Terug naar school

In de Trouw (https://www.trouw.nl/cs-b4a98acf) stond een mooi artikel. De insteek gericht op hoogbegaafde kinderen, maar passend eigenlijk voor elk kind die worstelt in het onderwijs.
De scholen starten weer, kinderen en jongeren in spanning, misschien een nieuwe klas, nieuwe leerkrachten, nieuwe leerstof. De 1 staat te springen weer te starten en de ander puft en zucht nog een keer want school voelt zo onnodig aan. Maar de meeste kinderen zullen uiteindelijk weer vrolijk naar school gaan, groeien, ontwikkelen, vriendschappen sluiten. En school ervaren zonder problemen, om er uiteindelijk fijn op terug te kunnen kijken.
Mijn hart gaat echter uit naar de kinderen en jongeren die niet kunnen genieten van hun vakantie, wetende dat deze bijna ten einde is en school dan weer begint. Ik hoef er maar over na te denken en de beelden van mijn eigen kinderen, en de bijbehorende wanhoop en frustratie, komen weer omhoog. Mijn 6-jarige zoon die vol enthousiasme in groep 3 kwam, zich volledig aan probeerde te passen aan de rest van de klas, maar die een stoorzender was volgens de juf, zijn niveau onderschat, geen aandacht voor ontprikkel moment, tips die genegeerd werden. Met het punt dat hij uiteindelijk met 8 jaar! Voor het eerst uitsprak dat hij er beter niet meer kon zijn, liever dood was. Dat was de eerste keer dat hij dat uitsprak, maar het gevoel zat er al vele malen langer. Het onbegrip, het niet verder kijken dat gedrag, het niet zien van zijn angsten en overprikkeling zorgde ervoor dat, na van alles te hebben geprobeerd, hij uiteindelijk uitviel. Gerekt tot halverwege groep 8, maar hij sloot zijn basisschool niet af met een getuigschrift, hoe kan het ook, zo overprikkeld, zo vastgelopen dat hij eigenlijk alleen nog maar aanwezig was de laatste jaren, en zelfs dat niet fulltime. Geen getuigschrift, zelfs de basisschool niet afgemaakt. Het woordje school triggert hem nu hij 16 is nog steeds. En dan niet een klein beetje.
Wat zou ik graag het anders hebben gezien, dat in groep3 ik niet afgewimpeld werd, maar dat er wel geluisterd werd, passendere plekken zouden worden overwogen. Dat hij echt gezien was. Gezien was als wie hij was en wat hij nodig had. Dat we hadden gekeken hoe het wel kon op een manier die aansloot bij hem. In plaats daarvan moest er vooral gedacht worden aan hoe hij gevormd moest worden om als gemiddelde leerling door te gaan. Waar hij aanpassingen nodig had om iedereen om hem heen te begrijpen nodig had, kreeg hij echter vooral tegenwerking en moest hij zich maar aan blijven passen aan alles wat hij niet begreep.
Kan je het je voorstellen, stel je begint een nieuwe baan, je hebt er ontzettend zin in, want je gaat eindelijk doen wat je wilt doen. Dan blijk je in een werkomgeving te komen waar je eigenlijk niemand echt goed begrijpt, ze lijken wel een andere taal te spreken. Het werk is eigenlijk makkelijk te doen, maar elke keer krijg je te horen dat je het niet goed doet omdat je hun taal niet spreekt. Hoe zou dat voelen? Hoe veilig zou je je voelen in die omgeving? En wat doet dat onveilig voelen met je?
Nu is dit een voorbeeld van mijn zoon, een knulletje die uiteindelijk ontplofte, bij een juf die hem wel zag, maar die te laat was om daar nog iets mee te kunnen. De passende plek kwam voor hem te laat, te beschadigd, het vertrouwen te veel verloren, de angst ontwikkeld tot iets wat zorgde dat school geen veilige plek meer kond zijn, want de meeste leerkrachten durfde hij niet meer te vertrouwen.
Mijn zoon is 1 van de voorbeelden en ook over mijn dochter zou ik over dit onderwerp nog heel wat woorden kunnen schrijven. Dus mijn hart breekt elke keer weer een klein stukje wetend hoe wanhopig een kind kan zijn omdat de vakantie afgelopen is en school weer start.
Kan een afbeelding zijn van de tekst 'WEER NAAR SCHOOL DAT ALLE VRIJE VOGELS IN VROEGE VOGELS VERANDEREN loesje@loesje.nl www.loesje.nl/school Loesje'

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.