Kauwproduct review

Om de drukke decembermaand door te komen wordt er hier wat afgekauwd.. Thuis, onderweg en in de klas.. Overal eigenlijk. Wat kwam het dus ook heel fijn uit dat we van Kauwsieraden-voor-kinderen een mooi kauw product uit mochten testen. Ik heb 2 kinderen die het kauwen gebruiken als prikkelverwerking.. mijn oudste gebruikt meestal kauwgom of zoethout..Maar toen dit mooie robotje binnen kwam was hij op slag verliefd… De robot is ideaal voor in de klas gezien je hbem.achter op een potlood of pen kan plaatsen.. en dat scheelt enorme hoeveelheid afgekloven potloden en houdt die mooie pen heel.. Echter kwamen we niet zover hem in de klas uit te proberen omdat mijn zoon de gehele tijd met de robot loopt.. De meeste kauwsieraden vind hij maar niets.. het zit niet lekker zo’n ketting in zijn nek. Robotje zoals hij liefkozend genoemd is is echter zijn beste vriend.. omdat hij wist dat we onze mening erover gingen geven besloot hij de robot eens goed te inspecteren.. Hij kwam tot de conclusie dat hij er er vrolijk uitzag. Het materiaal soepel en zacht is maar goed bestemd tegen zijn kauwen.. De kleur was helemaal geweldig er was maar 1 minpuntje.. de handjes van de robot kon hij net zijn tand achter zetten en Zijn dus afgebeten kunnen worden… Nu na bijna een week intensief gebruikt is echter het handje nog heel. Het is dan ook maar een heel klein stukje..
Hier wordt het als een echte aanrader gezien niet kinderachtig, geen gedoe om je nek en in de klas ook handig.. Mijn dochter vind hem ook voor stoere meisjes geschikt en vind hem grappig. Voor ons dus een echte aanrader. Juist ook voor de stoere jongens die een ketting echt een no go vinden.. Nog een kleine tip op de Facebook site van Kauwsieraden-voor-kinden hebben ze regelmatig leuke winacties!


Share Button

Spectrum aan leeftijden..

Zoals Autisme een spectrum stoornis is en dit voor een ieder weer geheel anders kan zijn, zo lijkt er ook een spectrum van leeftijden te zijn in een kind met autisme. Een verstandelijke leeftijd, een sociaal emotionele leeftijd. ontwikkeling die daar een sprong maakt en daar stil blijft staan. Naarmate kinderen ouder worden lijken hier ook de verschillen in leeftijden groter te worden, en daarmee ontstaan soms wat lastige momenten. Aansluiting vinden met leeftijdsgenoten wordt lastiger, interesses van leeftijdsgenoten matchen steeds minder vaak. Maar ook situaties waarin een kind heel wijs over komt,de theorie volledig snapt, maar in de praktijk het gewoon echt niet toe kan passen omdat hij/zij er sociaal emotioneel nog helemaal niet aan toe is.
Is het daarom dat het lijkt dat de problematiek waar men tegenaan loopt groter wordt. en dan is het vaak de problematiek buitenshuis, want thuis is veilig en thuis mag je spelen met wat je wilt, of dat nu een houten treinbaan is, of dat je in een geschiedenis boek wil lezen.
Ik vraag me weleens af, hoe groot die kloof nog gaat groeien.. De maatschappij gaat snel, maar de sociale ontwikkeling gaat langzaam, wat voor mij geen probleem is, maar in de grote boze buitenwereld (want zo voelt het vaak) toch steeds lastiger wordt. Hoe leg e een 12 jarige uit dat buitenspelen in “hangen” verandert, want dat is natuurlijk sociaal gezien nog heel ver van hem verwijderd.. Hoe leg je je 10 jarige uit dat ze straks lichamelijk richting pubertijd zal gaan, terwijl ze sociaal emotioneel gezien echt nog een heel jong meisje is.
En hoe leg je de nog bestaande vriendjes en vriendinnetjes uit dat ze een goed gesprek kunnen voeren om daarna niet te snappen als ze terug vallen op speelgedrag wat vele malen jonger oogt.
Het is niet zo gek dat ze zich dus heerlijk voelen tussen kinderen die eigenlijk met dezelfde verschillen worstelen. Het is dus ook echt heel hard nodig dat ze gewoon mogen en kunnen zijn wie ze zijn. Dat men kan schakelen tussen enerzijds een heel slim kind en andere kant weer een kind wat wel heel jong voor zijn of haar leeftijd is.
De zorgen over de toekomst stop ik zelf nog even in een hokje, want ontwikkeling is in het hier en nu en we proberen gewoon zo soepel mogelijk elke ontwikkeling te stimuleren of er nu veel of weinig tijd voor nodig is..Soms met behulp van hulpverlening maar meestal door vooral af te gaan op mijn eigen gevoel, wat voelt goed wat niet, en op welke momenten laat ik mijn gevoel even los en maak een duidelijke verstandelijke beslissing om te zorgen dat bezorgdheid niet de overhand neemt en de ontwikkeling in de weg gaat zitten.. En waar ik vaak heel zacht overkomt, gaat er vaak genoeg dat knopje om, breek ik mijn eigen hart druist alles tegen een bepaald gevoel in, maar weet ik dat we door die beslissing weer kunnen groeien in de ontwikkeling..
Het puzzelstukje zo symbolisch voor ASS… de dagelijkse terugkerende puzzel bij alles wat we doen, en bij elke gebeurtenis…


