Autisme is niet alleen een spectrum aan kenmerken, maar vaak ook een spectrum aan ontwikkelingsleeftijden. Van jonger tot leeftijdsadequaat, maar ook sterker op een bepaald vlak behoort tot de mogelijkheden. Hierdoor is de kan op overvraging en ondervraging groot. Het is dus vaak nodig om op verschillende vlakken een kind of persoon met autisme anders te benaderen. En bij elk kind, elke persoon met autisme zal het spectrum aan leeftijden ook weer compleet anders zijn. Ja autisme is een complex iets.
Met de zin ik heb autisme of mijn kind heeft autisme zeg je dus niet meer dan dat er sprake is van autisme, maar wat de impact is is daarmee eigenlijk helemaal niet duidelijk, Toch is het benoemen zeker niet iets wat je als taboe moet zien of maar moet mijden. Want welke vorm dan ook, welke manier dan ook autisme is nooit iets om je voor te schamen.
Wat nog weleens verward wordt is dat een lagere sociaal emotionele ontwikkeling niet zorgt dat iemand zich kinderachtig gedraagt. De behoefte aan hoe je iemand benaderd of wat er nodig is is mogelijk anders, maar de persoon blijft, zeker wanneer er geen sprake is van een (licht) verstandelijke beperking, nog gewoon zijn of haar leeftijd. Zelfs als de interesses soms nog “jong” lijken is de persoon gewoon op veel vlakken ook gewoon de kalenderleeftijd met de daarbij behorende behoeftes. Had ik al gezegd dat autisme best ingewikkeld is?
Het rekening houden met de verschillende ontwikkelingsleeftijden zorgt voor meer mogelijkheden om door te ontwikkelen en een omgeving die beter te begrijpen is en daardoor veiliger en rustiger aanvoelt.. Vergeet echter niet ook eens wat uit te dagen, de grenzen wat op te rekken zonder de veiligheid aan te tasten. Want groei is nooit onmogelijk, soms is het keihard werken, maar laat er altijd ruimte zijn voor groei.
