Droomdekentjes…

Wanneer je je kind dag in dag uit een strijd ziet leveren wil je helpen, helpen het makkelijker te maken, de moeilijkheden weg te nemen of te vergemakkelijken. Het frustreerd enorm als dat niet kan of lukt. Met een weekplanbord, een dagplanning en de geef me de vijf methode komen we ene heel eind, maar nog zitten we in een periode die voor niemand makkelijk lijkt te zijn, en ook weinig zicht te hebben op een makkelijkere periode.
Alle planningen zijn nodig omdat er dan controle is, controle op wat er gaat gebeuren en wat niet. En waar er een periode was dat dat speling in kon zijn, is die speling nu helemaal weg.. Stiekem verdwenen toen ik er even niet op bedacht was. En wanneer er nu geen controle is dan is een meltdown ontwikkeld in een snelheid waar een Ferrari jaloers op is. Van (schijnbaar)ontspannen tot meltdown in 3 seconden. En dat kan dan ook nog eens tegelijkertijd zijn. Niet zo gek dus dat ik eigenlijk continu moe ben.. Waar de 1 al zijn knuffels (gelukkig knuffels) vanuit zijn kamer door het huis heen gooit, met kreten erbij waar mijn hard van breekt, want dan is maar al te duidelijk hoe het met zijn eigen waarde gesteld is. Ter gelijkertijd breekt er paniek uit bij de jongste, tranen stromen, en ademhaling die tegen hyperventilatie aanzit. En laat het elkaar dan flink versterken.. daar sta je als moeder, snel schakelen, wie heeft me het meeste nodig nu en wie moet ik laten wachten. Een brekend hart keer op keer…
Dagelijks zijn we bezig met afwegen wat wel en niet kan, maar sommige dingen kunnen we niet kiezen, er zijn dingen die gewoon moeten. En hoewel school onder moeten valt is ook daar elke dag die afweging,in hoever zetten we door.. Wanneer is het genoeg, wanneer weegt de stress niet meer op tegen de kennis. Wanneer stop je met de strijd, de strijd die voor fysieke klachten zorgt. Wanneer is iets gewoon genoeg…
Maar ook andere voor andere misschien zo vanzelfsprekende zaken zijn regelmatig een enorm avontuur. Van uitleg blijven geven waarom je moet douchen, en het nagels knippen in de houtgreep tot aan het drama dat kamer opruimen heet. Waar het op de ene dag met wat hulp gaat, lijken we op de andere dag niet eens te kunnen starten.
Wanneer die dagelijkse frustratie zich opbouwt ga ik op zoek naar iets wat ze even een boost kan geven. Want af en toe een discussie met je moeder over je kamer opruimen gebeurt in elk huis wel, compleet in een paniekaanval schieten omdat je echt niet ziet hoe je die playmobil in die bak met dat playmobil picto kan krijgen is een heel ander verhaal.
Wat ben ik dan ook blij dat we af en toe een lichtpuntje vinden waardoor de kinderen (en daardoor ook ik) zich gesteund vinden. Momenten zoeken waar we even stil kunnen blijven staan op de moeilijke dagen die te veel voorkomen. En vandaag kwam een een mooi pakketje, met zoals de doos vermelde een speciale bezorging voor een prinses of een held.. Vandaag kwam er voor beide kinderen een droomdekentje.. Met een mooie cd om mee op dromenreis te gaan…Even zijn de nare momenten van vlak daarvoor vergeten, en nu zitten ze heerlijk samen onder hun dekentjes, de cd op de achtergrond samen tegen elkaar aan. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar mijn bijzondere kinderen en bedank met heel mijn hart de mensen die zich belangeloos inzetten voor kinderen waarvoor zorgeloos kind zijn niet vanzelfsprekend is. Gesteund voelen door mensen die je niet kent, maar die speciaal voor jouw kind zich inzetten en ze een mooi moment geven. Morgen zal mijn dochter haar droomdekentje vast mee naar school willen nemen, want de magie van je sterk en bijzonder voelen is zo belangrijk. En mijn zoon wikkelde zich in de deken waarvan hij eerst vond dat hij hem niet verdiende maar het zachte laagje aan de binnenkant van zijn deken gaf hem rust, rust om te accepteren dat hij het verdient…
Voor wie zich afvraagt waarom ik naar zulke initiatieven blijf zoeken…. dat doe ik omdat mijn kinderen (en helaas ook te veel anderen) het verdienen en soms gewoon hard nodig hebben, omdat hun zelfvertrouwen bij elk moeilijk moment en elke tegenslag weer een enorme klap krijgt.


