Loslaten

Even laat je me los.. Even loop je voor me in plaats van naast me.. Heel even maar.. Terwijl ik naar je kijkt als je voor me loopt zie ik hoe groot je wordt. Echt geen klein jongetje meer, gewoon een knul van 1, daar lopend in de regen, niets verraad wat er in je hoofd gebeurt..
De geluiden van de regen op je paraplu, de tram die langs rijdt. Mensen die net even iets te dicht langs je lopen, een toerist die in een niet verstaanbare taal met een ander praat. De wereld om je heen is enorm overweldigend… Te overweldigend en als snel loop je niet meer voor me maar weer naast me en het liefst dicht tegen me aan. In je rugtas zitten 4 knuffeltjes die je steun geven, maar wel in de tas moeten blijven weg van de blikken van anderen. Regelmatig wordt er even gecheckt of ze er alle 4 nog zijn. Dat geeft je rust en veiligheid.
Het liefst verken je de wereld nog steeds bij mama aan de hand, maar wat ben ik trots op de momenten dat je je veilig genoeg voelt om even een stap zonder me te zetten. Wat juichen we de momenten toe en stimuleren deze om zelfstandig iets te doen, iets te durven.
Soms is het ook zwaar als de angst te groot is om me even los te kunnen laten, het zuigt mijn energie op en al deel.ik deze met alle liefde met je soms is opladen echt nodig. Je bent net uit een diep dal aan het kruipen en geef je de veiligheid die je nodig hebt maar soms maak ik me zorgen… Zorgen over later.. Hoe zal het gaan, zal je een veilig genoeg gevoel ervaren om meer stappen naar zelfstandigheid te maken. Voor nu mag je mijn hand pakken en genieten we van de stappen die je maakt..


Share Button

De magie van boeken

Een kind leert sociale vaardigheden aan de hand van, gebeurtenissen, voorbeelden en een stukje eigen inzicht.  Wanneer het stukje inzicht troebel is, doordat sociale informatie net even iets anders binnen komt in het hoofdje, is het aanleren van sociale vaardigheden, of welke vaardigheden dan ook soms best ingewikkeld.  Normaal gesproken leert een kind snel, het begint met het nadoen van mama, kopiëren van gedrag van leeftijdsgenoten tot gewoon je neus eens figuurlijk stoten en een kind weet vervolgens hoe je kan reageren. Bij autisme echter is deze leerweg een stuk minder soepel, en hoewel er wel ergens in de massa de informatie op wordt geslagen, is de weg naar de informatie soms wat lastiger… De puzzeltijd wordt groter en in een sociale situatie haakt de ander af terwijl het kind met autisme nog aan het bedenken is hoe ook al weer te reageren. Wanneer de informatie niet 1,2 of 3 maar wel 20 keer is aangeboden, is de informatie steeds wat beter te vinden. Geen probleem ieder zijn eigen tijd, maar hoe zorgen we nu dat een kind sociaal dan niet meteen buiten de boot valt. Hoe bieden we sociale informatie aan. Wanneer je peuter of kleuter in de speeltuin je vragend aan staat te kijken, vastloopt in het spel of zich afzondert, is het niet zo raar dat je als ouder de situatie probeert te leiden.. Echter wordt je toch wel raar aangekeken als je naast je 10 jarige dochter tegen een andere 10 jarige tips gaat staan geven hoe ze het nu het beste op kan lossen… geloof me die andere 10 jarige denkt, dag daar begin ik niet aan, wat een rare moeder heeft dat meisje… Waarop je 10 jarige dochter helemaal niet meer snapt hoe het werkt.  Gelukkig hebben we een stukje logeeropvang, waarin juist dat nu mooi opgevangen wordt, en er geoefend wordt met samenspel maar ook met vriendschappen sluiten en onderhouden. Als een begeleider erbij komt staan en het speels oppakt is die toch een heel stuk minder raar als die moeder… (moeder zijn natuurlijk ook echt raar voor tieners).  Maar wat kunnen we nu thuis doen… Het antwoord kwam vanzelf, en werd onverwacht duidelijk.

