samenwerken. Hoe ging samen spelen ook alweer? Er zullen grote verschillen zijn tussen kinderen die volop speelde met broers, zussen, buurkinderen of vriendjes. Maar ook kinderen die gewoon echt thuis zaten met hoogstens wat contact via telefoon of computer. Geef de kinderen de tijd om zich opnieuw aan de situatie aan te passen, wees geduldig bij een boze bui. Geef de ruimte aan emoties, en help deze uit te leggen waar nodig. Stimuleer ze zonder te overvragen en geef ze de ruimte.
En dan is daar dat groepje kinderen, die ineens niet “de thuiszitters” waren, want iedereen zat thuis. Tot 11 mei en zij toch nog thuis blijven. Voor hen is nog steeds dat passende plekje er niet. Vergeet hen ook niet. Ook zij hopen heel hard dat de scholen, de ministers, de samenwerkingsverbanden hebben geleerd van de afgelopen tijd. Want nu hebben we optimaal kunnen kijken hoe we de thuiszitters misschien toch nog een beetje bij scholen, klassen kunnen betrekken.
Voor alle middelbare scholieren, hou nog even vol.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, bloem
Share Button