Genieten!!!!

Al zeker anderhalf jaar geen normale schooldag meer gehad.. Al een jaar geen lokaal meer aan de binnenkant gezien.
Zelfvertrouwen dat zo weinig is dat een depressie op de loer ligt.. Het zo zwaar hebben dat het eigenlijk allemaal niet meer hoeft….
En dan ineens zie ik je groeien, zie ik je stralen omdat je iets lukt. Omdat je ineens een kracht ontdekt… Kijkend naar je zie ik je zelf vertrouwen groeien…

Gister was een mooie dag, mijn beide kinderen mochten dankzij Dag met een lach deelnemen aan Te land & Ter zee 2018. Bij aankomst verscheen er een voorzichtige lach die uiteindelijk de rest van de dag bleef..
Een mooie rit in een geweldige auto door een mooie omgeving. Daarna even een momentje voor eten.. en even wilde de oudste opgeven, even was alles te veel.. maar na een relax momentje, een coole handdoek konden we kiezen op welke sloep we mee zouden willen varen.. Dochter koos voor luxe en zoon koos voor stoer…. En daar op het water zag ik mijn zoon groeien.. Staand achter het roer bleek hij goed inzicht in het varen te hebben en heeft hij als onze kapitein ons rondgevaren…
Een dag om even zorgeloos te genieten werd voor hem en ons veel meer dan dat.. Hij vond daar achter het roer een stukje van zichzelf terug… Een stukje van vertrouwen kwijtgeraakt door teleurstelling en angst…
Een hele bijzondere dag waarop een kind zich enorm bijzonder voelt maar waarin meer bereikt wordt in een paar uur dan alle tijd die we hier al een jaar insteken.. Mijn lieve stoere knul vond een sterke kant van zichzelf terug… En het hele gezin had een geweldige bijzondere dag… Een dag uit duizenden…
Bedankt Te Land & Ter Zee – 2018 Edition alle vrijwilligers en sponsoren
https://www.facebook.com/dagmeteenlach/

foto van ASS-enzo.

Share Button

Een boek vol gevoelens en 1 goudvis

 

Recensie

Een boek vol gevoelens en 1 goudvis

Soms zie je een boek, lees je de omschrijving en ben je meteen enthousiast. Je hebt maakt je er een voorstelling van en hoopt dat het boek alles zal zijn wat je ervan verwacht, soms kan dat tegen vallen, in het geval van dit boek is het beeld alleen maar positiever geworden..

In een wereld waarin van alles moet, lopen we onze gevoelens weleens voorbij. Belangrijk is echter wel dat je je gevoelens herkend en erkent. Maar hoe leer je dat je kinderen, al doende benoem je het maar in een moment van emotie vliegen de emoties je letterlijk om de oren, naast je kind voel jij ook van alles, en je kan het ook maar net anders voelen. Terwijl je kind enorm boos uit school komt, voel jezelf bijvoorbeeld verdriet omdat je dit niet wil voor je kind. Leg dan nog maar eens neutraal uit waar het gevoel vandaan komt. Het is dus mooi dat je op een rustig moment samen met je kind ( of voor de “ik kan het heus wel zelf!”kinderen lekker alleen )op de bank lekker kan lezen, herkennen en doen.

In “Een boek vol gevoelens en 1 goudvis” wordt een duidelijk beeld geschept van de 5 basisemoties, met leuke herkenbare tekeningen die de emoties weer geven is het een plezier om te lezen. De herkenning was bij ons groot over de omschrijving van de emoties, er wordt ingegaan wat er gebeurt als je de emotie negeert, en hoe anderen weleens kunnen reageren waar bij de emotie snel weggestopt wordt. Naast de uitleg staan er leuke originele opdrachten in, tips en trucks die makkelijk uitvoerbaar zijn en waar je op het moment van de emotie in het dagelijks leven ook op terug kan vallen.

Zelf hebben wij thuis te maken met 2 super gevoelige kinderen, die door hun autisme snel overweldigd zijn door emoties terwijl de herkenning van deze emoties erg lastig is. Maar ook dat gevoelige meisje, of dat snel driftige knulletje zullen veel kunnen halen aan herkennen van gevoelens, maar ook het mogen voelen, en daarop leren reageren. Als geen ander weet ik hoe lastig het is om over emoties te p[raten, al snel wordt het afgewimpeld, genegeerd of zijn de hoofdjes te vol.

Mijn eerste poging om gezellig samen te gaan lezen werd dus eigenlijk ook een beetje afgewezen.. Het was te veel, de klas was druk geweest en ze zou het toch niet snappen.. Terwijl ik doorbladerde naar de emotie angst werd me de rug dus ook toegekeerd. Dit is dagelijks terug kerend dus zette ik gewoon stug door.. met de woorden; “je hoeft niet te luisteren, maar lees het voor mezelf even hardop.”begon ik met lezen… Een halve bladzijde later zat ze naast me, en zei ze zachtjes….. het klopt…. Tijdens het lezen kan mijn dochter zich helemaal inleven, het praten over angst, zorgde ook voor een reactie, en wat super dat je dan meteen bij een beetje angst de doe opdracht kan doen, die haar de volgende keer bij wat grotere angst kan helpen.

