Menu

Google Analytics statistieken

gegenereerd door GADWP 

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

Ingewikkeld

17 april 2019 - Author: Ingrid

Waar we dachten al een aardig ingewikkeld leven vol verrassingen te hebben, waar alles gestructureerd was, maar het zeker nooit saai was, kwam daar net na de zomer een gebeurtenis bij die ons leven compleet op zijn kop zette.. 7 maanden later beginnen we aan een nieuwe start, een nieuwe start waarmee we dingen afsluiten die we een plekje willen gaan geven. We weer een veilige thuishaven hebben waar we volledig onszelf kunnen zijn en waar we nu echt hopen even in rustig vaarwater te komen, voor zover dat gaat in toch wel een bijzonder gezin. Want niets gaat hier zoals je het verwacht. Belastbaarheid blijft een issue en een thuiszitter zal nooit normaal zijn of worden. Maar wat hebben we ook veel geleerd de afgelopen maanden, Hoe sterk iemand kan zijn, hoe belangrijk die band is die we hebben met zijn 3-en. Dat er dan weliswaar sprake kan zijn van hechtingsproblematiek, maar dat er wel weer bewezen wordt dat vertrouwen in ons gezin niet kapot kan.
Meer dan eens werd duidelijk dat dat eigen wereldje ook zoveel meer waarde kan hebben in lastige situaties. Meer dan eens werd laten zien hoe sterk iemand kan zijn. Maar ook werd duidelijk dat belastbaarheid van een kind heel goed in de gaten moet worden gehouden. Was het overduidelijk dat wat je aan de buitenkant ziet niets zegt wat er aan de binnenkant gebeurt. En mag ik dankbaar zij voor het netwerk, hoe klein dan ook dat om ons heen is.
Wanneer veiligheid en vertrouwen op de proef worden gesteld. Wanneer er een situatie voordoet die je neer kan knuppelen, konden we door alle jaren die niet vanzelf ging, een kracht putten uit de kracht om door te gaan. Voor nu hopen we even gewoon op rust. Een veilig plekje is er, een fijne school voor de jongste, en een fijne plek waar de oudste kan zijn wie hij is. Hulpverlening die ons begrijpt. We zijn er nog niet, maar we komen er wel, nog sterker dan voorheen.. Maar nu eerst rust, een stapje terug en samen genieten…. en over een dag of 10 wanneer beide kinderen er een weekendje niet zijn haalt deze mama iets lekkers en proost even op de rust…

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Verliefd

14 april 2019 - Author: Ingrid

Tussen alle hectiek, boze buien en onrust, veel onrust. Komt mijn lieve kleine meisje van 11 jaar thuis met een mooie tekening. Een tekening niet door haar gemaakt maar voor haar met onderin een kort zinnetje… “wil je verkering?” Super lief natuurlijk, een tekening die compleet aansluit ook bij haar fantasie wereldje, van een jongen waar ze in de pauze veel mee speelt. Uiteraard heeft ze ja gezegd, en heeft ze van de knuffel van de jongen een kusje gekregen…
Uit alle verhalen is duidelijk dat haar “vriendje” net zoals zij zelf graag in een fantasie wereld zit, en is alles nog heel onschuldig.. Toch zet het me wel aan het denken. 11 jaar oud, je lichaam dat gaat veranderen langzaam van meisje naar vrouw. over een jongen/vriendje wordt gegiecheld en verliefdheid is bijna gelijk aan ik vind hem zo lief en schattig en speel graag samen met hem. En als enige meisje in de klas, en ook binnen school zijn de meisjes ver in de minderheid, is er over aandacht van die gezellige jongens niet te klagen. En wat ben ik ook blij dat ze in de veilige omgeving van haar school, deze stapjes zet, waar de onderlinge druk een stuk minder sterk lijkt te zijn, en het soms een heel eigen wereldje op zich lijkt. Het verschil met haar oude school is enorm, de meiden uit haar oude klas zijn haar voorbij gevlogen, zeker toen ze merkte dat ze nu gewoon op haar eigen tempo verder kon, en zich niet meer bezig hoefde te houden met de vraag of ze er wel bij hoorde.. Of ze haar wel aardig vonden….
En alhoewel alles lekker in haar eigen tempo gaat kwa ontwikkeling, merk ik dat we toch echt in de pubertijd zijn beland.. Zij voelt het ook, is ineens opstandig van tijd tot tijd (moet nu 3 keer iets vragen ipv 1 keer, maar dan doet ze het wel gewoon). Ze zoekt wat meer zelfstandigheid, binnen haar veilige gebied, dus kreeg ik vanmorgen een ontbijt op bed en ging ze daarna de ontbijtbordjes afwassen. We hebben samen staan koken (hier wordt mijn geduld wel op de proef gesteld, want alleen gaat het zoveel sneller). Haar lichaam verandert, en naast de jurkjes en rokjes, worden er ook regelmatig korte spijkerbroekjes gedragen want dat is stoer. Waar ze het ene moment heel stoer en groot is, speelt ze het andere moment nog met haar beren familie, haar Barbie’s of de Playmobil. Kijkt ze echt meidenseries, om daarna Disney junior nog op te zetten. En dat laatste vind haar “vriendje”ook nog erg leuk. Een nieuwe fase gaan we langzaam in, met werelden die van minuut tot minuut wisselen. Terwijl ondertussen haar fantasie vriendjes daar gezellig in meegaan. Mijn kleine meisje wordt groot, al doet ze ook dit weer op haar geheel eigen manier….

