Een picknick met vrienden.. uiteraard zorg ik dat mijn dochter kanngaan. Ik blijf in de buurt, op haar verzoek, maar wel op een afstandje. Nabij, maar toch de ruimte.
Na een rondje Japanse tuin las ik op een heerlijke plek, met vogels op de achtergrond zondagskracht uit. Waar ik in het begin van het boek overspoeld werd met verdriet en echt even het boek weg moest leggen, voelde het als een warme deken om me heen op het einde. Herkenning maar ook het gevoel van trots. “Zo is ze nu eenmaal”. Een korte zin, ondertitel van het boek, maar het zegt zo enorm veel. Het is zo herkenbaar. Het was een fijn boek om te lezen. Alle drie de boeken van de trilogie trouwens. De woorden schieten te kort, komen er niet goed uit als ik het gevoel wil omschrijven. Maar de titel zondagskracht is perfecte want de boeken zijn niet alleen krachtig, ze geven ook heel veel kracht.