Na elke emotie hebben we het boek even weggelegd, we hebben gelachen bij de tekeningen van de spreekwoorden, zo herkenbaar letterlijk getekend. Mijn dochter ging zelf op zoek naar tips voor een vol hoofd.. Dankbaar was ze dan ook voor die ene goudvis in het boek.

 

Een pareltje van een boek die van mij zeker 5 sterren krijgt.

De humor, duidelijk uitleg en de makkelijk uit te voeren opdrachten maken het boek heel toegankelijk. De leuk illustraties van Deborah van der Schaaf maken het geheel helemaal af en vullen de tekst perfect aan.

Dit boek zal nog vaak gepakt worden, om samen te lezen, of door de kinderen gepakt om zelf nog even op te zoeken wat ze ook al weer konden doen. Om de grappige plaatjes te bekijken. Maar ook om te laten zien. Zo gaf mijn dochter al aan ik wil hem graag op de logeeropvang laten zien, want samen kunnen we ook dingen uitproberen . En ook aan de juf wil ze hem laten zien, want dan de kinderen in haar klas wil ze ook de opdrachten laten zien.

Voor ons een boek dat in onze boekenkast thuis hoort, wat voor ons een belangrijk hulpmiddel is, en ook nog eens op een hele leuke manier.

En mijn dochter die vroeg al of er al een vervolg was, of een speciaal volle hoofden boek, met een zelfde uitleg, vol opdrachten, tips, tricks en eenzelfde dosis humor.

Marjan Gerarts

Marjan Gerarts slaat met dit boek de spijker op de kop. Zij is psycholoog en begeleidt al jaren kinderen en jongeren in haar praktijk. Met dit boek geeft ze inzicht in gevoelens en daarbij behorende praktische tips. “ Goed kunnen omgaan met emoties geeft je meer zelfvertrouwen en verhoogt je mentale welzijn.”

Uitgeverij Lannoo heeft met dit boek een mooie aanvulling op hun mooie brede spectrum aan uitgegeven boeken.

Gegevens Een boek vol gevoelens en 1 goudvis.

Titel: Een boek vol gevoelens en 1 goudvis.

Auteur: Marjan Gerarts

Vormgeving: Studio Lannoo (Nele Reyniers)

Uitgave: Hardcover, 48 pagina’s

Uitgeverij Lannoo

Verschijningsdatum: 23/05/2018

ISBN: 9789401449786

NUR 213,228


Share Button

Landelijke actieweek voor de thuiszitters.

Thuiszitters.. Niemand hoopt of verwacht dat onderwijs niet mogelijk of haalbaar is.. En toch zitten er vele kinderen thuis.. Allen met hun eigen struikelblokken, hun eigen problematiek of eigen denkwijze.. Passend onderwijs is voor hen bij lange na niet passend… Vele van deze kinderen zijn met 4 jaar gestart op school, met een rugzakje op liepen ze hun schoolcarrière nietsvermoedend tegemoet… Soms werd als snel duidelijk dat school minder passend was als gedacht, soms sluipt het erin en wordt school steeds wat moeizamer.. Passend onderwijs, IB-ers, zorgarragementen en speciaal onderwijs, leerplicht en soms zelfs veilig thuis komt om de hoek kijken.. Waarom past jouw kind niet in dat hokje waarin we hem of haar willen duwen.. De ene juf of school doet dit op een harde manier… De andere juf of school doet dit met liefde, kennis en passie, maar helaas is dat ook niet altijd genoeg. Het hokje verandert niet, het passend stukje verdwijnt.. Een kind komt in de knoop, eerst een beetje totdat het echt niet meer gaat…
Ik ken geen thuiszitters die niet beschadigd zijn door het proberen, het doorzetten in het niet passende onderwijs.. De verhalen die ik hoor, lees en helaas ook hier in huis zelf mee maak zijn stuk voor stuk verhalen over prachtige kinderen, kinderen met een hele unieke kijk op het leven, kinderen die anders leren, kinderen die vaak juist wel willen leren maar waarbij de de manier van leren niet lukt, niet werkt of gewoon niet mogelijk is door overprikkeling.
Laten we deze groep kinderen niet vergeten, dit zijn de kinderen die ons op jonge leeftijd al aan het denken zetten. Dit zijn de kinderen die zomaar eens het verschil kunnen gaan maken. Dit zijn kinderen die het weleens ver kunnen gaan schoppen. Laten wij ons openstellen voor deze kinderen, laat deze kinderen ons de weg leiden.. en laten we deze kinderen de mogelijkheden bieden die ze nodig hebben!


