Soms…

Soms zijn er dingen die in je hoofd blijven zitten, die je uit wil schreeuwen maar niet kan. Zorgen die je bezig houden maar te pijnlijk zijn. Dingen kwetsen voor jezelf of voor anderen. Gedachten die alles beïnvloeden maar anders verwerkt moeten worden. Iets wat voor mij echt lastig is omdat ik merk dat het van me afschrijven helpt, de reacties die het geeft me troost bieden en de herkenning van anderen me een gevoel geven dat ik niet alleen ben. In het geval van mijn huidige gedachtes kan dit niet en ik merk dat ik dat zelf echt lastig vind.. Mijn communicaties vermogen wordt op de proef gesteld en nu merk ik hoezeer ik daar zelf toch echt tegen aan loop. Mijn eigen angsten die ik parkeer om er te zijn voor de kinderen vragen veel van me en ben daar echt een weg in aan het zoeken.. Gelukkig sta ik niet helemaal alleen maar netwerk is beperkt.. Voor nu luchten de geschreven woorden wel weer even op, zodat ik straks kan genieten van 1 op 1 tijd met mijn geweldige dochter. Even een avondje afleiding en geniet van theater dankzij een gewonnen prijs..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

Share Button

Meltdown

In 2014 schreef ik 1 van mijn eerste stukjes voor mijn blog. De aanleiding een meltdown in het openbaar. Toen al niet geaccepteerd van een toen 9 jarige.. Nu is hij 13… en vandaag was er weer een meltdown onderweg naar oma, begon thuis, maar moest door.. Kiezen tussen 2 kwade… afwegen…doorzetten…. of toch toegeven…en te koste van wat… Doorzetten werd het… In huis, onderweg naar de tramhalte, bij de tramhalte, in de tram, vanuit de tram naar opa en oma… en daar daar mocht hij afkoelen en tot rust komen.. Terwijl ik na even wat tranen in de auto stapte om met dochter naar paardrijden te gaan… De onmacht, de woede, de angst alles komt voorbij.. Met in mijn ooghoek mijn dochter met de angst in haar ogen.. Mijn dankbaarheid als daar 2 meisjes van een jaar of 16 zich ontfermen over mijn dochter en in de tram bij haar blijven.. met tranen in mijn ogen mijn danknje wel uit sprekend voor de steun die ze haar gaven.. Want de veiligheid om grootste aandacht op zoon te houden gaat voor haar angst van dat moment.. Het kiezen tussen wel kind je nu het hardste nodig heeft breekt je op.. Het moment daarna even met dochter alleen is goud waard.. En nog verbaasd het me, iedereen kijkt, staart… en heeft vast zijn mening klaar.. Maar op de 2 meisjes na doet niemand iets, vraagt niemand iets… niemand die een stoel aanbiedt aan de losgeslagen jongen die duidelijk even de weg kwijt is en zijn moeder..
En wat was ik blij dat ik even dat moment met dochter kon pakken, dat opa aangaf ga maar ik redt het wel. Het was een hele heftige dag, een hele heftige meltdown die gelukkig niet vaak voorkomt… gelukkig maar want dat zou niemand aankunnen… Nu zijn we allen doodop.. Moe van een strijd die we hadden willen voorkomen, maar soms druppelt de emmer langzaam vol en is de overstroming compleet onverwachts door iets wat normaal maar een druppeltje zou zijn… Nog steeds sta ik achter de blog die ik 4 jaar geleden schreef…

