Het is soms zo enorm pittig wat trauma kan doen.. terug kijken naar foto’s… het zichtbare verschil is zo groot.. Autisme was er altijd al als een vlindertje vloog ze rond.. Soms in contact, vaak in haar eigen wereldje maar nog wel bereikbaar.
Van kleine micro trauma’s die zich opstapelde maar nog behapbaar waren tot trauma’s waardoor ze voorgoed getekend werd.. het verschil… Het vertrouwen in de wereld.
Van een meisje die alleen het goede kon zien, naar een meisje die al het verteouwen in mensen verloor.. Trauma die ze door haar angsten voortkomend uit de autisme diep weggestopt werden maar nog dagelijks meespellen.
Zonder het trauma zou er nog steeds autisme aanwezig zijn, de wereld nog steeds spannend. Maar toch heeft het trauma iets afgepakt. Een stukje van haar wat alles een beetje mooier maakte. Als ze je echt vertrouwd mag je soms dat stukje nog even zien. En wat ben ik dankbaar dat het er ergens toch nog een beetje is…