Share Button

Drie-eenheid

Het ziet er zo gezellig uit, een moeder met 2 kinderen beide gezellig tegen elkaar aan, aan elke arme een kind. We maken er een grapje van, maar alle 3 weten we, voelen we dat het meer is dan gezellig arm in arm lopen. Vandaag, en eigenlijk alweer een flink tijdje is de verlatingsangst enorm. De dagelijkse dingen kosten een stuk meer moeite, zeker als dit betekend dat ze even niet bij mama zijn voor bijvoorbeeld school of zorgboerderij. Waar de 1 nog haar best doet om open te staan voor anderen, lukt dat nummer 2 niet. In zijn eigen wereld, van auto’s, treinen en achtbanen… Ik mag binnen, ik krijg contact, maar even gaat er niets vanzelf. De wereld draait echter door, de tijd staat niet stil. Thuis blijven helpt niet, terugtrekken in het eigen wereldje is daar nog groter, activeren en structureren dat is wat er nu moet gebeuren. Activeren en stimuleren door erop uit te gaan, van blokje om tot dagje weg. Proberen niet te veel drukte op te zoeken, maar wel de lichamelijk onrust eruit krijgen…
Terwijl de buitenwereld die 3 eenheid ziet lopen, ben ik vol continu bezig te switchen van kind 1 naar kind 2, brandjes blussen als ze elkaar niet begrijpen, of wanneer hun eigen wereldje botst met die van de ander. Ingrijpen als de 1 boos wordt en de ander in paniek raakt. Continu alert blijven, op signalen van overprikkeling, meltdown of shutdown. Voortdurend alles een positieve draai geven. De kleine momentjes zien waarbij je ze een compliment te geven om het zelfvertrouwen te ondersteunen.
De 3 eenheid liep vandaag door een rustig (lang leven druilerig weer), bekend pretpark. Op zoek naar de prikkels die de lichamelijk onrust wat kon temperen.. De attracties werden vooral overgeslagen vandaag, de speeltuin, nog nat van de regen was daarin tegen de plek vandaag.. zolang andere kinderen maar niet in de buurt kwamen.
Op zo’n dag is afwegen wat kunnen we doen, wat gaan we doen, waar liggen de grootste angsten… Waar een bos op dat moment heerlijk klinkt weet ik dat we tot de rand komen, maar dat de angst voor beestjes het onmogelijk maakt. Aan het strand de wind te hevig voor de huid. Sommige andere plekken gewoon te druk. Uiteindelijk kan ik zeggen we hadden een geslaagde dag, maar ik ben moe, ik ben op.. Waar wordt deze fase nu weer door getriggerd? Wat kan ik verder doen om er weer uit te komen? Alles kost tijd, maar op dit moment ook enorm veel energie. Met liefde begeleidt ik ze, met liefde loop ik met ze arm in arm… Voor niets zou ik ze willen missen…. Maar ik ben nu gewoon even (nouja niet even) heel moe…

foto van ASS-enzo.

Share Button

Spoorwensdag

 

Afgelopen dinsdag was het zover een spoorwensdag voor mijn zoon.. Een dag geheel in het teken van treinen, een V.I.P. momentje.. Waar werken aan zelfvertrouwen hoog op de agenda staat is zo’n dag naast heel bijzonder ook heel welkom. Na een flinke meltdown voor we weg moesten kwam er ondanks wat spanning, onderweg naar het station al wat ontspanning naar boven. Een heel team aan wens uitvoerders stond voor ons klaar 3 man sterk allen werkzaam bij ProRail en onze eigen NS consuctrice. We kregen een mooi #spoorwensdag shirt en mijn zoon een tasje vol mooie trein cadeautjes.

Deze speciale dag hebben we de indrukwekkende werkplaats in Haarlem bezocht, waar we een enthousiaste rondleiding kregen die we nooit zullen vergeten en waar wederom een goodiebag klaar stond. Na een lunch in de conducteurs ruimte op Haarlem station, ging onze reis weer verder via Rotterdam naar Zwijndrecht.. Tijdens deze reis was er even de mogelijkheid om tot rust te komen en uiteraard even te de kaartjes te controleren.. Daar staat je zoon die meestal ver weg blijft van vreemde enorm sociaal kaartjes te controleren en reizigers een fijne dag te wensen. Daar kan geen sociale vaardigheden cursus tegen op.

In Zwijndrecht stond onze ‘speciale trein’ al op het bord en stond de paparazzi te wachten… Ze waren er dan wel niet voor ons, maar ohhh wat zoude die treinspotters graag ook met ‘de Kameel’ mee zijn gereden. En wat een belevenis was ‘ de Kameel’ een uitzicht enorm, een gezellige sfeer, het maakte de dag helemaal af..

Terug op Rotterdam namen we afscheid van onze wensvervullers, onze conductrice en de Kameel.. Nog 1 trein terug naar Den Haag.. De tranen in zijn ogen… De dag ten einde… Wat een mooie dag, heerlijk ontspannen, open contact gemaakt en vooral enorm genoten. Een herinnering om nog heel lang van te genieten…

Hoe belangrijk kan zo’n dag zijn voor een kind die vaak dagelijks een strijd voert om zich staande te houden, die er van zichzelf met enige regelmaat gewoon niet mag zijn. Hoe mooi is zo’n dag als je je kind intens ziet genieten… Zelfs nu een paar dagen later als alles even te veel is blijkt al meteen hoe belangrijk deze dag voor hem was.. Je even heel speciaal voelen. Bedankt iedereen die deze dag voor hem mogelijk heeft gemaakt.
#spoorwensdagen #swd18 #NS #ProRail

 


Share Button