Share Button

Waar doen we goed aan…

Soms vraag ik me af; waar doe ik goed aan? Prikkels helemaal vermijden…. ooit moeten ze ze toch ook echt aan geloven.. de veilige cocon van bij mama zijn zal niet eeuwig bestaan… dat zou voor alle partijen niet gezond zijn.
Zoeken we dan alleen maar prikkelarme uitjes op… In hoever is dat haalbaar en wat is prikkelarm want in vele gevallen komt er dan alsnog een reis van prikkels bij.. Of kiezen we toch voor om te doen wat we leuk vinden en daarbij extra zorg voor ontprikkelmomenten en hulpmiddelen daarvoor.
Elk uitje, elke afspraak wordt afgewogen.. Een verjaardag… zal het vandaag lukken en wie is er jarig een volwassen verjaardag zullen we meestal overslaan de spanning en overprikkeling is het niet waard, komen wel.op een andere moment.. en ja dan kan het ook voorkomen dat we er niet meer bij stilstaan en het er dua niet meer van komt.. Een verjaardag van een kind is weer anders… Een kind verheugd zich op zijn verjaardag wil zo graag dat ze mee komen en er wordt dus echt afgewogen hebben we deze spanning er voor over. Wat men ziet is namelijk een kind of vaak zelfs 2 die even aan mama hangen dan wel gaan spelen maar eten en drinken moet je niet veel van verwachten.. Wat men echter niet ziet zijn de dagen daarvoor en vaak ook na waarbij duidelijk wordt hoeveel spanning er vrij komt.. de woorden ik ga toch niet, ik had nooit moeten gaan en ik ga echt nooit meer vliegen me om de oren terwijl er op de verjaardag netjes wordt gezegd dat het leuk was… Dat hoort tenslotte. Verjaardagen van onszelf worden ook klein gehouden maar het blijven wel kinderen die ondanks dat visite lastig is ze ook niet vergeten willen worden.
Maar ook andere uitjes waar ze enorm van kunnen genieten blijven een uitdaging.. Ja ze gaan mee naar een musical maar daarvoor en daarna gaat niet vanzelf.. Stralend staat mijn dochter bijvoorbeeld op de foto met haar idiool na een musical maar ik voel haar knijpen in mijn arm als ze daarvoor staat te wachten… de prikkels zijn het waard maar niet makkelijk.. na afloop is ze slecht bereikbaar moe. Compleet afgeblust..
Wij blijven doorzetten, ervaringen opdoen, leuke momenten en dus herinneringen maken en genieten.. en daarvoor en daarna blijven we keihard werken omdat voor elkaar te krijgen… Niet elke foto is dus wat hij lijkt maar wij gaan ervoor!


Share Button

Hechtingsproblemen…

Een afschuwelijk woord om te lezen en te zien, want hechtingsproblemen verwacht je bij situaties met kindermishandeling of adoptie, een probleem in de hechting al baby…En toch daar staat het zwart op wit, ASS met bijkomende hechtingsproblematiek. Officieel staat het nu in de diagnose erbij genoemd.. Mensen die mijn zoon kennen, en zijn band met zijn moeder kennen vragen zich waarschijnlijk af waar zit dat probleem dan…
De hechting van mijn zoon geeft problemen buiten de gezinssituatie.. Thuis is veilig, daar kan en mag hij ook zijn wie hij is. Andere hechting is achteraf gezien ook anders verlopen dan je zou verwachten, en hoe instinctief ik daar toen op reageerde blijkt wel de beste aanpak te zijn geweest, iets waardoor zijn cirkeltje in ieder geval iets groter is dan alleen mama. Echter vind er maar moeizaam hechting plaats aan andere personen, en hechting is in zeker mate ook nodig voor ontwikkeling en groei, en de toekomst uiteraard. Wanneer hechten niet vanzelf gaat, is dat iets waar je voorzichtig mee om moet gaan, het gaat langzamer, en het dunne lijntje wat ontstaat breekt makkelijk…Eenmaal gebroken, is het herstellen nog vele malen lastiger. Een hechting met een juf… toch wel belangrijk om je op school veilig genoeg te voelen om de juf of meester in je wereldje toe te laten, alleen dan kunnen zij je helpen met groei… Maar wat gebeurt er met dat proces als je je niet veilig genoeg voelt om te hechten, school wordt vooral een onveilig gevoel. Moet je je eens voorstellen, 5 dagen in de week wordt je door je moeder (veilig) afgezet op school (onveilig)… Waar ga je je afzetten, wetend dat je moeder je graag op school ziet en je als kind je toch wil doen wat je moeder zegt (hechting)..Hierover nadenkend breekt mijn hard met elke keer toch proberen door te zetten, niet zo gek dat ene kind zich af gaat zetten.. en wat blijkt als je dan op school alle frustratie en angst er als boosheid uitgooit, dan bellen ze je moeder en mag je terug naar die veilige situatie…Gelukkig zagen we dat de boosheid ontstaat door angst, en dat juist in een veilige zetting het beste uit mijn zoon kwam, structuur en duidelijkheid waren 1 ding, maar dat het veilig en rustig moest zijn was vele malen belangrijker.. Helaas blijkt soms dat dat te laat is om hechting te kunnen herstellen op een soortgelijke plek. En is school, en alles wat daarbij komt kijken zo onveilig tegenwoordig dat er heel veel moet gebeuren omdat weer te kunnen herstellen. Het 1e jaar na de reguliere basisschool was zelfs zijn zusje ophalen van school nog te eng.
School en hulpverlening lopen dus tegen een dikke muur aan, een muur ondoordringbaar bijna, want hechten is gewoon te eng.
Maar ook in andere situaties lijkt de hechting toch echt wel een dingetje, familieleden zijn leuk, maar op een afstandje, vrijwillig een knuffel geven, of zelfs gewoon gedag zeggen is al een hele uitdaging. Waar mijn nichtje en mijn neefje gezellig bij mij komen zitten, zal mijn zus bijvoorbeeld genoegen moeten nemen met een zachte “hoi”. En zie ik nog steeds de spanning toenemen als iemand hem toch die knuffel wil geven. Anderzijds is het een heel zorgzaam knulletje die graag zorgt. Een dier sluit hij in zijn hart en die koestert hij met alles, bij voorkeur wel zo jong mogelijk, want een ouder dier is alweer wat onvoorspelbaarder, dus eng.
Hechtingsproblemen…. Voor het eerst dat ik het zo uit, want het doet zeer, want wat het voor nu betekend is duidelijk zichtbaar en breekt mijn hart al, maar wat brengt de toekomst, en had ik iets kunnen doen om het te voorkomen?
Ik koester de mensen aan wie mijn zoon wel gehecht is, en mocht je in zijn kleine cirkeltje zitten, mag je daar zeker trots op zijn, want dan heb je iets heel goed gedaan voor hem.