Tijdens mijn 2e zwangerschap kocht ik het boekje Nijntje krijgt een broertje… Ok het zou een zusje worden maar de boodschap was duidelijk.. Een sociaal verhaal die een hele hoop duidelijk leek te maken.. minimaal 3 maanden lang heb ik volgens mij dagelijks dat boekje voorgelezen.  Zo kon ik mijn peuter het beste voorbereiden… Boekjes kregen een belangrijke plek, zonder erover na te denken, Belangrijke gebeurtenissen vroegen om passende boekjes, en de voorleesmomenten worden nu nog steeds gekoesterd, al luister je als 12 jarige toch wel wat op afstand mee, of vraag je je Minecraft encyclopedie voor te lezen (kan je vertellen, ik weet nu onwijs veel van alle Mincraft dingen, zonder ooit het spel gespeeld te hebben). Op het moment dat mijn jongste echter zelf aan het lezen ging, liep ze vast… Verdenking en later bevestiging dyslexie.. Ze verloor haar interesse voor boekjes, want de basis boekjes deden haar niets.. Pas toen we boekjes vonden die paste bij haar interesses leek ze wat moeite te willen doen, al ging het niet van harte… Tot we Heksie vonden, een heks met dyslhexie…. De faalangst, de fouten, de dansende letters ineens kon ze het plaatsen, en samen hebben we lachend het boekje gelezen… Ze was niet alleen, het was vervelend, maar geen ramp.. Haar interesse in lezen weer naar voren getoverd door de grappige Heksie. Boeken werden niet meer alleen voorgelezen, er werd nu samen gelezen en er werd zelf gelezen. Haar zelfvertrouwen groeide en de boekenwurm geboren..

Leren doe je als je je veilig voelt, als je goed in je vel zit en als je er voor openstaat. Boeken werden een veilige wereld, en in een veilige wereld kan je leren. Naast gezellige boeken vol sprookjesfiguren, fantasie en wilde avonturen werd er vooral ook naar boeken gezocht die aansloten bij wat er bij de kinderen speelde, over alledaagse zaken maar ook over Autisme en ADHD..  Op het moment dat het met mijn dochter niet zo lekker ging en ze met niemand wilde praten. Haar gevoel en hoofd zo chaotisch waren dat ze het even niet meer wist, lazen we “De goudvisjongen”.. En na het 1e of 2 hoofdstuk klonk er een klein stemmetje naast me…. “Mama, dat gevoel heb ik soms ook….” Een boek opende het gesprek, gaf een doorgang om weer te kunnen praten, en hoe… Van OCD tot niet naar school kunnen, uit angst.. Van pesten tot aan een prachtige vriendschap die zo fragiel ontstaat.. De gesprekken die het losmaakte zo mooi, zo kwetsbaar en zo leerzaam, Niet alleen voor haar maar zeker ook voor mij.. Samen met mijn dochter heb ik geleerd dat een boek meer is dan je veilige wereldje waar je je in op kan sluiten. Samen hebben we geleerd wat we intuïtief al deden, boeken gebruiken al sociale ondersteuning, al hebben we het nu gewoon een stapje verder ontwikkeld….

Er zullen nog vele boeken volgen, vele mooie gesprekken volgen en ik hoop de lezers van mijn blog wat vaker mee te kunnen nemen naar de mooie wereld van boeken, de wijze lessen die wij eruit halen en de mooie gesprekken die eruit volgen.

 


Share Button

Pericsoop

Mag ik een kijkje nemen in je veel te volle hoofd.
Mag ik een kijkje nemen in die wirwar van gedachten.
Mag ik een kijkje nemen en je creativiteit wekken.
Mag ik een kijkje nemen en daar de wonderen ontdekken

Met een wirwar aan gedachten probeer je de woorden te zoeken die beschrijven wat je bedoelt. Probeer je woorden te zoeken over wat je nou werkelijk voelt. Maar de woorden zijn lastig te vinden, je gevoel zo lastig uit te drukken.
Een ogenschijnlijk klein iets, krijgt in je hoofd de vorm van een stuiterbal, en stuitert door alle gedachten heen.
Woorden een vorm van communicatie, maar ook daar stuitert die ene gedachten de hele tijd doorheen.
We stellen je een vraag, en terwijl je naar het antwoord zoekt, moet je alle gedachten eerst langs, wachten op een antwoord nemen we soms te weinig tijd, en raken we je daarbij in het hele gesprek even kwijt.
De woorden kunnen stromen uit je mond, een heel gesprek, nee geen gesprek, een monoloog over dat ene onderwerp, dat onderwerp wat de stuiterbal kan verdrijven, die woorden brengen even rust in je hoofd, maar zijn voor ons soms gewoonweg niet te volgen.
Door die stort vloed aan woorden, wordt jouw mogelijkheid tot communicatie soms wat overschat. Je kan me enorm veel vertellen over treinen en pokemon. Alle spreuken van harry potter vliegen om mijn oren.. Maar wat er verder in je hoofdje zit is lastig te bereiken.
Men kent autisme van niet of laat praten, maar soms lukt het produceren van woorden wel, maar woorden inzetten om gedachten vorm te geven en te uitten is een hele andere vaardigheid.
Veel aangeleerde vragen, kunnen geformuleerd worden. Ik heb honger, dus ik vraag om eten. Ik vind het niet leuk dus ik zeg stop hou op. In dat laatste geval is de uitwerking soms een heel ander verhaal, en houdt een ander kind niet op.. De communicatie stagneert en mijn kind ontploft….
Laatst hebben we een periscoop gemaakt, om een kijkje te nemen op een andere plek terwijl er een obstakel tussen staat. Wat zou het fijn zijn om zoiets te hebben voor een kind of volwassenen waarvan de communicatie niet heel soepel loopt.
Zou een geweldige uitvinding zijn… al is het misschien niet zo dat je als ouders je kind zo leert lezen dat je hun periscoop kan zijn voor anderen, via een handig ding, je noemt ze ouders kan je een beter blik krijgen op deze oh zo bijzonder persoon, en stiekem een kijkje nemen in hun hoofd… Want alhoewel we nog veel meer willen weten, hebben wij onze kinderen leren kennen op een manier waar onze omgeving veel van kan leren… Al veel heb ik al doende geleerd… maar niet alles is nog zichtbaar… misschien met een periscoop maar eens in dat oortje kijken naar de wirwar aan gedachten.

