Omdat zoon op vele gebieden en veel plaatsen vastgelopen is, heb ik altijd het gevoel dat men vergeet wat een geweldige knul er onder het gedrag zit wat uit frustratie voortkomt. Bang dat ze vergeten wie hij is, hoe hij is, hoe lief, zorgzaam en wijs.. Dat men niet weet wat voor geweldige gesprekken je met hem kan voeren, dat hij een enorme algemene kennis heeft en je overal van alles over weet te vertellen. Dat men alleen die moeilijke momenten onthoudt, als hij niet meer weet wat hij doet of zegt. En de frustratie het overgenomen heeft.

Deze week werd ik echter door verschillende mensen naar hem gevraagd, zijn oude juf, die met een glimlach en een twinkeling in haar ogen verteld over een geweldig lieve jongen, die zo wijs was. En die ze het zo gunde om zich weer veilig genoeg te voelen in haar klas om tot leren te komen. Dat ze het zo jammer vond dat het bij haar niet gelukt was. Deze juf heeft ook een plekje in het hart van mijn zoon. Ik ben dan ook blij dat ze nu de juf van mijn dochter is. Een juf uit duizenden, die geen probleemkind zag, maar de situatie die het was een kind die het zwaar had, een kind waarbij het gewoon nu niet lukte.

Ook vandaag kwam het gesprek meerdere keren op mijn zoon, feest op de logeeropvang waar voor de zomer beide kinderen hun doelen hadden afgerond. Een plek waar mijn dochter weer even kon knuffelen met haar oude favoriete begeleidsters. Maar waar ook mijn zoon, die er niet bij was omdat zo’n middag voor hem niet fijn is, niet vergeten werd. Want ook al ging het niet elk logeerweekend vanzelf, toch zagen zij ook juist de mooie kanten, zijn fijne karakter, zijn wijze woorden. En wat doet het goed om te horen dat er dus echt door frustratie gedrag heen gekeken kan worden.

Wat je ziet is namelijk niet altijd hoe een kind is. Angst, boosheid, frustratie, overprikkeling het roept gedrag op wat vaak ongewenst is. Schelden of andere agressie is zoveel makkelijker dan je angst herkennen en zeggen: “ik vind het eng of spannend”. Toch is juist die stoere buitenkant wat men ziet, terwijl ik thuis dat jongetje zie, soms heel jong, maar oh zo wijs. Die jongen die een berichtje stuurt als zijn zusje bij de tandarts is, of alles goed gaat. Die jongen die een dekentje over me heen komt leggen, als ik even met hoofdpijn op de bank ga liggen. De jongen met wie ik heerlijke een hele  middag kan kletsen over van alles en nog wat, en de politiek of een ander maatschappelijk onderwerp kan bespreken.

Wat een fijn gevoel te weten en te horen dat hij gezien wordt, niet alleen door mij maar ook door anderen, en dat de herinnering van de leuke, lieve wijze jongen blijft hangen..

Share Button

Schooltrauma, geen verzinsel, geen aanstellerij maar realiteit.. De woorden “ik ga nooit meer naar school, nooit meer, ik ga liever dood.. En nee ook niet als mensen me ermee willen helpen… nooit meer school”…. Het is niet een kwestie van gewoon niet willen of geen zin. Het stukje onverschilligheid wat je ziet is een groot schild… De angst weer terug een klaslokaal in waar hij zich zo slecht voelde… nooit meer..
Nooit zal ik mijn kind een klaslokaal meer in dwingen.. Nooit zal ik meer zeggen, kom op het hoort erbij, even doorzetten… Want dat heeft hij gedaan, hij heeft het geprobeert, hij heeft zijn best gedaan.. Het ligt niet aan de inteligentie, het ligt niet aan zijn zelfbepalend gedrag. Hij was niet stout, hij was gewoon bang en voelde zich niet veilig, want voor zijn gevoel lukt het allemaal niet, en kon hij het niet.. 1 foutje was te veel, dat mocht niet. Dat gaf een blokkade, maar agh hij was tich slim, dus konden we gewoon nog even door… tot het alleen nog maar overleven was als hij in een klas zat…
Scooltrauma het is echt…

Share Button

Wat trauma met een kind kan doen….
Ineens is het beeld duidelijk , een foto, 3 jaar geleden, een meisje niet gevangen in haar eigen gedachte, maar nog vrij in haar gedachten. Ja haar autisme speelde al een rol, en ja ze liep wel al tegen dingen aan. Maar ze kon haar momenten vinden en loslaten. Zich vrij voelen opgaand in de muziek, niet bewust van wat er om haar heen gebeurde, maar gewoon genieten van dat moment..
Dit vrije meisje, opgaand in haar eigen wereld, het kon, want ze voelde zich veilig……

