Na een dagje uit zit ik naast mijn dochter in de bus… Dit keer vrij ontspannen want een georganiseerde dag reis geeft rust kwa reizen. Ik krijg een liedje via Spotify doorgestuurd van haar.. Easy, it looks easy.. ja soms lijkt het zo makkelijk…
Wat men niet ziet is er niet, en dus lijkt het soms zo makkelijk te gaan terwijl er onzichtbaar een hoop aan de hand is, dat er keihard gewerkt wordt is niet zichtbaar. En zo ontstaat er een scheef beeld.
Want waar die stralende foto van haar verjaardag gister een stralende lach toont, was het kei en keihard werken gister, voor ons beide, maar zeker ook voor haar.. Gelukkig onthouden we de foto…
En ook vandaag, terwijl ze vrolijk huppelt door het sprookjesbos, ik een paar mooie foto’s mag maken is er ook de keihard werkende kant. Het continu in waakhond staan voor onverwachte bewegingen van andere mensen. Het onbegrip van mensen om de onzichtbare handicap en daarmee de minder validen ingang. De blikken van leeftijdsgenoten die haar aan het uitje aangepaste kledingstijl niet begrijpen, en al helemaal niet die knuffel die mee is.. en ook zei zou het liefst met een vriend of vriendin lekker een dagje onbezorgd door de efteling dwalen… maar het is keihard werken met een vleugje ontspanning….
It looks easy…
