Mijn dochter vroeg zich af of het slim was van irmand die ze kent dat ze zo maskert bij anderen. Het zet haar aan het denken hoe ze hier zelf in staat. Het opend het gesprek over een ingewikkeld kenmerk wat je vaak bij autisme ziet of misschien juist niet ziet.
Maskeren.
Waar ze daar vroegwr kampuoen in was kwam het moment dat ze compleet vast liep voor anderen misschien dus wel als een verrassing. School die ineens doorhad dat sommige dingen veel complexer lagen dan gedacht. Mensen om haar heen die geen idee hadden hoe ze aan het knokken was.
Haar masker viel af, omdat het gewoon echt niet meer ging. Toch zijn er momenten dat ongemerkt dat masker nog wel opgaat, ze zich aan probeert te passen, maar dat dit eigenlijk te veel van haar blijft vragen. Een deel van haar die het misschien nog wel wil om mee te kunnen doen in het sociale leven. Maar ze voelt ook dat ze zich beter voelt zonder dat masker.
Laten zien hoe hoog de angst zit of de overprikkeling zorgt ervoor dat zij zich sneller hersteld. Dit zorgt echter ook opmerkingen die je liever niet hoort.
Geen masker betekend namelijk ook dat gedrag verkeerd begrepen kan worden. Een taak van mij om de afweging te maken waar blijf ik uitleggen en vertalen. En waar haal ik een keer diep adem en laat het maar gaan.
Een masker handig in sociale interacties, maar de vraag blijft is het voor de drager van het masker de beste optie of juist niet.
