Bedekt met een laagje sneeuw ziet alles er een stuk mooier uit. Er is geen straatafval meer zichtbaar. De kale struiken die hun blad verloren zijn dragen een warm jasje. Het is bijna eennvredig masker die alles er rustig en sereen uit laat zien..
De sneeuw ligt als een masker over de stad, de natuur, het hele land heen. Een masker wat we altijd zo goed kende. En net als de sneeuw veel uit het zicht hield. Een masker die mijn kind droeg. Maar ook ik als ouder draag vaak een masker. Uit angst niet begerepen te worden. Uit angst dat er ook maar iemand denkt dat ik het niet kan en de regie uit mijn handen wil nemen.
En waar ik trots ben dat mijn dochter haar masker kan laten zakken, zou ik willenndat ik dat ook wat meer durf.
Zoals de zon doorbreekt door de grijze lucht na de winterse bui, zo zou ik af en toe mijn eigen masker af willen breken.