2014
Geachte heer/mevrouw

Ik zag uw afkeurende blik, en hoorde de woorden ;”Dit kan toch niet.. Ik ga er dadelijk iets van zeggen.” En achteraf de blik, die snel de andere kant op ging als ik terug keek.. Ik snap ook dat als er zoiets gebeurd dat je nieuwsgierig bent, en je bijna wel moet kijken, het was tenslotte een volle trein.. En dat was nu net dan ook een deel van het probleem.. Dat jongetje wat ik in de houtgreep had wilde niet mij bewust pijn doen, of zichzelf bewust pijn doen. Dat jongetje wilde geen boze woorden roepen of heel hard gillen. Dat jongetje had last van alle prikkels en een drukke trein was de druppel..
In een volle trein op de heen weg was er een kleine meltdown, ok dan hoor je om je heen al geroezemoes.. en na een heerlijke dag in het spoorwegmuseum die redelijk soepel verliep, ging het op de terugweg mis.. langzaam zie je het aankomen, en dan in de trein als het drukker en drukker wordt barst de bom en niet ene klein beetje… Het enigste wat dan helpt is vasthouden, en zorgen dat er niemand pijn gedaan wordt. En ja dit lijkt misschien als buitenstaander iets wat niet goed is, want ik hou een kind in de houdgreep en kom niet boos op datzelfde kind over terwijl die mij en zichzelf pijn probeert te doen. en ja dit is niet binnen 2 minuten over. Wanneer ik de speren van mijn zoon dan eindelijk voel ontspannen komen de tranen van hem. En dan zien ze ook nog dat datzelfde jongetje getroost wordt in plaats van straf krijgt. en daarna ook nog eens gewoon zijn DS krijgt. Maar meneer en mevrouw wat zou u doen? Want ik kan natuurlijk onwijs boos worden en straffen uitdelen, ik benadruk straffen, want straf uitdelen maakt de prikkels niet weggaan. dus dan blijf je straf geven zonder effect. En als ik dan zo boos zou worden zoals u waarschijnlijk dacht dat ik zou moeten zijn, gaat hij helemaal door het lint. Zal ik hem dan naast u laten zitten, dan kunt u de schoppen opvangen, dan kunt u de boze woorden opvangen. Wat zou u dan doen? Een corrigerende tik? (dan leren we hem dat slaan mag), Voor straf wegzetten in een hoek? (eerst volgende station loopt hij gewoon de trein uit)..Het lijkt zo makkelijk oordelen over een ander kind, want u kunt het vast veel beter oplossen… Weet u wat meneer/mevrouw. De volgende keer als u het ziet kunt u de vraag stellen, kan ik u helpen? De volgende keer als u het ziet, oordeel dan niet of zeggen tegen uw buurman/vrouw niet;”oh kijk nou, dit kan toch niet.” Maar zeg eerder;”oh wat vervelend, ik wou dat ik kon helpen.” Het enigste wat ik vraag is begrip, want eerlijk is eerlijk nog 1 woord en ik had er iets van gezegd. Ik had willen roepen door de trein;”nee dit is geen onopgevoed kind, dit is geen kind die het leuk vind om gewoon dwars te zijn, dit is een kind met ASS.. Dit is een kind dat alle prikkels die binnen komen niet meer op kan vangen. Uw blikken maken het voor hem niet makkelijker, al die woorden die we horen om ons heen komen bij hem nog harder binnen.. En de gefluisterde woorden en de tranen achteraf laten mijn hart breken omdat hij omdat moment laat merken dat hij het niet wilde. Dat hij boos is op zichzelf omdat hij het niet meer binnen kon houden. En dat vrolijke meisje dat uw netjes gedag zeg en in uw ogen zo keurig opgevoed is, wat ze uiteraard ook is, heeft dezelfde opvoeding gehad.. Het enigste verschil is dat zij geen Ass heeft en hij wel..”
Geachte meneer en mevrouw, oordeel niet te snel, vraag gewoon om uitleg als u het niet begrijpt. En als u dat niet kunt, hou gewoon uw mond en kijk de andere kant op.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, oceaan, lucht, wolk, buiten, natuur en water