Share Button

Wijze woorden…

“mama, als ik later een kind heb, die school net als ik niet zo fijn vind, dan ga ik meteen op zoek naar een speciale school waar ze zich wel fijn voelt.” Mijn dochter zat op de fiets, had een goede dag gehad op school, en toch was het teveel. Toen haar broer op speciaal onderwijs begon, kwam het weleens voor dat ook zij weleens op die school kwam. Met een zomerfeest ervaarde ze ineens dat gym ook heel leuk kon zijn, dat boven in het rek klimmen helemaal niet zo eng is. Wat een gevoel van veiligheid allemaal niet kan doen. Niemand keek raar naar haar, zei ze later. En meteen was ze met andere kindjes aan het spelen en voelde ze zich thuis. “Kan ik niet gewoon daar naar school?” Die vraag werd toe al gesteld, haar vriendinnen zou ze missen, maar ze wil zich fijn voelen op school.
Na uitleg dat een overstap niet zo makkelijk gaat, vond ze het maar stom, hoe konden anderen die niet voelde wat zij voelt nu beslissen of iets passend is of niet.
“maar mama, ik heb nu een juf die me wel snapt. Kan mijn juf dan niet beter ook op een speciale school les gaan geven. Misschien kunnen we samen wel naar die school waar ik me wel fijn voel. En heb ik dan daar geen buikpijn meer als ik de school inloop.” Heb alleen gezegd tegen haar dat ze maar eens tegen haar juf moet zeggen dat ze vind dat ze zo speciaal is dat ze zou passen op speciaal onderwijs. Soms is het voordeel van op een tandem fietsen ook dat je kind je tranen niet ziet. Tranen vanuit een dubbel gevoel. Het passende onderwijs dat niet zo passend is, een juf met hart voor haar werk die mijn kind ziet en het gevoel geeft dat ze er wel toe doet. Tranen van onmacht, dat mijn dochter ondanks dat het nu beter gaat dan vorig jaar nog steeds buikpijn heeft op school. Terwijl ze zo keihard haar best doet. Tranen omdat het verloop van wat nu gaat gebeuren niet meer in mijn handen ligt, maar in handen van mensen die haar niet eens kennen, en zelfs nog nooit gezien hebben.
Het passend onderwijs gezien door de ogen van een meisje van 10 jaar die niet snapt waarom je niet jezelf mag zijn en mag leren op een plek waar je je veilig voelt. Die elke dag opnieuw bang is dat ze niet begrepen voelt en al helemaal niet snapt waarom je je niet aan regels houdt. Elke dag vol goede moed begint, en bij de drempel een fysieke reactie voelt die ze wegstopt, want eenmaal boven aan de trap staat gelukkig de juf, de juf tegen wie ze aankruipt zodat ze toch mama los kan laten. De juf die ervoor heeft gezorgd dat ze niet in een groepje hoeft te zitten, maar alleen mag zitten. De juf die elke dag probeert een stukje in haar agenda te zetten waar ze van kan stralen. De juf die ervoor zorgt dat ze weer eet en drinkt in de pauze omdat ze zich zolang de juf in de buurt is weer wat veiliger voelt. Een juf uit duizenden, waar een warm kado voor klaar ligt voor de dag van de leerkracht.