foto van ASS-enzo.

Share Button

Maar hij/zij ziet er normaal uit…

Mijn kinderen zien er helemaal niet normaal uit, voor mij zien ze er namelijk uit als de mooiste en de leukste kinderen van het land…. Maar ok, als ik dan even je uitspraak ontleed, je bedoelt dat ze er niet raar, gehandicapt, of “autistisch” uitzien..
Nee Autisme zie je niet, tenminste niet in 1 oog opslag, ik kan namelijk heel goed zien aan mijn kind als de spanning oploopt, maar dat is een heel ander verhaal.
Mijn kinderen zien er zoals ze inde volksmond zeggen, compleet normaal uit… We vergeten even de foto van zoonlief met broek op zijn hoofd… iets met een carnavalsliedje… en laten ook even weg dat met min 5 dochter in een zomerjurkje naar school wilde…. Want dat zal ook wel niet heel normaal staan. Maar ja ze zien er heel normaal uit.
Het is dan misschien ook niet zo raar als de verwachtingen van anderen niet helemaal overeenkomen met de werkelijkheid.
Zo kan ik me een gesprek herinneren over auditie doen voor een dansselectie… Mijn dochter vind dansen geweldig, vanaf het moment dat ze kon lopen ging ze ook dansen.. Ze fladdert niet maar danst om te ontladen. Echter na al een keer geprobeerd te hebben in een goede periode kunnen we heel duidelijk zeggen dat zo’n auditie te veel is voor haar.. De blik van mijn gesprekspartner zij voldoende..Ik werd ongelovig aangekeken… Want ze danst toch graag, en ze houdt van op een podium staan… Mijn dochter gaat zo op in haar eigen beleving van dansen dat het een genot is om naar te kijken, enorm publiek heeft naar haar staan kijken toen ze bij een plaatselijk festival voor het podium van een zangeres een enorme show weggaf… Dit was echter het uitten van haar emoties, op haar manier en geen vooraf vastgelegde choreografie waarin je toch echt van jezelf moet letten of iedereen van de groep die danst toch echt wel het goede doet… Hoe ouder ze wordt hoe lastiger het werd in een reguliere dansles… Stoppen als de herinnering nog mooi is en de passie niet verdwenen is omdat de druk te hoog is.
Of misschien het andere goed bedoelde advies… ” Je moet gewoon eens korfbal of zo proberen, ja je kan wel zeggen een teamsport, of überhaupt sport is niets voor hem, maar als je het niet probeert…”. Het feit dat mijn lieve zoon niet in een groep functioneert werd niet begrepen.. zoveel kinderen telt een korfbalteam niet.. Het feit dat mijn zoon al in de stress schiet als ik vraag eens ergens bij een training te kijken is niet voor te stellen.. Want elk kind kan dat… toch….

Wat zou ik soms graag willen dat mijn grootste zorg is of mijn kind in de selectie komt, ipv de zorg of de hobby nog wel passend is omdat er zoveel meer bij komt kijken dan gewoon gezellig dansen. Wat zou het fijn zijn om te moeten mopperen omdat je weer in de kou ergens op een sportveld moet staan in plaats van je zorgen maken of je kind nu niet een stukje mis omdat er geen passende sport te vinden is die hij op zijn minst durft te proberen.
Wat zou ik graag de gesprekken overslaan die beginnen met de vraag : “Mama, waarom snappen ze me niet?”

Dus voor de volgende die het roept… Nee ze zien er niet gewoon uit, maar ze zijn Gewoon Geweldig!

foto van ASS-enzo.

Share Button

Herkenbaar

Een passende school kan zoveel verschil maken. De angst dat het niet lukt, weer misgaat blijft.. en het is niet alleen school.. het proces van loslaten en hopen dat een ander je kind ook kan lezen is ingewikkeld en gewoon zwaar…. zeker als de kinderen zelf vooral niet durven te laten zien..

Always. ❤️

Slået op af Joy of Autism26. februar 2018


Share Button