Share Button

Gedachten die elkaar verdringen

Wanneer gedachten elkaar verdringen, en kleine dingetjes in je hoofd blijven hangen. Nemen sommige gedachten je helemaal over. Soms ongemerkt, soms overduidelijk. Soms kunnen die gedachten heel positief zijn, bijvoorbeeld over iets wat je heel erg leuk vind. Een onderwerp waar je interesses liggen noemen ze vaak een preoccupatie, dat onderwerp is vaak overd duidelijk aanwezig. En behalve dat dat onderwerp dan heel interessant en leuk is, bied dat meteen een veilig gevoel, de gedachten daarover zijn namelijk positief geven je houvast en zijn enigzins te sturen.
Het is dan ook niet zo gek dat juist deze preoccupatie gedachten sterk aanwezig zijn als een kind even niet goed in zijn of haar vel zit. Als nare gedachten of onveilige gevoelens het in je hoofd je erg moeilijk maken en je kan er niets mee , is het fijn als je ze weg kan stoppen door die andere overheersende gedachten te gebruiken.. Dit kan natuurlijk niet altijd en de vervelende gedachten moeten er een keer uit en er moe tg iets mee gedaan worden.
Het geeft mij als moeder wel altijd een indicatie als die preoccupatie enorm duidelijk aanwezig is is dit vaak een teken dat er ook iets dwars zit.. Op goede momenten is de preoccupatie niet weg hor, helaas vliegen de sprookjes, pokemons, treinen en hot wheels modellen me zoizo dagelijks om de oren. Op de momenten dat het niet goed gaat met 1 van de kinderen gebeurt het dat de preoccupatie en de werkelijkheid soms niet los van elkaar kunnen worden gezien. Dat in combinatie met vaak ook lichamelijke klachten zijn een duidelijke rode vlag. Op die momenten is de hoeveelheid aan prikkels die ze aankunnen ook een stuk lager. Het aangepaste gedrag waar ze soms kampioen in zijn is lastiger voor ze. En rust en engelengeduld zijn voor sommige hele basis dingen echt nodig.
De puzzeltocht begint dan.. waar ligt het probleem, wat kunnen we eraan doen, wat hebben we daarvoor nodig. Tot nu toe lossen we de puzzel elke keer op de ene keer duurt dat wat langer dan de andere keer. En het allerbelangrijkste is; we kunnen het samen oplossen, kind staat niet alleen en krijgt ook altijd te horen dat er een oplossing komt is het niet vandaag dan wel over een tijdje…
En het gedicht wat ik pas nogmaals in mijn blog zette hangt aan de deur om ze eraan te herinneren…..

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, schoenen, kind en buiten

Share Button

ADHD Awarness

Oktober ADHD awarness maand. Het moment om bewust zijn te creëren om een stukje tegenwerking waar zoveel vooroordelen over zijn.
ADHD worst nog steeds gezien als makkelijke naam voor een druk ongehoorzaam kind. Iets wat aan opvoeding ligt en waarvoor medicatie gewoon gegeven wordt omdat ouders niet willen opvoeden of de makkelijke weg willen… Als het toch eens zo makkelijk was.
Als ouder hoor je al snel, ja mijn kind is ook weleens druk. Je moet ook gewoon strenger zijn. Tegenwoordig heeft iedereen ADHD.
Frustrernd voor ouders maar zeker ook voor kinderen met ADHD, want die ervaren dat het probleem aan hunzelf ligt.. Dat als ze gewoon beter hun best zouden doen dat het allemaal veel makkelijker gaat. Dus niet..
ADHD is meer dan druk zijn, of je niet kunnen concentreren. Het is een gevoel van continu onrust in je hoofd en in je lichaam. Je weet wat je moet doen en wat er van je verwacht wordt maar toch lukt het niet. Hoe kan je stil zitten als je lichaam continu wil bewegen? Hoe kan je je concentreren als alles om je heen zo intressant is? Hoe kan je opletten als bij alles wat je hoort, een herinnering aan iets anders oproept en je gedachten mee neemt?