Dan een gebeurtenis, de gevolgen daarvan, je veiligheid weg… je loopt vast, wat voor nog meer onveiligheid zorgt, en helaas daarna als je veilige gevoel zich langzaam opbouwt een nieuwe gebeurtenis….. Weg veilige gevoel… Bouw het dan maar weer op… Aan de buitenkant is er weinig verandert, maar van binnen gebeurt er zoveel wat men niet ziet. En wat je niet wilt laten zien, want dat is niet veilig.. Dat vrije gevoel is weg, gelukkig ben je niet vergeten dat je kan en mag genieten, maar de manier waarop is verandert… Die vrije blik, dat vrije gevoel, heel af en toe komt het nog naar boven.. Maar die foto van 3 jaar geleden breekt mijn hart…. Zo graag zou ik je weer op die manier zien dansen, in je eigen wereld als een elfje die meedanst in de wind… Niet bewust van de wereld om je heen, maar alleen jouw gevoel… Ik zou er alles voor geven je dit gevoel weer terug te kunnen geven.. Laten we hopen dat dit ooit ook echt weer een keer lukt.. en je de pijn en angst van de gebeurtenissen kan vergeten….

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en kind
Share Button

Uit het zicht bouwde de spanning op, de week leek soepeler te lopen bij hem dan verwacht…. tot vanmorgen… Een op het eerste gezicht klein dingetje en kaboem… Een meltdown.. en heftig.. Een peuter in een meltdown is 1 ding… een puber in een meltdown is een heel ander verhaal… Zelfs de katten gingen maar onder de tafel zitten, al kwamen ze hem al snrl opzieken toen langzaam de frustratie om werd gezet naar verdriet. De woorden die gebruikt worden gaan nooit wennen... de insentiviteit van een meltdown is niet te omschrijven. Dit keer met een chaos als gevolg.. Een bak met strijkkralen door de gang heen, dat zo fijn alle kanten opgaat.. Je weet dat het gaat komen, en toch is het alsnog onverwacht, want zo heftig als vandaag had ik niet verwacht… Nu is er weer rust, en ondanks dat het opgebouwde feustratie is waar uit onmacht niets mee gedaan is, hebben sommige acties wel gevolgen. Want sorry tegen je zusje zeggen als je even daarvoor iets wel heel vervelends heb gezegd, vlak voor de meltdwon in alle hevigheid klapte, kan niet zonder gevokgen zijn..
Het blijft lastig, rustig te blijven, en dat lukt ook niet elk moment al te goed. Vanalles gaat er door je hoofd, doe ik het goed? Wat kan ik nog meer voor hem doen? Of doe ik te veel nu? Doe ik het goed voor mijn andere kind, of heeft dit voor haar grote gevolgen? Maar ook de gedachtes: als de buren maar niet denken dat ik hem iets aan doen, met dat gegschreeuw…
Voor nu is er weer rust, zijn de strijkralen weer van de grond, en komt de rest straks wel.. even eerst allemaal op adem komen..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button

De eerste schoolweek…. en nee ik hang de vlag niet weer uit. Of het nu school of vakantie is, uitdagingen blijven.. Maar die eerste schoolweek is zo intens.. Niet meer de time out pakken op het moment dat je de onrust te veel wordt, want in de klas gelden regels, al is er gelukkig de mogelijkheid van een time in hoekje.. nieuwe samenstelling klas, nieuwe juf.. Gelukkig dezelfde meester.. Een zwijgend meisje stapte uit de taxi maandag, niet in staat tot uitwisselen van woorden, of überhaupt welke communcatie ook.. Veel rust, veel ontprikkelen na school en wenig verwachten was het deze week.. Vanacht was daar weer een spooknacht, gevolgd met een ik voel me niet lekker mama, in de ochtend… Dan volgt de twijfel waar doen we goed aan.. De eerste week al een rustdag leek me geen goede start… Echter te veel druk erop ook niet… een mooi compromis, ze mocht in haar grinffendor uniform maar school, en ik heb de meester ibgelicht, zodat ze rekening konden houden met een meisje waar de eerste week toch echt wel zwaar voor viel.. Gelukkig weet ik dat ze nu wel lekker op haar plek zit en het helemaal goedkomt, en zoniet bellen ze.. De eerste week van groep 8 is bijna ten einde.. tijd voor rust… Wanneer is het ookal weer vakantie?

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Share Button