Share Button

De school en het meisje…

Maar dan doe je haar toch gewoon naar speciaal onderwijs….
Ja maar mijn kind heeft ook niet altijd zin in school…..
Elk kind moet wennen aan een nieuwe klas…. Maar ze ziet er altijd vrolijk uit hoor…Zo druk is die klas niet hoor, is juist ene rustige klas… Zo hard zijn die kinderen niet hoor, in een andere klas is dat veel meer…

Het is inderdaad niet zichtbaar wat er in haar hoofdje omgaat, dat ze elke ochtend weer met een lach de school in loopt getuigd van een heel sterk meisje. Echter worstelt dit meisje elke dag weer met het goed willen doen, en de grens wat ze aan kan. Het goed willen doen gaat verder dan het willen, er zit een dwang gedachte achter van het goed moeten doen, dus als dat niet lukt is dan meer dan een baal gevoel, dat geeft een groot gevoel van teleurstelling. Dit is een meisje die elke ochtend weer vol goede moed uit bed stapt, op weg naar haar ene vriendin in de klas, haar lieve juf, haar hang naar kennis die je op school krijgt aangeboden. tergelijkertijd geeft school haar ook een ander gevoel, een knoop in haar maag zodra ze het gebouw betreed; “Mama waarom voel ik me niet lekker als ik de school in ga, net voelde ik me nog goed.” Een kind wat zich niet aan de regels houdt maakt haar doodsbang, met daarbij dus het gevoel dat ze de hele dag op dit kind moet letten want stel nou dat dat kind iets onverwachts doet.. En uiteraard is dat niet 1 kind, maar heb je er meerdere per klas…
Als je dan aan het werk moet, ben je je ook nog eens heel bewust van elk geluidje en elk geurtje, toch aan het werk willen, maar bang zijn afgeleid worden voert de druk alleen maar op.. En dan zijn je gedachten al snel de weg kwijt, want was je ook
al weer aan het doen.. De gedachten ik kan het toch niet, de juf heeft al uitleg gegeven dus kan niet zomaar nog ene keer vragen, en hoe moet ik nu beginnen frustreren enorm…. ojee nu moet ik echt beginnen want de tijd is bijna voorbij…
Dus ja ik breng je met je 10 jaar nog naar de klas, en houdt als je dat wilt ondertussen je handje vast. Je knuffel nog steeds in je armen geklemd, en aan de hand van de juf kan je me soms wel en soms eigenlijk nog niet loslaten. Met pijn in mijn hart laat ik je achter en neemt bij mij de spanning toe hoe zal het gaan vandaag…. Er zijn ook dagen dat je enthousiast de school in loopt samen met je vriendin, wanneer ik denk het wordt een goede dag… Maar ook op die dagen is het afwachten hoe het gaat in de les.
Wanneer de ochtend of middag klaar is, is het wachten op de verrassing, kan ik aan je vragen hoe de dag was, kom je vrolijk naar buiten of in tranen, of lukt het zelfs niet om naar buiten te komen omdat de regen er onverwacht toch nog is. Zal ik mogen vragen hoe je dag is.. Of levert dat een ritje naar huis met een gillend verdrietig meisje op de fiets op. Lang leve de tandem, want vele dagen ben je niet in staat mee te trappen, laat staan zelfstandig te fietsen. Terwijl ik kinderen vrolijk de school uit zie komen, vertellend over school breek mijn hart….
Gelukkig is er af en toe enkele dag dat het goed gaat, en hoe fijn is het als dan de juf dit ook herkend en erkend en daar een lief bemoedigend berichtje over in je agenda schrijft.
Lieve andere moeders, vaders opa’s en oma’s oordeel niet als je niet de situatie meemaakt. Dat lieve meisje waarover ik soms mijn hart lucht heeft het nog zwaarder dan je denkt, speciaal onderwijs kom je niet zomaar omdat je als moeder ziet dat dit nodig is, daar gaat een hele lange weg aan vooraf waar we keihard aan werken op dit moment. En ja ik weet waar ik het over heb, ik weet wat dit allemaal met een kind kan doen.. Mocht je het nog herinneren, mijn lieve zoon, liep ook ooit met een lach op zijn gezicht de school binnen, knokte zich keihard elke dag door tot het niet meer ging… Echter kon die lieve knul bij overprikkeling heel anders uit de hoek komen, en dat was wel zichtbaar…. Helaas is dit bij mijn dochter een ander verhaal, tenzij je haar echt kent en haar gezichtje ziet na een schooldag… Vergeet dat naar school gaan niet vanzelfsprekend is….. Dit verhaal gaat over mijn dochter, ene meisje van 10, die zo kan stralen als de zon, maar ook zo intens bang kan zijn in een mate die je je niet eens voor durft te stellen. Met haar zijn er nog vele andere jongens en meisjes waarbij school niet zomaar vanzelfsprekend is, Waarbij de mogelijkheden voor school niet passend zijn en het een dagelijkse zoektocht en zorg is of het recht op onderwijs na kan worden gekomen…


