De disbalans tussen sociaal willen zijn, er behoefte aan hebben, en de spanning die het geeft….
Het is totaal niet voor te stellen voor degene die haar nu zouden zien. Met een vriend en vriendin naar de bios , zoals vele andere pubers. Ok de meeste pubers zulle hun verzwaarde knuffel niet meenemen. Gewoon net al alle andere lachen en kletsen..
Wat er vooraf, tijdens en na geheid onzichtbaar. Zo konden mijn plannen, ja ik dacht iets voor mezelf te plannen, geschrapt worden en konden we nog net het compromis sluiten dat ik op 5 minuten fietsen naar de supermarkt mocht. Verder weg was geen optie.. Dus zit ik bij de subway even heel gezellig alleen een broodje te lunchen..
Wat vooraf ging waren dikke tranen, voorbereidende handelingen, paniek, spanning en nog meer tranen.. De woorden ‘ we doen het omdat het iets positiefs oplevert’ bleef ik in mijn hoofd herhalen terwijl ik het liefst mee wilde huilen, schreeuwen.. mijn frustratie eruit wilde gooien. Van buiten leek ik kalm, van binnen woede dezelfde oorlog als die zij liet zien.. Waarom kan iets leuks doen, iets waar je naar uit kijkt je zoveel kosten..
Terwijl ze nu hopelijk geniet haal ik wat boodschappen, probeer ik op te laden, want straks is de spanning er gelukkig af maar slepen we haar erdoor tot bedtijd. Hopen we dat eten lukt..
Maar uiteindelijk hopen we vooral het gezellige te onthouden geniet ik van mijn broodje en zoek ik zo nog maar even in rust een lente zonnetje op.. al klinkt in een hoekje uithuilen helemaal zo gek nog niet..
