De vraag aan 2 kleine meisjes of ze een stukje opzij wilde gaan viel blijkbaar verkeerd, want hoe durfde ik aan een kind van 3 te vragen (haar grote zus stond er naast) of ze even ons de ruimte wilde geven om op te staan van het tafeltje waar zij wilde gaan zitten. Moeder vond het maar raar dat ik dat verwachte. Mijn uitleg dat mijn dochter anders niet op durfde te staan werd niet geheel begrepen. De hand die in mijn arm kneep gaf aan dat ik geen extra uitleg kon geven maar gewoon de ruimte uit moest gaan. Te veel spanning. Maar zo graag zou ik juist aan die kinderen uitleggen waarom ik het vroeg, want duidelijk was dat de zin want ze heeft autisme niet voldoende was.
Wat zou ik graag uitleggen dat het niet aan hun lag, dat mensen gewoon spannend zijn, zelfs als ze heel erg lief zijn. Graag zou ik ze uitleggen dat soms iemands hoofdje anders werkt waardoor je soms ineens van iets bang kan worden, niet meer kan praten. En door dat ene stapje achteruit je het voor die persoon dan net even wat makkelijker is.
Sommige dingen zijn niet uit te legen. En sommige dingen soms juist heel mooi als men ervoor open staat. Want kennis en ervaringen delen zal voor meer begrip zorgen, waar tegelijkertijd een overdaad of niet open staan voor die kennis en ervaringen zal zorgen voor weerstand. Want tegenwoordig heeft iedereen wel iets. En lijkt de maatschappij te verhard soms echt door te kunnen dringen.
Maar wat we vragen vaak als ouder van, of persoon met autisme is niet dat iedereen de wereld compleet aanpast. Maar dat er begrip is als er een kleine aanpassing nodig is zodat we allemaal meekomen. Of dit nu dit kleine stapje achteruit om ruimte te geven is of de bemoedigende blik in plaats van oordelende blik. Dat kleine stapje maakt voor de meeste niets uit, maar kan voor iemand met autisme het verschil maken tussen wel of niet functioneren. En geloof me als ik zeg dat dat wel functioneren het voor iedereen, ook voor degene die dat stapje maakt een stuk fijner is.