Share Button

Saai… dat nooit

Saai is het leven nooit in een huishouden waarin /autisme toch een best grote rol speelt. We zijn zoveel meer dan autisme en toch zit het overal doorheen verweven. Vanaf het opstaan tot aan het slapen gaan (en daarna vaak zelfs nog) lijkt niets vanzelf te gaan, en toch ook weer hebben we er een bepaald ritme in. Soms vergeet je even dat dingen gewoon meer voorbereiding en begeleiding nodig hebben omdat je op automatische piloot gaan. Maar er zijn ook momenten waarop weer even keihard binnen komt hoe anders het wereldje soms kan zijn. Samen in onze bubbel kunnen we de hele wereld aan, helaas is de bubbel niet ondoordringbaar. Soms is het besef hoe het echt gaat ineens spiegel die voorgehouden wordt, een spiegel die even de zonnestralen tegen houdt.
Vandaag was zo’n dag dat het even heel hard binnen kwam.
In plaats van vooruitgang lijken we achter uit te gaan, maar is het achteruitgang of is het stilstaan terwijl de rest verder gaat, dat is de vraag. De strijd die dagelijks gevoerd wordt in dat kleine lichaam, het meegaan met wat hoort tegen het wat kan ik aan. Wat wil ik doen, en wat lukt. Wat moet ik doen, maar wat durf ik. En dat is niet bij 1 ding, maar de gehele dag door… De angsten die toe blijven nemen, en die ik niet kan stoppen..
Keihard knokken weer voor school, want de juf is zo lief… je angst op zij schuivend, lol wil je maken, maar s’nachts durf je bijna niet meer in je eigen bed te slapen, en nacht na nacht ligt je dicht tegen me aan geklemd naast me, dan durf je te slapen.
Dagelijks maak ik de afweging wat heb je nu nodig en wat is nodig om door te groeien zodat je later het leven kan leiden wat je wilt, de zelfstandigheid hebt geleerd om voor jezelf te zorgen. Wat heb je nodig om vandaag om de dag door te komen, en hebben we daar ruimte in om te groeien en te ontwikkelen of wordt het een dag gericht op doorkomen.
Vandaag was een dag die voor andere zo gewoon overkwam, lekker op pad, maar de paniek en angst zat enorm hoog. Van plezier maken en genieten naar enorme angst, afgewisseld de heel tijd door. Achteraf zullen we zeggen, het was een fijne dag, maar voor ons keihard werken. Voor de buitenwereld niets raars te zien, maar een aantal keer wilde ik vandaag zeggen het is klaar het is goed we gaan naar huis en stappen in onze bubbel… maar wat bereik ik met de bubbel.. rust voor het moment, maar het volgende moment is die wereld dan nog enger… de afweging dagelijks van uur tot uur, wat is wijsheid, waar doe ik goed aan.. soms is die ineens te duidelijk, te overheersen…. soms hoop ik dat ik die afweging even niet hoef te maken…. Maar dat zou misschien maar saai zijn, ik hou namelijk wel van ene uitdaging en kan me goed in dingen vastbijten… Na een lange dag met mijn dochter, komt mijn zoon thuis van zijn logeerweekend, 1 die ook niet vanzelf tot stand kwam, maar waar we een naar het achteraf blijkt een goede afweging in hebben gemaakt. Hij slaat zijn armen om me heen; “Mama, weet je dat ik je heel lief vind”. Daar doe je het voor… en morgen morgen gaan we er weer vol tegen aan en maken we alle afwegingen weer met alle liefde van de wereld…


Share Button

Angst en dwang verdrijven…

Zo groot kwa ideeën, zo wijs in vele onderwerpen. Soms zelfs een wandelende encyclopedie. Trots net een camera om je nek het bos in, in je hoofd een enorm idee, een project wat zelfs inhield iets nieuws willen proberen.. Vol goede moed ging ja van slag. Gezellig kwebbelen mocht ik mee op reis in jouw pokemon wereld en zag je al helemaal voor je hoe je het wilde doen. Foto’s maken en daarna houw favoriete pokemons op.passende foto’s in hun ‘natuurlijke ‘ habitat erin fotoshoppen. Je wilde zelfs nieuwe pokemons ontwerpen en erin tekenen… Enorm enthousiast begonnen we aan jouw project.. Met een heerlijke zonnetje door een herfst bos met de camera…….
Bij thuiskomst gaat mama’s laptop aan.. het fotobewerkingsprogramma aangezet… en zelf wil hij het doen.. het lijkt zo makkelijk als mama bezig is.. Vol goede moed start hij en ja hij heeft duidelijk goed opgelet want start soepel…. en dan gaat het mis… 1 stukje wat niet lukt.. mama mag niet helpen.. “Ik ben al 12, ik moet jezelf kunnen”… maar het lukt niet en het kleine jongetje vol faalangst duwt die vrolijke jongen vol ideeën weer terug zijn schulp in…. heel even mocht ik weer genieten van de heerlijk creatieve knul die ik kende.. Tot die weer verdreven werd door zijn eigen angst… Maar wat ben ik blij dat die creatieve knul er nog inzit en vandaag was weer meer een stukje meer… en weten we dat de rust hem goed doet… Hij is er nog en samen halen we hem met hele kleine stapjes veel rust en weinig druk weer naar boven… Hoopvol dat hij ooit weer kan en mag zijn wie hij is zonder terug gedreven te worden door angst en dwang vanuit zichzelf..


Share Button