Wat als je kinderen dan beide 18 jaar en ouder zijn. Maar de stappen die normaal volgen niet genomen worden. Geen diploma-uitreikingen, geen vervolgopleidingen. Niet opblijven tot ze terugkomen van het stappen.
We gaan door waar we gebleven waren. Zorgintensief, een eigen bubbel en zoektocht naar een passende plek.. Als die er überhaupt is. Het overvalt me, niet dat ik rouw of treur om wie mijn kind is (kinderen zijn). Maar om een toekomst die ik ze zo wenste. Niet omdat ik niet van ze hou om wie ze zijn, maar omdat de worsteling blijft aanhouden.
Het is niet zwaar de moeder te zijn van mijn kind, het is zwaar een constante zorg te dragen waarbij je je vaak genoeg niet gezien voelt. Elke stap die je wil maken voor je kind lijkt een strijd te worden.
De zin “ze komen er wel” voelt ineens zwaar, want hoe dan? Als ze 18 worden houdt de zorg niet op, maar wordt dat vaak wel aangenomen.
Het is geen zelfmedelijden, het is vooral frustratie. Geen frustratie over mijn kind, of mijn liefde voor haar. Geen frustratie dat de zorg door gaat. Maar de frustratie dat je na de jeugdhulpverlening hoopt dat het vanaf 18 jaar soepeler lijkt te lopen. Dat er dan wel passendere zorg is.
Ik weet niet wat ik had verwacht. Maar het voelt vooral raar. Ineens ben je ouder van volwassen kinderen, maar sta je op dezelfde plek als jaren geleden, geen school, geen (bij)baantje en op zoek naar een passend plekje.. Een passend plekje voor je kind, nu een volwassen kind dat altijd kwetsbaar zal blijven, die iemand nodig heeft die voor haar vecht en voor haar strijd, zonder dat we voorbijgaan aan haar ik. Haar heerlijke eigenwijze, zachtaardige maar prachtige ik, die zoveel te bieden heeft. Zolang het maar op een passend en veilig plekje is.
En terwijl ik zorg dat ze kan blijven stralen zoals alleen zij kan, voel ik dat mijn energie gewoon even op is, de toekomst nog achter een grote dikke wolk waar ik voor mijn gevoel vaak veel te alleen door moet worstelen. Maar we halen even diep adem, laten de tranen even gaan onder de douch om haar daarna weer door het ingewikkelde leven te begeleiden en door te zoeken naar die ene mooie passende lek waar ik dan de zorg even mee mag delen.