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, kind en buiten

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

leeg

11 april 2019 - Author: Ingrid

Daar sta je dan.. leeg.. op… moe… Druk bezig de hele structuur is weg en we moeten er even door. Rust vinden lukt even niet, ik moet door. Voor mezelf merk ik al dat het lastig gaat, het zwaar is.. Alles om het voor de kinderen makkelijker te maken en toch was het gister echt te veel.. terwijl de oudste s’ochtends in een mega meltdown kwam die zeker anderhalf uur duurde, storte de jongste gister middag met een wit snoetje in. 2 totaal verschillende reacties.. Maar beide vertelde me hetzelfde… en oh hoe frustrerend dat je niet kan zeggen ik los het op.. Nee we moeten erdoor.. en ik weet dat we nu in een mega achtbaan zitten, maar we moeten de rit uitrijden. We moeten nog even door.. Na wat tranen, parkeer ik voor nu mijn eigen gevoel, ik moet… Ik mag en kan nu niet anders.. Wetend dat we er wel door heen komen… Maar nu is het even tot 1000 tellen en weer door… nog een aantal dagen en dan is de achtbaan van gebeurtenissen klaar… En kunnen we alles letterlijk en figuurlijk een plekje gaan geven..

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Zorgen

2 april 2019 - Author: Ingrid

Terwijl mijn hoofd overloopt met andere dingen, er ineens van alles geregeld moet worden van iets waar we al tijden naar uit kijken. Dringt wat later als normaal tot mijn door dat de puzzeltijd van mijn oudste in pauze stand gaat. Ineens zie ik zijnngezichtje en dringt het tor me door, als het voor mij al snel en overweldigend gaat ineens wat betekend dat voor jouw….
Terwijl de jongste in haar eigen bubbel naast ons zweeft en daardoor gewoon buiten de werkelijkheid toekijkt (slimme strategie, gewoon even de werkelijkheid buitensluiten tot je het in elkaar kan puzzelen), wilde oudste juist alles intens meebeleven, helpen en snappen. Maar het is te veel.. En daar komt het bekende patroon, hij houdt zich groot en sterk voor de buitenwereld maar alleen met mama en zus ( die vooral geen geluid mag maken en in haar bubbel moet blijven)komt alle onrust en angst eruit. Het is ook veel en onbegrijpbaar… De afgelopen maanden een achtbaan aan emoties, nog meer als normaal, en ineens gaat de achtbaan wel heel snel. Net op het moment dat de achtbaan bijna stilstond versnelde hij weer, compleet onverwacht.. en ineens verandert alles om je heen en mag/moet je ook nog meebeslissen wat je wilt..
En vandaag juist op wereld autisme dag is voor ons weer even heel duidelijk hoe onzichtbaar autisme is. Hoe lastig het is als de veranderingen de structuur verdrijven. Hoe moeilijk een verandering is ookal wilde je het zo graag… Maar ook juist vandaag ben ik trots op wat we al bereikt hebben als moeder en zoon. Met een onbreekbare band..

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog

Shutdown

28 maart 2019 - Author: Ingrid

Ineen gedoken in een stoel in de wachtruimte, opgerold tot een klein balletje, alsof je in een cocon zit. Complete shutdown, uit het niets, nouja niet helemaal uit het niets maar nog steeds onverwacht. Nog onverwachter omdat het plaatsvind in de wachtruimte, vlak voor je wekelijkse muziektherapie. Geen druk, geen verwachtingen, alleen genieten, ontdekken en succes ervaringen opdoen. En toch daar, daar in de wachtruimte zit ik naast je, probeer te kijken of we je geactiveerd kunnen krijgen. Je staat uit, ook de muziektherapeut ziet het. Geeft je de ruimte, doet een kleine aanrakingsoefening om je te laten voelen dat je er mag zijn. Je mag er zijn, je bent welkom, maar vandaag lukt het niet. Het gevoel van frustratie laat ik van me afglijden, ja we hebben net een 10 km fietstochtje (tandem) erop zitten, en ja voor blijkbaar niets, maar zo mag ik niet denken, nouja het mag wel. Maar het zal niemand helpen, jouw niet, want dit is geen bewuste actie, voor jouw is het gevoel vele malen zwaarder dan mijn frustratie over de rit die geen nut had. Ja ik mag best even mijn gevoel erkennen. Maar ik realiseer me vooral dat jij me nu nodig hebt, en niets aan mijn frustratie hebt. Heel lief vraagt de therapeut nog of ik nu iets nodig heb, want dit was wel even “me”time in plaats van “mama”time. Maar mijn “me “time komt nog wel. De therapeut neemt afscheid, ik vraag mijn zoon het aan te geven als hij klaar is om zijn jas aan te trekken. 2 minuten later kruipt hij langzaam uit zijn shutdown, ik herhaal dat we op zijn tijd onze jas aan trekken. Hij kijkt naar de uato’s buiten en wijst, wanneer ik hem niet begrijp tikt hij op mijn telefoon wat hij bedoelt.. er is were contact. De jas kan weer aan, en we gaan naar de fiets… na minuut of 10 zie ik dat je er weer helemaal bent.. We fietsen veder, je kwebbelt weer over auto’s.. Bij de aanblik van een groepje van jouw leeftijdsgenootjes die voor ons fietsen, lol makend, gezellig kletsend, raakt het me hard. Enorm hard.. Hun wereld en jouw wereld lijken totaal niet op elkaar. Ik zou je voor geen goud willen missen, maar wat zou het voor jouw fijn zijn als je ook zo onbezorgd vanaf school met je vriendjes naar huis zou kunnen fietsen…..

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

Share Button

Geen reacties - Categories: Autisme Blog