Terwijl ik ondertussen echt wel wat gewend ben overvalt het me met regelmaat nog hoe heftig, intens een paniekaanval opkomt. Terwijl mijn dochter overspoeld door heftig emoties worst meegesleurd in intense paniek probeer ik de rust vanuit mijn tenen te halen. Rust, geduld en vooral zelf je hartslag zo laag mogelijk houden om te kunnen co-reguleren. Er zijn voor haar en een buffer vormen tussen haar en de dan veel te enge boze buitenwereld.
Mensen kijken geschrokken om, e de enkeling die lief bedoeld een handje toe wil steken weer ik af. Alsjeblieft het is lief bedoelt, maar dicht bij haar komen is nu echt geen optie. Een hand op haar schouders als steun al helemaal niet.
Terwijl bij haar de rust daalt, geef ik ruimte aan mijn eigen gevoel, niet te veel want dat heeft weer onrust. Maar ook ik moet daarna even reguleren.. in het geval van vandaag uitte dat reguleren zich vooral in een hele boze klachtenmail naar de veroorzaker.. woede gevoed door de beurse arm waar vanuit paniek wat nagels in gezet werden.
Dat emoties je zo enorm kunnen overspelen, ze je overvallen maakt dat je lichaam alleen nog maar vanuit een flight, fight of Freeze kan handelen.. en na de eerste paniek volgt dan ook de freeze.. geen stap die zelfstandig gezet kan worden, geen woord dat meer gesproken kan worden. En alleen nog maar de behoefte aan veiligheid.
Ik zou willen dat ik kon zeggen gelukkig komt het niet vaak voor.. de realiteit is echter anders en maakt dat dan de eerst paniek, de freeze, mijn eigen woede en uiteindelijk de rust. Ik me vooral zorgen maak… Hoe kunnen we hierin verder, hoe kunnen we zorgen dat het veilig blijft.. en hoe kunnen we werken naar meer zelfstandigheid….