Als een kamer opruimen een onmogelijke opgave wordt omdat je gewoon vergeet dat je aan het opruimen was…
Wat gebeurt er met een kind als hij/zij de hele tijd te horen krijgt, doe rustig, zit stil of let nu eens op… Als je de hele tijd het gevoel krijgt het toch niet goes te doen, omdat je gedachten de hele tijd afdwalen. Als je vergeet dat je eerst even na moet denken voor je iets doet.. Uitkijken als je oversteek is erg lastig als je alleen die overvliegende vlinder ziet. Die tekening op de muur is toch mooi? Je was alleen even vergeten dat je op een muur niet mag tekenen. En luisteren naar wat een andere zegt is zo lastig als in je gedachten een mooi verhaal of een mooi idee ontwikkeld..


Dan is er eindelijk na testen, observaties iemand die zegt je hebt ADHD, je bent niet dom of stout maar je hoofd werkt een beetje anders. Eindelijk krijg je het gevoel het ligt niet aan mij, en na uitleg voel je je weer een stukje sterker.. Je kan uiteindelijk gewoon alles maar het zal je altijd wat meer moeite, energie of tijd kosten. Een last valt van je schouders….. tot je anderen hoort dat ADHD niet bestaat, of dat het gewoon door iets anders komt.. Een stom in je maag komt dan denk ik nog minder hard aan. Geloof je niet in ADHD hoe dat dan lekker voor je en val iemand met een diagnose er niet mee lastig.
En weet je wat het mooie is, ADHD brengt ook zijn mooie kanten, de energie die je kan gebruiken, ook als je eigenlijk te moe bent, daar kan geen energiedrankje tegen op. Je creatieve kant krijgt alle kans zich te ontwikkelen want in je gedachten is alles mogelijk en wordt een idee niet begrenst. Leer je energie te gebruiken, leer je mooie unieke ideeën om te zetten tot iets moois. En vooral wees trots op alles wat je bereikt ondanks de soms vele tegenslagen!


Share Button

Vriendschap

Het thema van de kinderboekenweek dit jaar is vriendschap. Iets waar bijna ieder kind behoefte aan heeft. Bijna zeg ik hier duidelijk bij want er zijn uitzonderingen. Een vriendschap sluiten en onderhouden is soms best lastig, zeker als er sprake is van ASS. En door de jaren heen wordt het eigenlijk steeds ingewikkelder..
Want die niet uitgesproken regels die bij een ander misschien vanzelf gaan zijn toch wel heel ingewikkeld.
Rond peuter en kleuter leeftijd waren mijn kinderen best populair, iedereen vond ze wel aardig en je speelde naast elkaar waardoor er weinig problemen ontstonden.. Ook spiegelde mijn kinderen vaak hun vriendjes en vriendinnetjes want dat maakte het makkelijker.. Nu met 11 en 13 jaar is het wat ingewikkelder.. Want wat als je belevingswereld en je leeftijd zover uit elkaar liggen. Wat als je niet altijd begrepen wordt omdat je anders kan reageren. Maar ook het dilemma tussen kiezen voor samen spelen en overprikkeling.
Wat niemand ziet is hoeveel energie het soms kost om gezellig samen te spelen. Want wanneer kan je iets nu wel zeggen en wanneer kan je iets niet zeggen. Wat doe je als je iemand heel.gezellig vind, maar je wel enorm overprikkeld wordt van die persoon. Wat doe je als je blij bent om eindelijk met iemand te spelen, maar die gaat vervolgens elke keer een grens over waardoor het minder fijn is. Wat gebeurt er met een vriendschap als je beide wil, maar je vriendje of vriendje snapt je veilige wereldje niet.
Zowel thuis, als op school/logeeropvang/zorgboerderij wordt er veel tijd aan het sociale aspect besteed. Leren ze wat voor een ander vanzelfsprekend is. Leren ze grenzen aan te geven maar ook mee te werken op het moment dat een vriendschap het nodig heeft.
En overprikkeling na een speelafspraakje nemen we vaak voor lief, calculeren we in en accepteren we dat dat zo is.. En soms is er een speelafspraak waarna de overprikkeling maar minimaal is.. Die afspraken worden gekoesterd en extra van genoten…

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, zittende mensen, gras, plant, buiten en natuur

Share Button