Er lijken 2 groepen ouders te zijn van een kind met autisme. De ene groep die door pusht ‘ de wereld gaat geen rekening houden met jouw autisme, dus leer jezelf maar staande houden’. En de groep die meebeweegt, aanpast en vecht voor medewerking van anderen.
Voor beide kanten is iets te zeggen. En het betekend niet dat je niet een beetje kan mixen. Ook zal het per kind ook wel verschillen wat misschien net het oog op later het beste aansluit..
Van nature hoor ik tot de laatste groep. Toch heb ik met name onder druk van de maatschappij en school geprobeerd het eerste type meer te omarmen/gebruiken. Daarbij merkte ik vooral dat het niet alleen afhankelijk is van het kind wat het beste werkt. Ook dmvoor de ouder zelf moet het passen. En naast dat ik er compleet ongelukkig van werd, enorm tegen mijn eigen gevoel in moest gaan, zag ik ook dat die manier niet past bij ons.. wat uiteraard niet betekend dat ik niet soms net even de grens op zoek om te kijken of we echt dat stapje niet kunnen maken
Toch bekruipt me soms wel het gevoel doe ik er goed aan zo mee te bewegen, zou de uitkomst anders zijn als ik door had gepushed.. dat is de grootste vraag die ik keer op keer aan hulpverlening stelde. Het zat me vooral dwars dat er zo vaak geregeerd werd dat ik wat harder moest zijn… Maar meebewegen en toch aan je regels vasthouden is wel degelijk mogelijk. En wat is daarnaast belangrijker het meebewegen voor beter welzijn en zelfvertrouwen of die strikte regels omdat iedereen het gewoon moet?
Met name met thuiszitters krijg je hiermee te maken. Je kind moet naar school. Er is leerplicht. Je kind moet een diploma halen, want de toekomst. Je kind moet meedoen in de maatschappij….
Zowel online als in het ‘echte’ leven beland ik nog weleens in een discussie over wat je kan verwachten, dat soms pushen echt niet helpt en dat het voor mijn gevoel, en dat is het echt mijn gevoel, een kind soms te kort wordt gedaan door te weinig aandacht voor het welzijn en het eigen ik persoontje…
Maar er is niet de manier die de beste is. Het moet de manier zijn die passend is… Oordeel niet over de ander en ja dat is lastig, ik betrap mezelf er ook op. Maar heb respect voor elkaars manier zonder het aan de andere kant op te dringen.. Bedenk hierbij 1 belangrijk deel, ook als er om je mening wordt gevraagd sta stil wat jouw mening voor een ander kan betekend zowel positief als negatief.Â