Share Button

Sensorisch matriaal

Sensorische activiteiten, friemel matrialen, kauwkettingen…. Altijd alert en op zoek naar dingen die het voor de kinderen makkelijker maken. Soms werkt iets heerlijk som werkt iets totaal niet, een tangle is leuk om mee te friemelen, maar wordt ook gewoon kapot gebeten, want ja daar is die niet voor.. Helaas hebben de meeste producten vaak ook wel een kosten plaatje dus moet er gewoon goed tegen elkaar afgewogen worden wat proberen we wel en niet uit, en op sommige momenten blijft er twijfel. Zo had ik al een tijdje twijfel of ik Crazy Aaron Thinking Putty wilde uitproberen.. Uiteindelijk hoefde ik niet meer te twijfelen en won ik een blikje Dankzij Educadora webshop Chewigem Benelux … Waar ik bedacht dat is iets voor mijn dochter, was echter mijn zoon thuis toen het blikje aankwam.. Laat mijn 12 jarige knul nu helemaal gelukkig zijn met het blikje.. Waar hij ook heen gaat blikje wil hij meenemen, heel even mogen wij ook voelen, en waar dochter ook meteen roept daar wordt ik rustig van als ik er mee friemel, heeft mijn zoon besloten dat dat wel zo mag zijn, maar niemand krijgt zijn blikje meer… Mooi moment om dan eens door te vragen, want waarom is dat potje met een substantie dat iets weg heeft van klei, maar toch ook weer niet nu zo interessant voor hem. Nu is mijn zoon geen jongen van veel woorden, nouja, niet altijd dan. Maar hij kwam met een lijstje met woorden die voor hem het weergaven. (enorm knap en enorme stap voor hem dit)
Elastische -> want dan kan je hem lekker uit elkaar trekken zonder dat het kapot gaat.
Stuiterend -> want als die dan valt, komt die weer omhoog, en is wel leuk natuurlijk.
Plakkerig-> maar zonder aan je handen te kleven.
Voelt fijn aan -> is glad maar heerlijk zacht.
Mooie kleur -> omdat het geen egale kleur, is een stoere kleur.
En het zit in een handig blikje, zodat die niet helemaal vies wordt.
Er blijft weinig stof aan hangen, kleur blijft mooi.

Oftewel mijn zoon heeft op dit moment voor het eerst sinds lange tijd iets anders op zijn verlanglijst staan dan games en lego.. Een aanrader voor Friemel kindjes, in vele kleuren en variaties te vinden. Voor hele jonge kinderen wat minder omdat het toch makkelijk in een mond verdwijnt, maar mijn 12 jarige geniet er van !


Share Button